Muse Fena Kekledi!

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/276-muse-fena-kekledi.html

Uzaydan dünyaya iniş: Muse, The Resistance

Über füturistik grup Muse'un 6. stüdyo albümü The Resistance yarın itibariyle dünyaya iniyor. Hangi gezegenden olduklarını henüz açıklamayan Bellamy ve çetesi albüm turnesi yapmak için Teignmouth'lu oldukları teorisiyle ilk konserlerini orada verdi. Hepimiz biliyoruz ki Superman de Krypton'dan geldiğini uzun süre saklamıştı. Müziğimizi ileri taşımaya karar veren uzaylıların da gerçek kimliklerini açıklamamaları kadar normal bir şey yok. Asıl nokta dünyalıların onları ne kadar takip edeceği.

Aklı sıra yazıya Muse abartmalarıyla başlıyor, ya da aklını kaybetmiş zavallı düşüncelerinde olduğunuzu görüyorum. Her kurgunun gerçeği yansıtmadığı, gerçek de olmasa bazı düşüncelerden, müzikte olsa dahi, keyif alabileceğinizi hatırlatma lüzmunu duyuyorum. Eğer öyle olmasaydı bugün fantastik edebiyat doğmaz, Lord of The Rings, Harry Potter, Twilight gibi romanların, filmlerin peşinden milyonlarca insan koşmazdı. Muse, The Resistance ile en baştan beri sunduğu bilim, uzay, rüya, hayal aleminden dünyaya iniş yapıyor, dünya meselelerini aşkla harmanlayıp benim deyişimle farklı bir Radiohead edebiyatı yapıyor.

Albüm yorumuna geçmeden önce Muse ve Warner'ın gerçek Resistance'ına değinmekte fayda var. Malumatınız dijital çağa geçtik geçeli albümler bir yolla çıkış tarihlerinden çok daha önce yasal olmadan dinleyicileriyle buluşuyor. Muse albüm promosyonu olarak dinleyicilerine United States of Eurasia'yı 1 ay önceden Project Eurasia adında bir oyunla dinletti. 7 farklı ülkenin şehirlerinde ajanlar Muse Usb'lerini azılı Muse fanlarına ulaştırdı. Ancak The Resistance'ın tamamı yayınlanan gerçek bir albüm kopyasıyla ancak dinleyicileri tarafından ele geçirilebildi. Hatta bu öyle bir savaş haline geldi ki Muselive forumunda uluslararası bir işbirliği kuruldu, Avusturalyalı Muserlar harekete geçirildi, onlardan sadece 1-2 şarkı elde edilebilince Fransa'da albümü satın alan birisinin albümü convert etmesi ve Twitter'dan insanların haberi olması sağlandı ki Trending Topic'lerde 4 numaraya kadar çıktığını şahsen gördüm. 10 sene kadar süre içerisinde albüm yayınlanışı bakımından en başarılı örnek olduğunu söyleyebiliriz.

Muse gibi 'outsider', piyasada insanların alışık olmadığı şekilde tutunan bir grubun alternatif kaldığı sürece görmezden gelinmesi normaldi. Grup popülerleştikçe taşlanacağını, aşağılanacağını görmemek mümkün olmayacaktı. Klişelere takılmış at gözlüklü insanlar için zor bir kabulleniş Muse. Düşünün ki bir grup popüler müzik tarihini harmanlayan acaip bir albüm yapıyor, içinde r&b'den operaya, klasik müzikten metale kayan çizgide beyin döndüren işler bulunuyor ama insanların vereceği tepki 'çorba olmuş lan bu' oluyor; uzaylıları takip edemiyorsunuz gençler. Müzik sizin gördüğünüz, kabullendiğiniz kitschlerden çoktan çıktı, Mor ve Ötesi'nin muhtemelen komunizme yaptığı atıf gibi 'Siz gelmediniz ama o değişti.'
The Resistance, Muse'un diğer albümlerin aksine bir yolculuk albümü. Bütün Muse albümlerinin bir konsepti var evet ama bu bahsettiğim başka bir şey, Redd'in 21'inde uyguladığını örnek gösterebilirim. Bir bebek yerine politika var bu sefer masada, George Orwell'in 1984'ü Guiding Light oluyor Muse'a. İnsanlığı yönetenlerin ne peşinde oldukları bir aşkın çerçevesinden anlatılıyor, 'Love is our Resistance' diyor Matt Bellamy albüme ismini veren şarkıda. 1984'teki Julia ve Winston'ın aşkı ilham oluyor, insanlığı kontrol altına almak isteyen hükümetlere karşı direnişleri, birbirlerine bağlılıkları ve sözleri onlara karşı direnişimizin baş aktör olacağını söylüyor hırçın frontman. Bellamy'nin yazarken diğer etkilendiği kitap Brzezinski'nin Büyük Satranç Tahtası Muse'un hedefini gösteriyor, 'I want the truth' diye haykırıyorlar Amerika'nın siyasetçileri ve arkasındakilerine.

Albümü açan Uprising diğer Muse albümlerinin aksine tempolu açıyor sahneyi, teatral bir hava yok, doğrudan sonuca yönelik bir şarkı, ilk single seçilecek kadar da başarılı. Ana melodi kısmının Doctor Who jenerik müziğini andırdığı doğru, bilinçsiz yapılmış bir şey değil, Matt Bellamy bütün kayıtlar İtalya'da kendi evinin yakınına kurduğu stüdyoda yapıldığı için uzaylı efektleri bile deneyecek kadar zaman buluyor şarkı üzerinde. Farklı açılış farklı albümü müjdeliyor. 9/10

Devamında Oos sevenleri bekleyenleri bir sürpriz bekliyor, Resistance'ın açılış melodisi Citizen Erased'in kapanışına tekabül ediyor. Bunu da metaforik olarak biz o dönemi kapattık algısına bağlayabiliriz. Resistance albümün en aşık şarkılarından biri, bir çok insan 30 saniyelik previewlerinden beğenmese de ben çok umutluydum, haksız çıkmadım. Dom Time Is Running Out formülü uyguladıklarını söylüyor, nakaratta patlayan vokalleriyle canlı canlı dinlemenin orgazma ulaştıracağı bir şarkı. 9/10

3. şarkı şu ana kadar albümü dinleyen tüm klişeci arkadaşların bel altı vurmaya çalıştıkları yer. Undisclosed Desires Timbaland soundunda olabilir evet ama artık aşmamız gerekmiyor mu bunları. Tamam Supermassive Black Hole süpermesiv bir şok yarattı üzerimizde ama kurtulmak lazım bu bağnazlıktan. Sözleri Smbh'ye direkt bağlanıyor, 'oh baby don't you know i suffer'a 'i know you've suffered'la cevap veriliyor. Single çıkacağından ve ortalığı dağıtacağından şüphem bile yok. Dansa devam, cheesy sözlere selam. Size inat notum: 10/10

United States of Eurasia bu albümün retoriğini en net şekilde ortaya koyan şarkı. Söylenen tüm sözleri etrafında topluyor ve 'bu savaşları bırakalım artık yeter, onların sözlerine uya uya geldiğimiz yeri görmüyor musunuz'a getiriyor lafı. Doğrudan 1984 bağlantılı sözler ve epik, teatral, yükselen vokalleriyle Queen'i, oryantal piyanolarıyla Lawrence of Arabia'yı andıran bir sound'a sahip. Sonuna eklenen Chopin kısımları ve arkadan geçen bir füzeyle sona eriyor. Müzikal olarak fazla güçlü ama yine de vermek istediği hissi yeterince yansıtamadığını düşünüyorum. 7/10

Yine albümün blacksheep'lerinden olarak anılıp benim acaip beğendiğim bir şarkıya geçiyoruz. Guiding Light Muse diskografisinde yer alan hiç bir şeye benzemeyen bir yapıya sahip. Çok zorlarsak Invincible-Blackout karışımı diyebiliriz. Gitarlarında çok net bir The Edge etkisi var, vokalleri bildiğimiz Bellamy ama daha içlenmiş bir havada. Muse'un geldiği yol açısından çok önemli bir basamak, bu şarkıyı U2, No Line On The Horizon'a koysa sırıtmaz diye düşünüyorum. 9/10

6. şarkı Muse fanları için kolay sevilebilecek bir şarkı. Unnatural Selection sound olarak Muse'un her albüme bir tane sıkıştırdığı trademark'larından. Bir New Born, bir Dead Star, bir Tsp devamı. Girişteki kilise orgu (Megalomania), ortalarda giren blues ritmi ve sonlardaki metal riffleriyle eşsiz bir güzellik kendileri. 'Bizler insanız, okyanustaki damlalar değil!, 'onların anladığı dilden istediklerini vereceğiz', 'gerçekleri istiyorum' söylemleriyle bu albümün eski Muse'cular için kurtarıcısı, yeni başlayanlar için ise müziğin neye benzediğinin tanımı. 10/10

MK Ultra hemen arkasındaki tempoyu tavana taşıyan bir bomba. CIA'in insanların beynini ilaçlarla kontrol altına alma planlarının deşifre olmasıyla açıkladığı Project MK Ultra'yı anıyor Muse. Bu albümün Stockholm Syndrome'u diyebilirim, yine aynı formül uygulanmış gibi görünüyor. 'Daha ne kadar yalan söyleyeceksiniz?' diye yetkilileri göreve çağırıyor İngiliz gençler. 8/10

8'de albümü bambaşka bir boyuta taşıyan mükemmel bir güzellik duruyor. Ortasına Samson and Delilah operasından eklenen Mon Cœur S'ouvre à Ta Voix'la birlikte I Belong To You bu albümün bir janr'a sığmayacağının en net örneği. Henüz Matt'in yorumlarını duymadım ama bu şarkıyı yazarken İtalyan bestecilerden ve yorumculardan etkilendiğini düşünüyorum. Kız arkadaşının yaptığı destekleri düşünürsek çok olası. Sözleri en aşık şarkı, sonlarında gelen klarnet solosu ise bu adamların işi bildiğini yine ispatlıyor. 10/10

Geri kalan 3'lümüz Muse'un daha önceden duyurduğu senfonik canavar, Exogenesis. Matt Bellamy'nin yazdığım en iyi şeyler olarak nitelendirdiği bu 3 büyülü parça insanı düşüncelerinin derinine itip hayatıyla ilgili kararlar aldıracak kadar güzeller. Bir gece yolculuğu için eşi bulunmaz eserler, karanlık, düşünceler ve Muse. Cross-Pollination Matt Bellamy'nin liriksel olarak ulaştığı en üst nokta diyorum. Redemption'ın sonunun kitaba paralel olarak bir ölümü andırdığını hissediyorum, notalar düşüyor, adeta bir cenaze marşına dönüşüyor, şimdiden buraya vasiyet yazayım madem bununla gömün beni :) 30/30

Albüm için toplam not vermiyorum. Muse diskografisi içinde en iyilerden. 1-2 yıl sonra belki de Origin'in üstüne koyabilirim. Dinledikçe değerini anlayacaksınız.

Muse Günışığına Çıkıyor

Yılın albümü The Resistance'a az kala BBC ve Zane Lowe gazı vermeye devam ediyorlar. Bu kadar yıllık Muse fanıyım ilk defa gruba ilginin bu kadar yükseğe çıktığını gördüm. MSN Bugün açılışında bile Muse yazılarına rastlamak grubu uzun süredir takip eden insanlar için oldukça hoş görüntüler. Çok heyecanlıyım yeni albüm için, bakalım Matt ve Dom neler söylemişler.

Devasa Konser Sahneleri Vol. 1: Haarp

Aslında en şaşaalı olanından, 'The Wall'dan başlamam lazımdı bu seriye ama gönül en sevdiğinden başlamak istiyor direkt. Wembley konserine kadar Muse'un övündüğü konser Glastonbury festivalinde headlinerlık yaptıkları konserdi. 2006'daki konser için Matt, ''o sahnede Rage'i, Jeff'i izledik, şimdi orada çalacak olmak en büyük rüyalarımın gerçekleşmesi'' demişti. Fakat bu büyü konser sırasında gerçekleşen felaket yüzünden onlar için yeterince coşkulu olmadı, Dom'un babası Muse'u izlediği ilk konserde, Glaston'da kalp krizi geçirdi ve öldü. Muse'un Black Holes and Revelations öncesi dağılma eşiğine gelmesi, sonra albümde mutsuz bir şey duymak istememeleri yüzünden böyle bir albüm yapmaları da bu yüzdendir.
Wembley konser haberini BBC ekranından duyurdu Muse ekibi. Bu konserin en büyük özelliği yenilenip büyütülen Wembley Stadı'nda yapılacak ilk konser olmasıydı. Bu yüzden coşkulu bir şekilde adaya ve tüm Avrupa'ya yayıldı haber. Sonradan George Micheal'ın Muse'un önünde konser sırası kapması biraz moralini bozdu tabii elemanlarımızın ama bu gaza gelmiş seyircinin hızını kesmedi. 3 saat gibi bir zamanda 65 bin biletin tamamı tükenince organizatörlerin iştahı açıldı, ikinci akşam için çıkan biletlerin sonu da aynı oldu, çok kısa bir sürede arka sıralar dışında bilet bulunamayacak hale geldi.
Muse elemanlarının uzay tutkusunu duymayan kalmamıştır herhalde, en azından Muse'u az da olsa duymuş insanları kastediyorum. Bu uzay sevdaları yüzünden bir ara uzaya gidecekleri haberleri Türk gazetelerinde bile yayınlandı. Konsere adı verilen Haarp teknolojileri, uyduları sebebiyle konsere helikopterle gelinmesi planlandı ilk düşüncede, ancak güvenlik nedeniyle izin çıkmadı. Yine fantastik bir düşünce olarak Jetpack fikri çok uçuk bulundu, ama yine de vazgeçmediler, seyircinin ortasına kadar uzanan bir tünelden girip asansörle seyirci karşısına çıktı Muse beyler.
Türkiye'de izlediğim en iyi sahne de Rock'n Coke'daki Muse sahnesiydi spiral arka planıyla. Ayrıca gitmek isteyip de gidemediğim konserler sırasının bir numarasında bu konsere kadar 7 Nisan 2002 Muse konseri vardı. Şartları zorlamaya çalıştım ama öğrencinin hali belli diyim. Geçen senenin müzik ödüllerinin büyük kısmını topladı Muse bu konserle. Dvd'sini tekrar tekrar izlemek her Muse'cunun farzıdır. Son olarak bir iki de video koyayım aşağıya da sabahlar olmasın.

Muse: Kayıt Devam Ediyor

Muse: Kayıt Zamanı

Bir Muse Fan'ının Ağzından

(Okumaya başlarken bunu indirin de keyifli olsun)

Birlikte büyümekten hoşlandığım bazı gruplar var. Nasıl Beatles zamanında yaşayamadıysam, Queen'i zamanında anlayamadıysam, Doors ruhundan çakmıyorsam kendi zamanım için anılacak büyük grupları kaçırmamaya çalışmak elimden gelebilecek tek şey. 90ların sonlarında müzik denilen kutsal şeyin gerçekten farkına varan şahsım ne yazıktır Radiohead'in en büyük, en şaşalı albümünü kaçırdı. OK Computer taptığım 5 albümün arasına girebilecek kadar sevdiğim bir albüm olsa da Radiohead olgunluk çağında yakalayabildiğim bir grup oldu, onlar benim jenerasyonum için değil hayır, bunu insanlara kabul ettiremiyorum.

Şundan bahsediyorum; bir bireyin müziksel gelişimi belki çok küçükten şekillenir ama gerçekten kalıplaşmaya başladığı zaman birlikte olduğu, kendini kabul eden arkadaşlarıyla kendini yoğurduğu yaşlardır. 20'li yaşlarına kadar adam gibi müzik dinlemememiş bir birey üniversite arkadaşlarıyla kendi müzik kimliğini bulabilir pek ala bunların çok örneğini gördüm, Serdar Ortaç'la büyümüş beyin birden Metallica'ya geçince tanımlanamıyor tabi onu da yazmak lazım. Ama genelde beyinin aydınlanma çağı olan ergenlik çağı sonrası (oha yazı nereye gitti) kişi kendini geliştirip yakaladığı müzikle büyüyor ve o sıralar yakaladığı en fresh ve iyi şeye farklı bir sevgi duyuyor. Bu yüzden Radiohead OK Computer'ı yaptığı sıralarda ebelemece oynayan aptal çocuklar olarak kimse bana (benim yaşlarımdan tabi) Radiohead'i aşmış yüce varlıklar olarak tanımlamasın. Radiohead'in son 2 albümü çok ortalama rock albümleridir, abartan onu zamanında yakalayıp tapınan kişilerdir. Benim zamanımın büyük grupları Coldplay ve Muse'dur, ama farklı ve bana kişisel olarak değerli olan Muse'dur.
Bugüne kadar okuduğum Muse yazılarının çoğu Muse'un nereden geldiğini anlatmaya başlar, sonra Devon'un kapalı havasının Muse'un karanlık müziğini oluşturduğunu refere eder. Matt Bellamy'nin bütün bu röportajlardan falan neden çabuk sıkıldığını, bu kadar yalan uydurduğunu anlayabiliyor insan, o kadar klişe şeyler yazıyorlar ya da soruyorlar ki insan sürekli aynı cevapları vermekten kafayı sıyırabilir. O yüzden grupta bu soruları cevaplamakla yükümlü kişi genelde garibim Dom oluyor. Sorular sırasında da Matt dalga geçerse, şaklabanlık yaparsa ki bu rahatsız adam için çok olağan bir durum bu Dom da dağılıyor, sıkıysa topla sonra röportajı.

Aslında bütün olay Bellamy'nin sapkınlıklarıyla ilgili. Kendisi gibi rockstar babasının bulaşma müzik olaylarına demesine rağmen piyanoya erken yaştan bu kadar sarmasaydı, sonradan kendisinin söylediği gibi 94 Glastonbury'de Jeff Buckley'i izleyip onun gibi olmak için yanıp tutuşmasaydı bunların hiçbiri olmayacaktı. Doğuştan yetenekli bu adam, üniversite okumamasına rağmen okuduğu kitaplarla, sindirdiği teorilerle, yiyip bitirdiği sinema tarihiyle, şarkılarda, videolarda yaptığı referanslarla çağımızda hiç bilgisiz bir insanın bile ne kadar çok materyale ulaşabileceğinin, isterse kendisini ne kadar geliştirebileceğinin bir kanıtı.
Bellamy'nin müzik köklerine döndüğümüz zaman küçük yaşta kendi başına söktüğü piyano etkilerinin ağırlığını görüyoruz. 11 yaşında piyanoda hatasız çaldığı bir bölümü tube'de bulabilirsiniz. Küçükten başlayan ilgisi özellikle Rachmaninov sevgisine dönüşünce Matt'in yazdığı mükemmel piyano bölümlerinin kaynağını idrak etmiş oluyoruz. Citized Erased, Space Dementia, Butterflies and Hurricanes gibi şarkılarda Bellamy'nin bilinçaltında yatan Rachmaninov melodilerinin vücut bulduğuna bile rastlıyoruz zaman zaman. Bu bir yandan da Muse şarkılarında hissettiğiniz romantizm hissinin bir açıklayıcısı aslında.

Bellamy'nin Origin Of Symmetry'de Kaos Teorisi, Hyperspace, Absolution'da kıyamet teması, Black Holes'da uzay western karışımı imgeleri gibi incelediği birbirinden füturistik yolların sanatıyla birleşmesi, özellikle piyanoda vücut bulması onu Gustav Holst gibi müzik tarihinde ayrı bir yere konmasını sağlıyor. Şarkı sözlerinde batırdığı iğneler, zaman zaman yaptığı kara mizah onu mizah konusunda da garip, nevi şahsına münasır bir insan olarak kılıyor. Hiç bir şeyde bağımlı olmamaya duyduğu istek Manson'ın ona özel yaptırdığı gitarlara (Matt-O-Caster) kadar yansımış durumda.

Muse yazısından çok bir Bellamy yazısı oldu fakat bu gruptan Matt'i çıkardığınız zaman elinizde sadece iyi bir baterist ve basist kalıyor. Piyanosunun yanında kullandığı kendine has gitar tekniği ki bu konuda özellikle Jimi Hendrix'i örnek aldığını söyler hep ve yazdığı rifflerde de (ki Plug In Baby Total Guitar'da gelmiş geçmiş en iyi 8. riff ilan edilmiştir, aynı listede Knights of Cydonia ve Supermassive'i de bulmak mümkündür, buradan çok değerli Muse'dan nefret eden ülkemiz müzik yazarlarına selam edelim) bir frontman'den alınabilecek en yüksek verimi görmüş oluruz. Sonuç olarak Bellamy'li Muse, Gerrard'lı Liverpool'a benziyor, sonsuza kadar hatırlanacak büyük bir grup, büyük bir başarı, mükemmel şarkılar ve efsane Bellamy.

Muse - Christmas Present

Muse her yıl olduğu gibi bu sene de fanlarını unutmadı. Akşam mailimi kontrol etmeye girdiğimde bu yılbaşı hediyesini buldum. V Festival'den canlı bir Dead Star, Muse'dan hepimize çam sakızı çoban armağanı. Benim için daha özel tabi, en sevdiğim Muse şarkılarında Top 5 yapabilecek bir şarkı Dead Star ve stüdyo kaydı bile çok iyi duyulmaz, çok iyi bir performansla bir yandan da doğumgünü hediyesi oldu bu bana.

Hizmette sınır yok, bir de convert yaptım videoyu audioya, doya doya dinleyin diye. (Thanks to lovely Adwitch) Dead Star Live Audio indir

The Story Of The Guitar - Matt Bellamy

Muse yeni sularda!

Muse beyler tekrardan stüdyolarının yolunu tutmuşlar. Kendi stüdyolarını tuttuklarını açıklayan grup kendilerine tamamen yabancı yollardan gideceklerini açıklamışlar. Black Holes and Revelations'da açtıkları kapılardan da devam edeceklerini açıklayan grubun basisti Chris'ten dinleyelim:

"I think there's about 6 or 7 songs that we've started work on but they're still very young. I don't think there's anything that we're ready to record yet. We just wanted to get started this year, just to get the ball rolling a little bit rather than just wait for a year or so doing nothing and then get in the studio, and go, what do we do now? Sometimes you can suffer from having too much time off."

"We're looking to do new things and we'll just try and do things that are kind of alien to us, you know, and things we haven't done before 'cos that's what we find challenging about making music."

>"We've got our own studio at the moment, and we can go in and record and rehearse whenever we please. Sometimes you write a song, record it and sometimes it's a year or so before it actually comes out on an album, by which time it's already old. “

“We're saying it would be really nice to be able to go into the studio, record a new song, and release it there and then and just do that, and then maybe at the end of it release the album which is just the compilation of everything, but whether people are ready for that I don't know.

Komik Muse dünyası

Nme çok güzel bir derleme yapmış, paylaşalım bakalım. Bir çoğu beni bile şaşırttı ne yalan söyleyim bu kadar yıllık Muse fanı insanım. Oldukça eğlenceli şeyler ayrıca. Başlayalım.

- 10 Eylül 2001'de Muse New York'ta Mercury Lounge'da çalıp konser sonrası direkt Boston'a uçmak için havaalanına gitmiş. Gece kalacak olsalar Manhattan'ın doğu tarafında bir otelde kalacaklar ve sabah uçaklarından birine bineceklerdi. Not: Sabah kaçırılan uçaklar Dünya Ticaret Merkezini yıktı.

- 20li yaşlarının başını Mp3 çalar gibi bir sürü alet edevat biriktirmeyle geçiren Matt 1-2 yıl önce telefonunu kaybetmiş ve bunun hayatını çok daha güzelleştirdiğini farkedip telefonu bırakmış.

- Origin Of Symmetry turnesinde konser başına ortalama 150 poundluk gitar kırmış Matt efendi. Hepsi direkt cebinden çıkmış tabi paraların. (Alacağın olsun H2000 konserinde kırmadığın gitarlar)

- Matt'in hobilerinden biri tüplü dalış, bunu Dvd'lerinde sık sık gördük. Bir dalışta ise başlarındaki hoca Matt'in kız arkadaşını oldukça arzuladığı için, Matt'in oksijen tüpünü yarım doldurarak onu öldürmeye kalkışmış.

-Boyunun 1.69 olması Matt'in işine en çok Japonya'da yarıyormuş, ipek gömlekleri özel diktirilmiş gibi oluyormuş üstüne.

- Basist Chris, Muse dışı zamanında Devon'da yerel bi barda davul çalıyormuş. 79 doğumlu basçının çocuklarının isimleri Alfie, Frankie ve Ava-Jo. (4. de yolda.)

- Elemanlar poker oynamaya çok meraklı, Robert Smith, Johnny Borell gibi rockerlarla büyük potlu oyunlar döndürmeyi seviyorlar. (Bu da benden olsun, Matt Bellamy ciddi anlamda büyük bir turnuvada oynayıp kendisini kanıtlamak istiyor)

- Matt'in bir Rus bayan hayranından aldığı tabloyu bilmeyen yoktur. (Hadi oradan) Şeyine yerleştirilmiş bir kalp dışında tamamen çıplak bir portre. Matt bundan çok ürktüğünü açıklamıştı daha önce. Rus fanları da kalbini tekrar kazanmak için bir sonraki konsere gelişlerinde Matt'e gerçek bir astronomi teleskopu hediye etmişler.

- Stüdyo dönemlerinin ilk zamanlarından beri Matt vokal kayıtlarını enstrümansız kimseye dinletmiyormuş. Matt vokal yaparken Chris ve Dom'un bile dinlemesi yasakmış.

- Bilmeyenler için bunu da yazayım, Muse Absolution turnesi sırasında çıktığı konserlerde sahnede verdiği anagramlardaki problemleri çözüp, treasure hunt yapan hayranlarına her şehirde bir imzalı bisiklet saklıyordu.

- Black Holes And Revelations kayıtları sırasında grup üç cd'lik bir albüm çıkarmayı düşünmüş, içlerinde şarkıların deneysel elektronik halleri ve saf rock halleri olacakmış. Aynı dönemde ne yapacağını şaşıran grup kendi klasiklerini Jazz haline getirip artık bir Jazz grubu olduklarını açıklamış.

- Absolution kapağındaki gölgeler photoshop değil gerçek. Storm Thorgerson nasıl yapıldığını hala açıklamıyor.

- Dominic şeffaf davulunun arkasında zaman zaman Spiderman, Gandalf kıyafetleri giyiyor.

- En komiği ve bombasını sona sakladım. Reading festivalinde 2002de çaldıkları konserde baya bi geç çıkmış sahneye grup. Reading'de çıkan gruplar sahnede kendilerine ayrılan süreyi aşarsa dakika başına 1000 pound ödüyormuş bu arada. Neyse, bu parayı ödemeyi göze almalarının nedeni ise şaka gibi, Matt bir fanın hediye ettiği ve önemli konserlerde takmayı sevdiği üzerinde filler bulunan şanslı kemerini kaybetmiş. Gerçekten bambaşkasın Matt.

Muse & The Streets

2-3 gündür forumlarda dönen bi' şarkı bu. Önce insanlar Muse olduğunu kabullenmek istemese de grubun ağzından bu çalışma doğrulandı. Mike Skinner'la yapılan bu iş Rage Against The Machine tarzı bir şarkı olarak vücut bulmuş. Bir Supermassive Black Hole şoku daha yaşamak istemiyorsanız dinlemeyin.

"A note from the band: The MP3 floating around on the message boards at the moment is a track we recorded with Mike Skinner a few months ago. The track was the result of a late night jam session and something we did for a bit of a laugh featuring a blues riff we have been playing live recently upon which Skinner recorded some vocals. It is not intended to be a serious release so we are happy for it to be leaked around unofficially. Hope you enjoy, Cheers. Matt, Dom & Chris."

indir

Matt Bellamy'nin sevgilisiyle röportaj!

Gaia Polloni, 26 yaşında, İtalya'nın Como şehrinden sade bir kızdı. Şimdi ise Muse frontman'i Matthew Bellamy'nin sevgilisi.. Artık tutkulu bir aşk hikayesinin kahramanı, konserlerde geziyor, Concorde'larda uçuyor, Justin Timbarlake ve Eminem'le aynı masada oturuyor.
''Genelde konuşan taraf Matthew'dur'' diyor, ''Ama hiç kıskanç değil. Bana iyi şanslar diledi ve kıçımın magazinde fotoğrafı çıkarsa şikayet etmememi söyledi''.
İKİ SESSİZ TİP
- Dünyanın en ünlü rockstarlarından biriyle çıkıyorsun. Hayatın harika olmalı.
Ben öyle demezdim. Her gün sabah 6'da kalkıyorum, Milano'ya gitmek için bir saat trafikte mahsur kalıyorum ve işim bittiğinde bir saat de geri dönerken harcıyorum. Psikoloji alanında derece almaya çalışıyorum ve San Raffaele Hastanesi'nde bu konuda hastalarım üzerinde staj yapıyorum.
- Aşkınız nasıl başladı? Nasıl tanıştığınız hakkında çeşitli söylentiler var..
Bu Matthew'un suçu, her zaman başka bir şey uyduruyor. Gerçek şu, Milano'da bir arkadaşımla bir clubdaydım. Yürürken gözlerimiz birleşti ve sanki bir filmdeymiş gibi, bu an sonsuza kadar sürdü. Konuşmaya başladık, ya da onun gibi bişey, o zaman iyi İngilizce konuşamıyordum. Bir kaç ay sonra herşeyi bırakıp Londra'ya taşındım. Şimdi nisanda 6. yılımız olacak ve bir kaç ay önce nişanlandık.
- Bir kaç yıl sonra aynı hikaye ama bu sefer o sizin için herşeyi bırakmış. Bu doğru mu?
Çalışmalarımı bitirmek için İtalya'ya döndüm ve sürpriz bir şekilde o da benimle geldi. Matt sizi serbest bırakmayı seven birisi ve onun beni takip edeceğini hiç düşünmemiştim. Şimdi Como Gölü yakınlarında yaşıyoruz ama tam yerini sorma, gizliliğimiz çok önemli.
- Boş zamanlarınızı nasıl harcıyorsunuz? Partiden partiye herhalde, öyle tahmin ediyorum.
Aslında evde oturmayı seven insanlarız, Sky Tv'ye bağımlı bir şekilde. Bilimkurgu filmleri onun için, aşk filmleri benim için. Ve sonra ''Lost''. Matt diziye adeta bağımlı. Kıçımızı kaldırdığımız zaman dağlarda yürümeyi seviyoruz ya da tekneyle gezmeyi. Çok sportif bir insan ve artık ben de onun gibi bisikilete binmeyi ve balık tutmayı seviyorum.
- Gerçekten, hiç mi sosyal hayatınız yok?
Bazen Matt eve geldiğinde Japon restorantına gidiyoruz, Londra'dan Como Gölüne geldiğinde. O varken yemek yapmıyorum. Balık pişirmekte, fırında tavuk pişirmekte ve makarna yapmakta inanılmaz. Ama her zaman ehil bir hayatımız yok. Londra'dayken çok dolaşırdık, onun grubuyla ve diğer gruplarla. Jessica, Dom'un kız arkadaşı benim en iyi arkadaşım.
İTALYAN DÜĞÜNÜ
- Matthew mükemmel gibi duruyor. Defosu var mı hiç?
Çok alıngan. Genelde geceleri yazıyor ve beste yapıyor, ben uyandığımda bana fikrimi soruyor ama ona bir şeylerin yanlış olduğunu söylemekten kaçının. Her gün saçma şeyler yüzünden tartışıyoruz.
Mesela?
Çoraplarını her yerde bırakıyor ve sütü içtikten sonra buzdolabına asla koymuyor. Ve biraz İtalyanca bilmesini isterdim. Nerdeyse hiç konuşmuyor.
- Bir süre sonra evlilik?
Büyük beyaz bir gelinlikte, arkasına bir sürü teneke bağlanmış bir Cadillac'ta bir düğün hayal ediyorum. Ve çocuklarım olsun istiyorum, bir sürü. Üç tane diyeyim.
- Bir rockstarı elinde tutmak ve 6 sene geçirmek zor mu?
Popülarite, çılgın hayranlar, mesafe gibi şartlarla uzlaşmak zorundasınız. İlk zamanlar onu elimde tutamayacağımı düşündüm ve çok kıskançlık yaptım ve tartıştık. Hatta bir gün çantalarımı bile topladım. Şimdi daha rahatım, ona güvenmeyi öğrendim. Evimiz ikimizin resimleriyle kaplı.
- Hımm, en azından konserlerde sıraya girmiyorsunuz, para da vermiyorsunuz.
Çoğu zaman onun kişisel stilisti olarak takipteyim, son sefer Japonya'ya kadar gittim. Ve ben gelmezsem eve mutlaka bir hediyeyle dönüyor. Sonuncusu dişlerinden ışıklar çıkan ve gülümseyen bir bebekti: bir ''Stragatto'', Alice harikalar diyarındaki kedi, benim en sevdiğim hikaye. Kendisine de evin etrafında yürüyen bir robot almış.
Size hiç bir şarkı yazdı mı?
Bana hiç sölemedi ama bize ait olan bazı şarkılar var, Starlight gibi. (Milano konserinde ona ithaf etmiş) Çoğu şarkıyı başından itibaren görebiliyorum. Prova yaparken benden bas çalmamı istediğinde, ona sevdiğim İtalyan şarkıcıları yansıtmaya çalışıyorum. Campovolo'da Ligabue'yi ve Vinicio Capossela'yı izledik ki inanılmaz beğendi.

Cosmo