Pastel Zarlar

Tüm dünyada High Violet fırtına gibi esmeye devam ederken The National başarının keyfini çıkarıyor. Albüm hakkında uzun uzadıya bir yazıyı albüm incelemeleri kısmında bulabileceğinizi hatırlatarak grubun 21 Haziran'da Manchester'da Bonnaroo'da verdiği konserin mükemmel kaydını sizinle paylaşalım. Evinize kadar bu müzik şölenini getiriyoruz :) Setlist ve download linki sitede :)

http://www.pastelzarlar.com/index.php/component/content/article/34-kayitlar/324-the-national-bonnaroo-2010-canli-kayit.html

İkinci El Bakire!

2010-07-08T23:48:00.002+03:00

İlker Ortaç'ın yeni romanı üzerine kendisiyle söyleştik:

http://www.pastelzarlar.com/index.php/arsivv/ariv/322.html

Sonisphere 2010 İstanbul

2010-07-08T23:46:00.003+03:00

Sonisphere Festivali’nin İstanbul ayağı 3 gününde de ayrı ayrı çok güzel anlara sahne oldu. Her ne kadar ilk iki gün tamamen izlememiş olsam da izlenimlerimi yazayım bakalım.

http://www.pastelzarlar.com/index.php/arsivv/konserler/321-sonisphere-festival-2010-istanbul.html

Keane - Night Train

2010-06-06T17:02:00.002+03:00

Umut Sarıkaya Radiohead'le güzel dalga geçmişti, insanları ağlatarak zengin oldunuz diye. Benim de hep takıldığım konudur bu. Albüm satman için illa kanırtmak zorunda mısın rock müzik yapıyorsan. İnandırıcı gelmiyor. Sen her albüm sonunda yeni evlere, arabalara, lükse kavuşurken dinleyicin kalbini yarsın dursun. Tamam rock müziğin içinde protestlik var kabul ama sürekli kişisel meselelerle italik duruş sergiliyorsan bayıyorsun arkadaş, bırak git. Keane, Hopes&Fears'dan sonra Under The Iron Sea'yle aynı stratejiyi denemiş ama tutmayınca yavaş yavaş yola gelmeye başlamıştı Perfect Symmetry'de. Night Train'le bu gelişimde Keane bir adım daha atıyor ve kulaklarımızı bayram ettiriyor.

Devamı için.. http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/314-keane-night-train.html

Eurovision 2010 Yorumları

2010-05-30T04:12:00.002+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/component/content/article/34-kayitlar/311-eurovision-2010.html

Sondört Röportajı

2010-05-26T01:08:00.002+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/arsivv/ariv/310.html

Malt - Arıza

2010-05-20T00:55:00.001+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/305.html

Metallica 2008 İstanbul Konseri

2010-05-15T19:06:00.001+03:00

İndirmek için buyrun:

http://www.pastelzarlar.com/index.php/yazilar/298-metallica-konseri.html

Mor Ve Otesi - Masumiyetin Ziyan Olmaz

2010-05-14T18:12:00.002+03:00

Harun Tekin'in 2005 Rockİstanbul'da sahnede "İngiltere'den çorap gelse kral oluyor" söyleminden sonra gruba daha önce yapmadığım şekilde müzikal olarak bakmaya başladım. Dünya Yalan Söylüyor'da belli bir çıtanın üstünde olan şarkı kalitesi dışında diğer albümlerin sözleri anlamsız olsa dinlemek için hiç bir neden olmayacaktı bu açıdan. Bir'den 23'e, Balıklar'dan Hayat'a Mvö'yü içselleştirmemizin temel sebebi yaralarımıza dokunması ama bunu bugün yapan Emre Aydın veya Gripin gibi değil hayata karşı ayakta durarak söylemesiydi. MVÖ'yü ayakta tutacak olan sözler değil, DYS'den sonra müzik olacaktı belli...

Devamı için:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/297.html

Slash - Slash (2010)

2010-05-13T13:36:00.003+03:00

Guns N' Roses'ın efsanevî silindir şapkalı, köfte dudaklı gitaristi Saul Hudson, nam-î değer Gibson tanrısı Slash'in bomba gibi yeni albümü. GN'R'den sonra da asla boş durmayan, kurabilirse birçok grup kuran(Slash's Snakepit, Velvet Revolver, Slash's Blues Ball), kuramazsa gitarist olarak müzisyenlere(Michael Jackson, Alice Cooper, Stevie Wonder) stüdyolarda, konserlerde eşlik eden, yani '80'lerden günümüze gelen efsanelerden müzik için yaşadığını belli eden ender müzisyenlerden. Albüm aslında yıldızlar karması gibi bir şey.

Devamını okumak için:

http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/295.html

District 10 Yolda!

2010-04-26T00:33:00.001+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/288-district-10-yolda.html

Kurban - Sahip

2010-04-25T21:33:00.001+03:00

Kurban - Sahip albüm yazısı için:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/287.html

UNKLE'ın yeni albümü için 1 daikalık saygı duruşu

2010-04-15T13:28:00.001+03:00

Albüm Yazısı: http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/282-unklen-yeni-albuemue-icin-1-daikalk-sayg-duruu.html

unkle - where did the night fall ,

illegal işler.

Patrick Wolf Konseri!

2010-04-14T15:18:00.002+03:00

Aralık 2009'da Avustralya'da Prince Bandroom'da verdiği konser Pastel Zarlar'da sizinle buluşuyor. Keyifle dinleyiniz.
http://www.pastelzarlar.com/index.php/yazilar/281-patrick-wolf-konseri.html

Blog Ödülleri 2010

2010-04-13T11:11:00.001+03:00

Blogger olmasanız bile 2 işlemde üye olup bizi sevindirebilirsiniz: http://2010.blogodulleri.com/frame/show/pastel-zarlar-1595

Blog Ödülleri 2010

2010-04-10T12:39:00.002+03:00

http://2010.blogodulleri.com/frame/show/pastel-zarlar-1595
adresinden verebileceğiniz oylarla yeni blogumuza vereceğiniz desteği bekleriz!

Angus & Julia Stone - Yan Odadan Melodiler

2010-04-08T15:33:00.002+03:00

Angus & Julia Stone albüm yazısı:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/279.html

Atoms For Peace LA'den Sesleniyor!

2010-04-07T16:56:00.001+03:00

Thom Yorke'un yeni grubu Atoms For Peace canlı canlı!

http://www.pastelzarlar.com/index.php/yazilar/278-atoms-for-peace-laden-sesleniyor.html

MGMT - Tebrikler! Batirdiniz.

2010-04-02T17:40:00.002+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/277.html

Muse Fena Kekledi!

2010-04-01T13:50:00.001+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/276-muse-fena-kekledi.html

Ricky Martin: Ben Şanslı Bir Gay'im

2010-03-30T01:27:00.001+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/275-ricky-ben-gayim.html

Gorillaz'la Oynayin

2010-03-29T22:19:00.005+03:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/274-gorillazla-oynayin.html

Pastel Zarlar Radyosu

2010-03-25T22:38:00.001+02:00

Pastel Zarlar blogu, siteye dönüştü. Forumumuzu açtık, sıra radyoda.
http://www.pastelzarlar.com/canli/index.html adresinden güzel sesimizi zaman içinde duyabileceksiniz.

http://www.pastelzarlar.com/

Suede 7 Yil Sonra!

2010-03-22T16:20:00.001+02:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/270-suede-7-yil-sonra.html

Pete Doherty Tutuklandı!

2010-03-22T16:19:00.002+02:00

http://www.pastelzarlar.com/index.php/haberler/271-pete-tutuklandi.html

The XX Soho'dan Canli

2010-03-20T14:15:00.002+02:00

Haydi siteye:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/yazilar/267-the-xx-sohodan-canli.html

Groove Armada - Black Light

2010-03-07T23:52:00.004+02:00

Groove Armada'nın yeni albüm müjdesi yazısı için sitemize yöneliyoruz:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/264.html

Blood Red Shoes - Fire Like This

2010-03-02T22:08:00.003+02:00

Yazı için sitemize: http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/260-blood-red-shoes-genclik-atei.html

Linkler için: http://www.darelease.com/music/83588-blood-red-shoes-fire-like-this-2010.html

Silversun Pickups

2010-03-01T19:24:00.002+02:00

Yazısı için sitemizee: http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/257-gencligin-favorisi-silversun-pickups.html

İndirmek için: Megaupload'a
şifre: www.alternative2punk.net

HURTS'u Bağrımıza Basalım Derneğinin Resmi Açılışı

2010-02-25T21:01:00.003+02:00

Yazı için sitemize doğru linki takipleyelim:
http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/253-hurtsu-bagrimiza-basalim-derneginin-resmi-acilisi.html

Bahsi geçen 4 şarkıyı download için de beleşçileri şöyle alalım:
http://www.mediafire.com/file/zmn0hl2okmy/Hurts.zip

Donkeyboy - Caught In A Life

2010-02-20T15:06:00.002+02:00

Cansu kızımızın ellerinden.

Yazı için: http://www.pastelzarlar.com/index.php/features/albumincelemeleri/246.html

Link için: http://rapidshare.com/files/297179089/DB_CIAL.rar

çılgın sitemiz ve OK Go albümü incelemasyonu (yeah biç)

2010-02-19T19:31:00.003+02:00

dansçı kızlar ve sağlam müzik dolu sitemiz taşındığı yerde çok mutlu ve bu başlığın olduğu post da orada sizleri bekliyor .
şimdi ben buraya koyucam albüm linkini ama oraya da bakıcaksınız tamam mı ? TAMAM MI ? goodbooy

tıktık (fesatlanma hemen albüm için diyoruz tövbeler olsun gaddemit )

bu da PASTEL ZARLAR ÇILGINLIĞIII

ekso ekso

Yeni Zarlar!

2010-02-18T22:02:00.003+02:00

Yeni site hizmetinizdedir! Bundan böyle http://www.pastelzarlar.com/
da Pastel Zarlar'ı daha şık, daha güncel bir halde bulabileceksiniz. Az laf çok iş, baya uğraştım bu site için umarım beğenirsiniz. Yazar arkadaşlar yeni siteye kaydolup bir mesaj attıklarında yazılarını rahat rahat girebilecekler. Myhtra'ya mail attım umarım okumuştur, bir de buradan yazayım dedim. Yeni sitede görüşürüz. Burası kapalı değil, blog olarak arada ekleriz. Görüşmek üzeree!

The Incident - Porcupine Tree (2009)

2010-01-31T01:09:00.004+02:00

CD 1:
1. The Incident (55:15)
i. Occam's Razor (1:55)
ii. The Blind House (5:47)
iii. Great Expectations (1:26)
iv. Kneel And Disconnect (2:03)
v. Drawing The Line (4:43)
vi. The Incident (5:20)
vii. your Unpleasant Family (1:48)
viii. The Yellow Windows Of The Evening Train (2:00)
ix. Time Flies (11:40)
x. Degree Zero Of Liberty (1:45)
xi. Octane Twisted (5:03)
xii. The Séance (2:39)
xiii. Circle Of Manias (2:18)
xiv. I Drive The Hearse (6:41)

CD 2:
1. Flicker (3:42)
2. Bonnie The Cat (5:45)
3. Black Dahlia (3:40)
4. Remember Me Lover (7:28)

Steven Wilson: Vokaller, gitarlar ve klavye
Richard Barbieri: Synthesizerlar ve klavyeler
Colin Edwin: Bas gitar, çift bas
Gavin Harrison: Davullar ve perküsyon
Prodüksiyon: Porcupine Tree
Mühendisler: Steve Orchard, John Wesley(Gitarlar)
Mastering: Jon Astley
ROADRUNNER RECORDS - 22 Eylül 2009

Albümün çıkış noktasının, kendisinin köklerinin dayandığı bir yerleşim yerinde(İngiltere'de bir kasaba) arabasıyla giderken gördüğü bir kaza olduğunu söylüyor grubun lideri Steven Wilson. "O anda bu kaza sebebiyle ölmüş bir insanın ruhuyla empati hâlinde olduğumu hissettim... Bu hissi istediğiniz gibi adlandırın." diyor ve ekliyor: "Amerika'da 'kaza(accident)' olduğunda ne diyorlar bilmiyorum ama İngiltere'de böyle bir kaza olduğunda yola konulan tabelalarda "VAKÂ!(the Incident)" yazar. Çok soğuk bir kelime aslında. Bu tür olaylar aslında küçük kazalar değildir; kazaya karışan insanın yaşamını değiştirecek büyüklükte veya yaşamını sona erdirecek boyuttadır. Ama tabelayı gören ve o 'vakâ'nın içinde bulunmayıp sadece yakınında olanlar daha çok 'Amaaan yine trafik sıkışıcak, büssürü uğraş dur...' diye düşünür. İşte bu kazaya da bir bu çelişkiyle baktım ve kafamdaki çarklar dönmeye başladı." Böylece kendisinin bir insan olarak şekillenmesini sağlayan hayatındaki "VAKÂ"ları toplamaya, bir araya getirmeye başlıyor. Kendi gençliğinde yaşadığı bir ruh çağırma seansına dönüyor The Séance'da; medyanın bize çok önemli ve kritik 'VAKÂ'ları" sunuşunu ve bizim de bu sunumlara zamanla nasıl kayıtsız kaldığımızı düşünüyor, albüme adını veren ve aslında bu açıklamasını da sözleriyle çok güzel özetleyen The Incident'da da durumu özetliyor. Böylece adım adım albümün ilk CD'si "Bundan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak..." alt başlığında oluşuyor.

Albümü Eylül 2008 - Mayıs 2009'da yazıyor. 55 dakikalık materyali diğer elemanlara dinletiyor ve hemen kayıtlar başlıyor; bu şarkılara ek olarak 4 şarkı daha çıkınca, 2. bir CD'yi oluşuyor ve albüm elimize 2 CD olarak geliyor. "Solo albümümü çıkardıktan sonra bu kadar çabuk Porcupine Tree albümü hazırlamam imkânsızdı dürüst olmak gerekirse; becerebileceğimi bile düşünmüyordum. Solo albümümü kaydettikten bir hafta sonra bir de baktım PT albümünü yazmak için stüdyodaydım. Her şey çok çabuk oldu ve o ilhama karşı yenik düştüm. Çok çabuk gelişti herşey." diyor Wilson.

Aslında ilk CD, yani 55 dakikalık ilk kısım aslında 3 bölüm gibi. Giriş(Occam's Razor), gelişme(sonraki 12 şarkı) ve sonuç(I Drive The Hearse). Bu yapı da ana şarkılar ve bunların arasında bağlantıları sağlayacak kısa şarkılarla sağlanıyor.
Gelişme 2 bölümde inceleniyor. Albümün en kritik şarkısı, ayrıca albümden çıkan ilk single olan Time Flies. Bu şarkı gelişme bölümünü 2'ye bölüyor. Time Flies'tan sonra çok sert bir mod değişikliği var ve bu bağlantıyı Degree Zero Of Liberty sağlıyor mesela. Beni albüme çeken de Time Flies sonrası bölüm oldu mesela.
Time Flies da dahil olmak üzere ilk temada bir insanın, kendi hayatındaki 'VAKÂ'ları sorgulayış havası var. Olaylar hatırlanıyor ve küçük yorumlar yapılıyor.

Teasing all my feelings out, you move away
It seems so natural to you

diyor mesela Drawing The Line'da Wilson. Time Flies'a kadar komşuluk ilişkileri, büyüdüğü evin kendisine olan umursamazlığından, körlüğünden bıkan bir gencin penceresinden yaşadıkları, insanların birbirini nasıl küçük görebildikleri gibi bir insanı şekillendirebilecek olayları ve şekillenen insanlardan çıkabilecek yorumları anlatılıyor.

Time Flies'tan sonra ise sanki "Konuşmanın bi yerinde kalmışız da konu konuyu açtı, başka konulara girdik. İlk konuya geri dönecek olursak" hissiyatlı bağlantı şarkısı olan Degree Zero Of Liberty bizi albümün daha sert kısmına ısıtıyor. Daha enstrümantal ve katı şarkılar karşımıza çıkıyor bu bölümde. Sözel olarak da Wilson'ın çocukluğunda yaşadığı ruh çağırma seansı işleniyor. Bu bölüm, bana göre albümün en sağlam 2-3 şarkısından biri olan ve bizleri In Absentia dönemine, daha ilk saniyesinde götürüveren enstrümantal Circle Of Manias'la, bölümün hissettirdiklerine yakışır bir delilikte şekilde kapanıyor.
Wilson'ın sözlerinde filozofluğunu döktürdüğü I Drive The Hearse'la da albüm kendini sorgulayan, yalnız bir havada kapanıyor.

2. CD alışık olduğumuz Porcupine Tree tarzına daha yakın. Özellikle Bonnie The Cat, bütün grup üyelerinin döktürdüğü ve PT fanlarının çoğunun da eminim "Eski-Yeni" ayrımı yapmadan listelerine ekleyebilecekleri bir şarkı.

Beni son zamanlarda düşüncelere gark eden bir konu ise şu oldu: Occam's Razor ile konsept albümlerde genellikle ihtiyaç duyulan, epik bir şarkıyla hikayeye giriş etkisi verilmiş. Sanırım bu dinleyiciyi psikolojik olarak konsept albüm dinlemeye ısındırıyor gibi. Ben de eğer bir konsept albüm yapıyor olsam, dan diye "İşte böyle böyle olduydu!" etkisi vericek bir şarkıyla girmezdim. Konuşmaya giriş gibi hissediyoruz sanırım böyle şarkıları. Benim düşündüğüm acaba bu etki illa epik, dev bir senfoni açılışı havasındaki şarkılarla mı verilmek zorunda?

Albümle ilgili olumsuz eleştirim her zamanki gibi Steven Wilson'ın çok bilmişliği. In Absentia'daki Sound Of the Muzak gibi bu albümde de Your Unpleasant Family, Wilson'ın o tipik İngiliz küstahlığıyla yazdığı sözlerle beni oldukça sinir etmekte. Dream Theater'a ettiği "Müzikal mastürbasyon onların yaptığı. Müzik değil, progressive hiç değil." lafı ve yine Dream Theater şarkısı olan Repentence'ın içinde gruptan ve fanlardan özür dileyişi zihinlerimizde bütün tazeliğiyle duruyor. Bu küstahlığı bi iş açıcak başına ama... Neyse.

Albüm çok sade. Son yıllarda Steven Wilson'ın müziğe bakışı olan "Olay süste değil özdedir" cümlesi bu albümde dibine kadar hissediliyor. Hem yeni bir Porcupine Tree albümünde oluşabilecek herhangi bir ön yargıdan uzaklaşmak hem de albümün konusuna, havasına ısınabilmek için de sabır istiyor. Bunu da zamanla alışma anlamında söylemiyorum kesinlikle. In Absentia veya Fear Of the Blank Planet gibi şarkı şarkı incelemek çok zor. Bu iki albümde de bazı şarkıları sevip bazı şarkılara "Meh! Imf!" tepkileri verebilirsiniz. Ama şimdi elimizde neredeyse tek bir şarkı olan 55 dakikalık bir konsept var ve oldukça farklı bölümlerden oluşuyor. Bu nedenle kesinlikle zaman tanımak lazım. Isındıktan sonra da insana müthiş bir dinginlik veren bir albüm.

Bir ruhla empati yaptığınızı düşünün ve onun düşüncelerine, yaşadıklarına(eğer varsa öyle bir şey tabi) çok az da olsa dokunabildiğinizi; bunu kafanızda yaşarkenki ruh hâlinizi tasvir edin. Günlük hayatta yaşadığımız stresten öte bence müthiş bir dinginlik hissederdik sanırım; başka birisine hak verip veya anlayıp onu affettiğimizde, veya kendi suçumuzu kabullendiğimizde olduğu gibi. Egolardan arınmış. İşte bu albüm bu ruh hâlini tamamen içinize sokuyor. Notu: 9/10

Albümün çıkışında Steven Wilson'la yapılmış bir röportaj http://www.noisecreep.com/2009/06/19/porcupine-tree-frontman-steven-wilson-talks-about-the-incident adresinde okunabilir.

Blood Red Shoes - Light It Up

2010-01-23T02:49:00.002+02:00

Blood Red Shoes, Fire Like This albümünden ilk single Light It Up'ı yayınladı. Bu grubu sevmeyen yaşamasın!!

Bir Grubun Level Atlamasi | Rupa & the April Fishes

2010-01-20T23:20:00.005+02:00

Hintli arkadasimiz Rupa'nin dunya muziklerine merak sarmasi kivilcimiyla kurulan rtaf, kendilerine global agit-pop grubu olarak acikliyorlar.. ilk albumleri icin bu tanimin cok yerine oldugunu soyleyebiliriz..

Ilk albumleri olan ExtraOrdinary Rendition'u biraz gec dinleyebildim.. daha dogrusu biraz gec tanistim.. bazi albumlerin aksine dinledikce sevilen degil ilk anda vuran sarkilar iceriyor ilk albumleri.. albumun tek ingilizce sarkisi Wishfull Thinking iyi bir baslangic olabilir gruba.. Grubun solisti Rupa Hindistan'dan sonra Fransa'da egitim gormus, bundan dolayi albumde hatiri sayilir fransizca sarkilar var.. Les Abellies kesinlikle dinlenmesi gereken bir rtaf parcasidir ki linkini paylasacagim yazinin sonunda..

Ilk albumden yeni yeni haz almaya baslarken Este Mondo bombasi patladi grup tarafindan.. ExtraOrdinary Rendition'dan aldigim referans ile hemen dinlemeye koyuldum albumu.. Genellikle sevilen bir grubun yeni albumu '' Olmamis abi eski albumun tadi ayri '' havasinda incelendigi icin biraz zaman verdim ve gordum ki Rupa & the April Fishes tabiri caizse level atlamis.. Ilk albume gore daha olgun bir sound izlenimini edindim hemen.. Albume adini veren sarki Este Mondo'yu dinledikten sonra hemen aklima Serenade parcasi geldi.. Bu sarkida kayitsiz sartsiz insana bir mutluluk duygusu veriyor.. Albumun diger sarkilarini ise dinledikce kulaga oturmasi, sagda solda anlamini bilmedigim fransizca kelimeler soylememe neden olmaya basladi.. internette her ne kadar sarki sozlerini arattiysamda, tum sarkilara ulasamadim maalesef..

Modern Dunya muziklerini seviyorsaniz veya ic rahatlatici, ferah bir muzik dinlemek isterseniz Rupa & the April Fishes kesinlikle hastasi olacaginiz bir gruptur ve siddetle tavsiye ediyorum.. kafalarda on bilgi olussun diyede iki tane sarkisini koyuyorum ilk albumden..

Formspring.me

2010-01-20T02:06:00.001+02:00

Yaymayacaktım ama yaymayınca da pek anlamsız kalıyor. Fena da site değil hani. Blog, müzik veya bizimle ilgili sorularınız olursa beklerim :) http://www.formspring.me/pastelzarlar

Other Lives

2010-01-17T22:50:00.004+02:00

Yazının tümü bana ait olup, bütün metni Beterpan'da bulabilirsiniz.

İyi müzik adadan çıkar kalıbı öyle bir yerleşmiş ki zihinlerimize, Britanya köpekleri olarak çıkan her şeye atlıyoruz fütursuzca. İyi kötü bir alıcısı oluyor Türkiye'de Brit müziğinin. Alıcısı yerine dinleyicisi demek daha mümkün tabi. Peki ya Amerikanlar? Jeff Buckley, Lifehouse, Songs: Ohia gibi kanırtan gruplar arabesk kültürümüze daha yakın aslında. Other Lives da hücrelerinize işleyecek kadar narin müziğiyle Amerika'dan duyacabileceğimiz sesler olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.

August Rush adlı güzide filmi izleyenler hatırlayacaktır. Süper vokalli bir baba ve çello çalan bir anneden doğunca piyano ve gitar opsiyonlarınız açık gelirsiniz dünyaya. Other Lives'ın müziği de bu formülü iyi almış, çello çalan güzellik Jenny Hsu ve Jesse Tabish (vokal) önderliğindeki grup piyano ve gitar müziğinin içine self-titled bir albümle bir şaheser bırakmışlar.

Debut albümünü aşamayan grupların nedenini hep merak ederiz. Kendimce şu sebebi savunuyorum; debut albümler müzisyen kaç yaşında olursa olsun söyleyeceklerinin tamamen doğumuna kadar olan kısımdan beslenmesi ve daha uzun bir sürede kaydedilmesiyle alakası var. Müzisyen kendi ufkunu geliştirebilir evet ama burada da iq ve eq noktasına bağlanıyor; ne kadar zeki ve bilgiliyseniz duygusal düzeyiniz de azalıyor. Other Lives'ın 2004'ten başlayan yolculuğunun tacı, ilk albümü 2009'un ortasında kendisine vücut buluyorsa böylesine hem kaliteli, hem de duygusal bir albüm bizi şaşırtmamalı o yüzden. Ha insan Nihat Doğan olur 10 yıl versen de müzik yapamaz orası ayrı.

Albümlerinin açılışı yapan E-Minor'un ilk notaları neye bulaştığınızı hissettiriyor. Albüm boyunca kalacak olan depresif hal iyi bir müzik matematiğiyle geliyor. Piyanolar bakımından bir Yann Tiersen romantikliği mevcut. Yaylıların devreye girmesi de zaten melankolik olan şarkıları iyice öldürücü hale getirmiş. Grey's Anathomy'de kullanılan Black Tables grubun ismini duyurmasını sağlayan albümün en iyi şarkılarından biri. Yine bir Doves, Coldplay naifliğindeki It Was The Night gecelerinizi zindan edebilir.

Bu grup kendini soğutmazsa ve şarkı yapmaya devam ederse indie müzikseverlerin kazanımı olur. Hoş aynı ihtimalde indie müzikseverlerin intihar oranları için Fbi özel olarak ilgilenecektir.

Kurban - Soykıran

2010-01-01T15:32:00.002+02:00

www.kurban.com'da ne zaman çıkacağı belli olmayan Sahip albümünden Soykıran adlı şarkı yayınlandı.
Sitede ilk dikkati çeken şey grubun amblemin, daha doğrusu yazı fontunun değişmesi. Eğer albüm kapağı buna yakın bir şeyler olacaksa en uğraşılmış kapaklı Kurban albümü bizi bekliyor olacak sanırım.

Ayrıca bunları biliyor muydunuz? Akıllı olan MP3 olarak bile elde edebiliyormuş bu şarkıyı siteden ;)

Yılbaşı Hediyesi

2009-12-27T12:53:00.006+02:00

Yeni yıl, yeni hayat umudu benim için, sanki boyut değiştirecekmiş kadar büyük bir değişim istiyorum hep. Olmuyor tabi. Yılbaşının doğumgünüm olmasının da etkisi vardır belki. Neyse sadede gelelim, herkes bir şeyler hediye ederken bloglarından benim neyim eksik dedim, iletişim kurmaya çalışsam da sponsorlarla pek yanıt alamadım. Gönül isterdi size konser biletleri, albümler falan hediye etseydim, kırmızı donlar ekleştirseydim yanına. :)

Benim hediyem daha bi naçizane; bu post'a last.fm'ini yazan 3 kişiye 1 aylık üyelik hediye edeceğim, kendi radyolarını doya doya dinlesinler diye. İstek çok olmazsa herkese kıyak da yapabilirim. Görüşemezsek iyi yıllar herkese!

Kura çekiminde kazananlar, kıyamadım 4 yaptım (:

Kaykanat, madmadame_ , cnsdngy, + hystericalmuser

Killing In The Name Of Rage!!

2009-12-20T21:00:00.007+02:00

Her ne kadar konformist insanın teki olsam da düzen karşıtlığı yapmaya bayılırım. Heyecanlanmak, gaza gelmek, biraz olsun eğlenmek, bunu bazen toplumu rahatsız ederek yapmak insan olduğunu hatırlatıyor bünyeye. Daha dün 3 kişi yolda yürürken (ben arkadaydım) keşin biri 'Hey arkadaki çocuk' diye bağırdı, noluyo lan derken 'Bol bol seviş' diye haykırdı caddeye. Aptallaşmış ifademe bakarak bir daha 'Bol bol seviş tamam mı!' diye hönkürdü. Acaip mutlu oldum neyse ülkemde yaşamayı hatırlayan birileri de var, cahil de olsa, keş de olsa kibar bir şekilde afallatabiliyorlar. %47 bi yerimi yesin.

Türkler kadar koyun olarak güdülen bir toplum da İngilizler. Zaman zaman güzel hareketler yaparak piyasaları güden adamlara bir el hareketi çekiyorlar, insanın da hoşuna gidiyor. Bu ay içinde gaza gelen adalılar Rage Against The Machine'in Killing In The Name Of 45'liğine saldırdılar. Kulaktan kulağa yayıldı olay, Muse, Dioyy, Paloma Faith gibi ünlülerin de desteklemesine Tom Morello yanıtı çaktı: Yılbaşına kadar 1 numaraya yükselirsek zafer konseri vereceğiz, söz! dedi Twitter'ından.

Ve Killing In The Name Of bugün itibariyle İngiltere single listesinde 1 numara! Sıkıcı, bayat popstarlar, özellikle Gaga'lılar, sistem yalayıcıları, insanı makineleştirenler, koyunlaştıranlar: suck our balls!! We, Rage against the machine! Seneye de Queen'den Bohemian Rhapsody sırada!

http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/8423340.stm

Kara Kule: The Wind Through The Keyhole

2009-12-18T00:17:00.007+02:00

Her zaman müzik mi konuşacağız değil mi?
Saplantılı bir seri Kara Kule. Filmi çekilecekti, vazgeçildi, çizgi romanı çıktı, sonra tekrar film kararı alındı falan.
Bilmeyenler için hatırlatayım, Lost'un yapımcıları The Dark Tower'ın filmini yapacaklar. Ne zaman? Lost'un son sezonu olan bu sezon bitince. Yani yaz gibi başlayacaklar gibi.

Gelelim asıl konuya. Sanırım Amerika'daki bir imza gününde Stephen King 4. kitap Büyücü ve Cam Küre'yle 5. kitap Calla'nın Kurtları arasındaki zamanda bir kitap daha yazacağını söylemiş. Daha sonra da resmî sitesinde menejeri bunu onaylamış ve yazarın yazmaya 6 ay sonra başlayabileceğini belirtmiş. Kitabın adı da belli: THE WIND THROUGH THE KEYHOLE

Film haberine sevinmeyip üzülenlere de iyi bir haberi var yani Stephen Abimizin :)

İlgililere Duyurulur No: 2 Güncelleme

2009-12-15T00:00:00.008+02:00

MetallicA

Rammstein

Iggy Pop

Slayer

İlk duyuru için:
http://azizlerinyalnizligi.blogspot.com/2009/12/ilgililere-duyurulur-no-2.html

Metallica, Rammstein, Iggy Pop ve Slayer'ın Sonisphere Festival'de olacağı kesinleşti gibi. Yarın NTV'de Gece-Gündüz programında festivalin ne aşamada olduğu hakkında ilk bilgi verilecek. İlgilenenler takip edebilir. Bu hafta da www.sonispherefestivals.com 'da resmî açıklamayı bekliyoruz.
Sanırım Iron Maiden'la ilgili bu festivalden pek bir şey beklememek lazım. Anladığım kadarıyla hem grubun Haziran 2010'da turne yapma gibi bir planı yok. 4 teklif varmış Maiden için şu anda Türkiye'den, bu yüzden fiyatta da problem çıkıyor sanırım ama aya yoğun bir çaba var getirmek için.

kaynaklar: http://twitter.com/metesohtaoglu
http://twitter.com/yektakopan
http://twitter.com/gecegunduz

İlgililere Duyurulur No.4

2009-12-13T15:23:00.006+02:00

The Veils İstanbul'da

Daha 1 hafta önce ballandıra ballandıra anlattığım güzel grup Veils Şubat aylarında İstanbul'u bir konserle kutsayacak. Gruba sardığım zamanda gelmeleri bu sefer benim için şans. http://theveils.com/news/179/european-tour-announced-feb-2010#comment buradan gelişmeleri takip edebilirsiniz. Grup 28 Şubat'ta Babylon'da çalacak. Ayrıca bonus olarak elektronik müziğin bu seneki en iyi albümlerinden birine imza atan bir grup 9 Ocak'ta, Otto Santral'da;

Moderat İstanbul'da

http://www.lastfm.com.tr/event/1333435+Modeselektor+Soundsystem+%40+Otto+Santral

İlgililere Duyurulur No: 3

2009-12-10T12:17:00.003+02:00

Lady Gaga Türkiye'de!

Yer: Kuruçeşme Arena
Tarih: 15 Haziran 2010

http://www.worldticketshop.com/concerts/lady_gaga_tickets/71667_lady_gaga_istanbul

Yalnız "Houston we've got a problem!". Sitede dün görünen İstanbul konseri bilgileri bugün yok. Galeyana gelinecek bir konser olmadığı için de rahatlıkla koyuyorum :)

Şebnem Ferah - Benim Adım Orman(2009)

2009-12-10T12:14:00.004+02:00

16 Aralık'ta tüm müzik marketlerde.

İlgililere Duyurulur No: 2

2009-12-09T22:20:00.005+02:00

Büyük olasılık kış ve bahar ayları boyunca en çok konuşulacak festival geliyor:
SONISPHERE!

Nedir bu Sonisphere'in olayı? Kısaca açıklayacak olursak Sonisphere gezici bir festival(uzun nasıl açıklanır ki bu?) Düzenlendiğinde, bir kaç ülkeye uğrayan bir festival.
Gelin bakalım resmi sitesine hangi şehirler varmış bu yıl(2010)...:

http://www.sonispherefestivals.com/

Yani Sonisphere Türkiye'de olacak. Tarihi de 25 - 27 Haziran 2010. Bu kesin. Peki o zaman, "Olacak da kim çalacak arkadaşım benim karşımda cın cın, onu söyle sen" diyenler için de iki link geliyor:

http://www.metallica.com/index.asp?item=602811
http://www.ironmaiden.com/index.php?categoryid=8&p2_articleid=1170

Hâl böyle. Sonishpere'e katılması kesinleşen 5 dev grup var yani: MetallicA, Iron Maiden, Rammstein, Anthrax, Slayer. İngiltere'de adı geçen Alice Cooper, The Cult, Iggy & Stooges ve MetallicA'nın sitesinde duyurulan Mostodon'u saymıyorum bile.
Metallica ve Mastodon kesin gibi sanırım.
Yalnız şöyle yaman çelişkilerimiz var. Özellikle Iron Maiden ve Rammstein için:
1. Iron Maiden eğer Sonisphere'in çoğu ayağında olacaksa MetallicA'nın sitesindeki duyuruda neden onların da adları geçmiyor? Acaba sadece İngiltere ayağında mı çıkacaklar? MetallicA üyelerinin, özellikle de Lars Ulrich'in(davul) Iron Maiden'a ne kadar büyük bir saygı duyduklarını söylemeye gerek yok sanırım. Eğer MetallicA'yla birlikte headliner olacak 2. grup Iron Maiden olsaydı mutlaka ama mutlaka yazarlardı oraya yani. O işte bir sakatlık var(Iron Maiden'da yani)
2. Bilenler bilir. Liseyi bitirdiğim sene(2003)(çok oldu evet) Ankara sallanıyordu. "The Cranberries'in ve Rammstein'ın da katılacağı dev festival Atatürk Orman Çiftliği'nde!!! Biletler Aslanın Ağzında ve Zürafaix'te!" söylentileriyle. Bilet satış noktaları abartı tabii ki ama konser mekanına kadar her şey aynen dediğim gibiydi. O senenin taa Şubat - Mart'ından başlayan bir söylenti vardı. Acayip heveslenmiştik, herkes pek bir umutluydu ama çok pis yalan olmuştu, biz de o sene H2000'e gidip Starsailor izlemiştik, ODTÜ'yle giden biz yeni yetmeler ilk gün konser alanına alınmayarak da leziz maceralar yaşamıştık. Neyse... Yani demem o ki en büyüğü 2003'te olmak üzere her sene bir Rammstein lafı atılır ortaya ve fos çıkar, bütün Rammsteincılar ana avrat dümdüz giderler sonra. Hiç öyle aman aman dinlemişliğim yoktur Rammstein ama sırf adamların o dolgun gitar tonlarını duymak ve "Sahnede ağızdan öpmeli sevişirler belki" diye görmek umuduyla mutlaka gidilir o konsere.

Böyleyken böyle işte... Yani demem o ki bunları duyurdum ilgilenenlere. İki grup da oldu gibi galiba... Ama resmen açıklanana kadar veya ben veya başka bir arkadaşım buraya sağlam bir yerlerden duyup "Ahanda şunlar şunlar kesin!!!" diye böğürene kadar fazla umutlanmayın.
O "Oldu gibi galiba" dediğim iki gruptan bile.

O değil de hayali bile manyaklaştırıyo lan adamı!

İlgililere Duyurulur No: 1

2009-12-09T22:11:00.005+02:00

Eric Clapton Türkiye'de!!!

Yer: Santral İstanbul
Tarih: 13 Haziran 2010
Ön Grup: Steve Winwood

http://www.ericclapton.com/live/eric-clapton-live-06132010

Yalnızlık Mevsimi

2009-12-09T00:35:00.007+02:00

Üzerinden 11 sene geçmiş bir albüm. Zamanın ötesinde besteler. Kanırtan, sokartan, kalbin içine bıçağı sokup çeviren sözler. Grubun kendisinin bile idrak edemediğini düşündüğüm büyüklükte bir sanat eseri. Sonradan ticari baskı altında ezilecek adamların dik durdukları, şöhretin, hırsın ağzına edip gözlerini kararttıkları bir kaos. Bir erkeğe erkekliğini hissettiren bir Kuran, ya da bir İncil. Yine de saflığın peşinden ayrılmamanı söyleyen bir tembih. Gecenin 5'inde yalnız olduğunuzu kafanıza vuran bir balyoz Yalnızlık Mevsimi. Türk rock tarihinin belki ilk konsept albümü, ama kesinlikle en büyük albümü. Post rock'tan synth pop'a bir resital.

'Bilmezsin bilemezsin, sinersin sindirmezsin, yıkılır yıkılırsın, seçersin seçtirirler.'

Bir ülke düşün. Yıllar geçtikçe kurulduğu zamandaki modernliği bile aratacak hale gelen bir garabet. Yıllarca vaadedilen toprakların üstüne kurulmasından mıdır bilinmez üzerinde oynanan oyunların insanını perişan ettiği bir düzene maruz kalıyor, kalmaya devam ediyor. İnsanlarının arasına nifak atılıyor, gözleri bağlanıyor, özgürlükleri elinden alınıyor, satılamazları satılıyor; En başta da kadınları satılmaya başlanıyor ve bu küçük oyun doğudan başlayarak tüm toprağa yayılıyor.

'Susmak doğuda erdem, meziyet anlamında.'

Kadın. Bir insanı doğuran ve sonra en önemlisi yetiştiren canlılar. Aklı en temiz, berrak ve dolu olması gereken varlık. Bizim için artık el birliğiyle Arabik Fahişe'ye çevirdiğimiz yüzlerce temiz ruhları ifade ediyor. Artık onları satmamız için uğraşmamıza gerek de kalmadı, zamanında başlık parasıyla dağıtmamız onları yaşayan mallara çevirmiş durumda. İnsan oldukları akıllarına son gelen şey olmuş, yaşam arkadaşı olduklarını onlara ifade etmek, bunu anlayacaklarını sanmak tam bir aptallık.

'Aşk, bomboş bir park şimdi.'

Erkek. Dünyaya hükmettiğini sanan zavallı yaratık. Biraz fazla güç için çalıp çırpmaktan, satıp yıkmaktan başka bir şey anlamayan doğanın yeri geldiğinde eline verdiği aciz şey. Ülkemizin bıyıklı garabetleri. Kadını eline alana kadar her türlü romantikliği yapmaya caiz ama eline geçirdikten sonra onun aklını da mahvedecek kadar pis bir tür. Çöp balıkları.

'Umut denen şey umutsuzluk korkusu'

Tüm bunlara rağmen böyle bir albümü yazabilecek kadar gelişmiş yetenekleri ve duyguları var. Birbirlerine bazen içkiyle, bazen gözyaşıyla, bazen verdikleri bir omuzla, bazen sadece bir dizeyle özel olduklarını, yaşamın üç günlük olduğunu hatırlatma içgüdüleri var. Koray, Mehmet Şenol, Serkan, Selim, Burak, Aykan, Deniz adları ne olursa olsun, biri diğerini aradığında ve onu bulduğunda gecenin bir yarısı mucizeler yaratma ihtimalleri var.

'Odalar evler içinde ıslak kesif bir duman, caddeler içindeki bilinmeyen yangından'

Tanrı'nın meleklerine dediği gibi insanın içinde bir parça Tanrı var ve kendi dünyalarını yaratmaları sadece onların ellerine bakar. Bazen kendi mucizelerini yazarlar. Bazıları ise inancını kaybeder. İçindeki hayvanla tanışırlar, masallar, mucizeleri bilip onlara erişemedikleri için düşerler ve oksijensiz yaşama kucak açarlar.

'Yaşam kısa bir cümle, ölüm de üç noktası...'

Doğrunun yanından binlerce kez geçip de bir ayağınız hala gri parklardaysa ya sizde sorun vardır ya dünyada. Çıkış yolunu bulmak için ya Yalnızlık Mevsimi dinlersiniz ya da derine inmezsiniz. Geçmek süresini ne kadar uzun tuttuğunuza bağlı, ne kadar derine attığınıza kendinizi kuyuda. Onu ve kendinizi ne kadar sürgüne gönderdiyseniz o kadar koyar bir dizenin sözleri...

'O bugünü yaşıyor, dünü unutmaya hevesli. Aklında bir silahla...'

Hiç bir zaman anlamayacak olan beyinsiz erkekler ve tüm kadınlara ithaf olsun...

The Veils - Sun Gangs

2009-12-06T13:06:00.005+02:00

'Mektuplar bana biten ilişkileri hatırlatır.' Finn Andrews, yaklaşık 10 yıllık bir rock grubunun frontman'i, yılın en güzel şarkılarından biri, hatta belki de en güzeli The Letter'ı yazmış adam rockstarlıktan nasibini hiç almamış; Egosu hiç olmamış, sıradan bir insan gibi konuşuyor. Kendisi kadar naif grubu The Veils 3. albümleri Sun Gangs'de albüm kapağına koydukları kalplerini şarkıların içinde kanırta kanırta kesiyor.
Talihsiz bir şekilde grubu keşfedene kadar haberdar olmadığım mükemmel debut'ları The Runaway Found'la 2001'de müzik piyasasına giren Finn Andrews müzik yolu için Yeni Zelanda'dan kopup gelmiş bir modern ozan. Sahip olduğu doğal şarkı yazma yeteneği iyi müzisyenliğiyle birleşince karşımızda canlı kanlı bir Jeff Buckley duruyor. Elbette farkedebilen şanslı kesim için. Yeteneğini daha ilk albümünde konuşturan bu gence ilk olarak ex-Suede Bernard Butler yardımcı oluyor ve Lavinia, Guiding Light gibi olağanüstü şarkılar yazıyor. Kendi başına başlayıp tanımadığı müzisyenlerle kurduğu bu işbirliğini farklı bir noktaya götürmek istiyor Finn ve kendi ülkesine dönüp lise arkadaşlarını -güzeller güzeli basçı Sophia Burn de dahil- gruba alıyor ve yeni bir yapılanmaya götürüyor grubu. İkinci albümleri Nux Vomica'yla medyadan iyi bir tepki alan The Veils, 3 yılda yazdığı şarkılarla Sun Gangs'i oluşturuyor.

Grubun müziğini bir janra sokmak kolay değil. Etkilendikleri isimler arasında Bob Dylan ve Tom Waits olmasının yanı sıra müziklerinde hissedilen romantiklik Jeff Buckley'i, karanlık Nick Cave'i, şarkı yazma stilleri Smiths'i, distortion'u açtıklarında post rock gruplarını andırıyor. Editors, Elefant ve Doves şu an müzik piyasasında yer alan modern rock grupları içinde The Veils'in adını en fazla yaklaştırabileceğim isimler.

Tamamen kasıtlı olarak bir ayrılık albümü yapmak istemediklerini söylüyor Finn, Sun Gangs'de ama şarkıların genel hüznü, zaman zaman patlamalar ayrılıktan sonra ayakta kalmaya çalışan şizofren bir adamın bunalımını yansıtıyor. Sun Gangs ayrılma süreci yaşayan insanlar için bir dinamit gibi tehlikeli. The Letter'ın harika kompozisyonu dışında Sun Gangs ve It Hits Deep gibi yürek burkan baladlar albümü kişiselleştirmenizi sağlıyor. The Veils'in genel dinamik sound'u albümü ayakta tutan, ayrılık acısının sıkıcılığını örten en önemli unsurlardan biri. Begin Again'le sonunda ümide bağlıyor albüm ama depresyonunuzu kurtarmıyor. Yılın en kişisel, 'dolu' albümlerinden biri, Sun Gangs ve 10 üzerinden 8'i net hakediyor.

Acoustic '07

2009-12-05T14:56:00.003+02:00

Bedava download pis bişey, kaka bişey bunda hepimiz hemfikiriz sanırım. Büyük ülkelerde sanatçılar eserlerinin indirilmesiyle çok büyük maddi kayba uğramıyor belki, bir grup sadece ülkemize gelmek için 2 milyon öro alıyorsa uğradığı kayba sokayım bi yandan afedersiniz. Yine de adamlar yeniliğe açık oldukları ve maddi durumları elverdiği için iTunes Store'u, Amazon'u çatır çutur kullanıyorlar satın almak için.

Açıkça söyleyim ki bugün Türkiye'de maddi özgürlüğünü eline almamış kişiler annesinden babasından kredi kartı numarasını çok kolay alamazlar. Maddi sıkıntı olmasa bile geleneksel anne baba kafası kredi kartını internette kullanmaktan çekinir ama 1 milyarlık telefonu oğluna kızına dükkandan almaktan çekinmez. Çünkü bilirler ki bir sorun çıkarsa muhattap alacakları birileri var. Bunun internet hukuku var, cartı var curtu var diye kendinizi kandırmayın. Bunu söyleyebilen kısım gözü açık insanların oluşturduğu kısımdır ve bu ülkede Akp diye bir parti %50'ye yakın oy alıyorsa gözü açık kısım bit kadardır. Hala albüm satışlarında en çok Serdar Ortaç, Demet Akalın satılıyorsa bunun sebebi de albüm alan kısmın sadece geleneksel kafalılar olmasındandır. Gençlerin alış kapasitesi bir yere kadar, buna çözüm üretmek de çok konuşan ama iş yapmaya gelince hiç bir şey yapmayan müzisyen ve firmalara kalıyor.

Yine de verdiğim download linklerinde de Türkçe müzik olmamasına dikkat ediyorum. Hatta cd arşivime son 3-4 yılda eklenen cd'lerin neredeyse hepsi Türkçe. Yabancı müziği internette bulmak çocuk oyuncağı gibi bir şey olsa da buna da önlemler almaya başladılar bir yandan. Örneğin Mininova ve İsohunt torrent siteleri gümbürtüye gitti 1 haftada. Peer to peer'i önlemek sandıkları kadar kolay olmayabilir yine de, torrent dağıtıcıları hala Twitter üzerinden çalışıo harıl harıl. Matt Bellamy insanların yaptığı download'a göre belli bir vergi alınsın ve bu müzisyenlere dağıtılsın diye bir çağrı yapmıştı önceki aylarda. Tam çözümü kırılamayacak (?) yeni bir format üretip yeni cd'lerde uygulamak olabilir ama crackçi arkadaşlar bununla uğraşan arkadaşlardan çabuk kırarlar o formatı da sanırım.

Neyse bakalım, Mininova canlıyken son bişey kurtarmıştım, 2007'nin en güzel akustik şarkılarından bir compilation. Şarkı listesi aşağıdaki fotoda var. Kafanıza uyarsa :)

Cd1 Download / Cd2 Download

Radio 1's Live Lounge Volume 4

2009-11-30T21:44:00.006+02:00

Yamulmuyosam Radio 1'ın Live Lounge'larının tamamını vermiş oluyorum bu postla birlikte. Yılbaşı yaklaştıkça güzel toplamaları vermeye devam ederim, belki geçen sene gibi bu sene de yılbaşı playlistleri yaparız. :) Bu toplama, serinin 4. ve şimdilik son kısmı. Tracklist şöyle:

Cd 1:
1. Poker Face - Lady GaGa
2. Sweet Dreams / Beat Again - Tinchy Stryder And Amele
3. Boom Boom Pow - Black Eyed Peas
4. Not Fair - Lily Allen
5. Electric Feel - Katy Perry (MGMT cover)
6. Mama Do (Uh Oh, Uh Oh) - Newton Faulkner (Pixie Lott cover)
7. Halo - Florence + The Machine (Beyonce cover)
8. Sexy Chick - Paloma Faith (David Guetta cover)
9. A Million Love Songs - Scouting For Girls (Take That cover)
10. When You Were Young - Noisettes (Killers cover)
11. Love Sex Magic - Biffy Clyro (Ciara cover)
12. Paris - Friendly Fires
13. Wearing My Rolex - Hot Chip (Wiley cover)
14. Heavy Cross - Gossip
15. If I Were A Boy - Jamie T (Beyonce cover)
16. T-Shirt - Shontelle
17. Bonkers - The King Blues (Dizzee Rascal cover)
18. Tiny Dancer - Ironik (Elton John cover)
19. Beautiful Day - U2

Cd 2:
1. Ready For The Weekend - Calvin Harris
2. The Sweet Escape - Kasabian (Gwen Stefani cover)
3. Beat Again - Little Boots (JLS cover)
4. Red - Daniel Merriweather
5. Candy - Paolo Nutini
6. Sex On Fire - Alesha Dixon (Kings of Leon cover)
7. Spiralling - The Sugababes (Keane cover)
8. Beggin' - The Saturdays (Franki Valli/Madcon cover)
9. Since U Been Gone - Kelly Clarkson
10. Times Like These - The Script (Foo Fighters cover)
11. Shake It - Metro Station
12. Single Ladies (Put A Ring On It) - Marmaduke Duke (Beyonce cover)
13. Mykonos - Fleet Foxes
14. Just Dance - Maximo Park (Lady Gaga cover)
15. Daniel - Bat For Lashes
16. Jump in The Pool - Lenka (Friendly Fires cover)
17. Raindrops - Basement Jaxx
18. Papa Can You Hear Me? - N Dubz
19. Bonkers - Dizzee Rascal

Cd 1 Download / Cd 2 Download

Son 10 Yılın En İyi 100 Albümü

2009-11-24T15:29:00.019+02:00

Best Albums Of Decade yapmak bu ara bütün müzik dergilerinin, hatta işi gücü olmamasına rağmen siktiriboktan listeler yapan bütün gazetelerin, dergilerin gündeminde. Şahsi kanaatimle ben de bir liste oluşturuyorum. 1.yi blogu az çok takip edenler kafadan tahmin edeceklerdir. Listenin ne tarz ağırlıklı olacağını da biliyorsunuz, ne çok aşırı kültürlü, az dinlenen ama müzik yazarlarının göğe çıkardığı albümler olur ne de Katy Perry gibi sabun köpükleri olur içinde, cheesy demek istemiyorum ama :) neyse dikkate değer bulursanız bakarsınız zaten. Stereophonics veya Starsailor gibi yazarın hüznüne dokunmuş albümlerin girmesine kızmayın, torpil her yerde var :) Bu 100 yılın ilk 10 yılının albümleri için 2000 yılının albümlerini de saymalı mıyız bilmiyorum ama sayarız sanırım. Yeni yüzyıla girmese de 10 yılı tamamlıyor en azından. İşte 00'ların Pastel Zarlar seramonisi:

100) Set Yourself On Fire - Stars

99) Just Enough Education to Perform - Stereophonics

98) 30 Second To Mars - 30 Second To Mars

97) No More Shall We Part - Nick Cave

96) Fallen - Evanescence

95) Coles Corner - Richard Hawley

94) Speak For Yourself - Imogen Heap

93) Transatlanticism - Death Cab For Cutie

92) Songs About Jane - Maroon 5

91) Journal For Plague Lovers - Manic Street Preachers

90) Love Is Here - Starsailor

89) Lost Souls - The Doves

88) The Greatest - Cat Power

87) The Bedlam In Goliath - The Mars Volta

86) Speakerboxxx/The Love Below - Outkast

85) You Have No Idea What You're Getting Yourself Into - Does It Offend You, Yeah?

84) Get RID! - Robots In Disguise

83) Stories from the City, Stories from the Sea - PJ Harvey

82) Sound Of Silver - Lcd Soundsystem

81) Echoes, Silence, Patience & Grace - Foo Fighters

80) Misery Is A Butterfly - Blonde Redhead

79) Sounds Of The Universe – Depeche Mode

78) Felt Mountain - Goldfrapp

77) Eyes Open - Snow Patrol

76) Continuum - John Mayer

75) Silent Alarm - Bloc Party

74) Watershed - Opeth

73) Gulag Orchestar - Beirut

72) In My Mind – Pharell Williams

71) Fur And Gold - Bat For Lashes

70) Viva la Vida or Death & All His Friends - Coldplay

69) Attack Decay Sustain Release - Simian Mobile Disco

68) St. Elsewhere – Gnarls Barkley

67) Grace/Wastelands - Peter Doherty

66) O - Damien Rice

65) Rockferry – Duffy

64) A Certain Trigger - Maxïmo Park

63) 10.000 Days - Tool

62) We Started Nothing - The Ting Tings

61) Dig Out Your Soul - Oasis

60) Neon Bible – Arcade Fire

59) West Ryder Pauper Lunatic Asylum - Kasabian

58) Turn On The Bright Lights - Interpol

57) Black Market Music - Placebo

56) Octavarium - Dream Theater

55) Demon Days - Gorillaz

54) Discovery - Daft Punk

53) Inside In/Inside Out - The Kooks

52) Lateralus - Tool

51) Made in the Dark - Hot Chip

50) Oracular Spectacular - MGMT

49) Audioslave - Audioslave

48) Sexor - Tiga

47) Employment - Kaiser Chiefs

46) You Are The Quarry - Morrissey

45) American Idiot - Green Day

44) Plans - Death Cab For Cutie

43) Stankonia - Outkast

42) The Lioness - Songs: Ohia

41) The Seldom Seen Kid - Elbow

40) Razorlight - Razorlight

39) Songs For The Deaf - Queens Of The Stone Age

38) The Alternative - Iamx

37) The Better Life - 3 Doors Down

36) The Understanding - Röyksopp

35) In Absentia - Porcupine Tree

34) Vampire Weekend - Vampire Weekend

33) Cansei de Ser Sexy - CSS

32) Frances The Mute - The Mars Volta

31) The College Dropout - Kanye West

30) Hot Fuss - The Killers

29) Myths of the Near Future - Klaxons

28) Hybrid Theory - Linkin Park

27) The Marshall Mathers LP - Eminem

26) Death Magnetic - Metallica

25) The Age Of The Understatement - The Last Shadow Puppets

24) Sea Change - Beck

23) Absolution - Muse

22) Only By The Night - Kings Of Leon

21) Original Pirate Material - The Streets

20) Kid A - Radiohead

19) Kasabian - Kasabian

18) Hopes And Fears – Keane

17) Toxicity - System Of A Down

16) Fleet Foxes - Fleet Foxes

15) Sufjan Stevens - Illinoise

14) Elephant - The White Stripes

13) In Rainbows - Radiohead

12) The Resistance - Muse

11) No Name Face - Lifehouse

10) No Line On The Horizon - U2

9) Franz Ferdinand - Franz Ferdinand

8) Back to Black - Amy Winehouse

7) Up the Bracket - The Libertines

6) White Blood Cells - The White Stripes

5) Whatever People Say I Am, That's What I'm Not - Arctic Monkeys

4) Parachutes - Coldplay

3) Is This It - The Strokes

2) Hail To The Thief - Radiohead

1) Origin Of Symmetry - Muse

Kings of Leon @ Gloria Theatre 2009

2009-11-10T22:21:00.004+02:00

Geçen yılın en iyi albümünün sahibi grup Kings of Leon, Amerika turnesine hız kesmeden devam ediyor. Öğrendiğime göre konserler acaip gaz geçiyormuş, seyirciler 3 şarkıda bir Caleb'den övgü duymayı hakediyormuş. Güzel suratlı kardeşimizin sakalları da turnede başını alıp gidince kendine bir tane sakal ve kirpik tarağı almış, herkesin kirpiklerini kontrol edip tarıyormuş sıkılınca. Neyse Şubat 2009'da Köln'de verdikleri konserin güzel kaydı için tıhlayınız aşağıya. Setlist:

01. Crawl
02. My Party
03. Molly's Chamber
04. Closer
05. Fans
06. Milk
07. Four Kicks
08. Wasted Time
09. Sex On Fire
10. The Bucket
11. Notion
12. On Call
13. Use Somebody
14. Manhattan

indir

Rock Is Dead

2009-11-02T22:57:00.005+02:00

Marilyn Manson yıllar önce şarkısında söylemişti ama inanmamıştık. 'God is in the Tv' sözüyle o makyajlı suratın, vişne çürüğü dudakların altında ileri görüşlü bir peygamber yattığını süzememiştik. Headbang yaptırdığı insanların dinlerini çok kısa bir zaman süre sonra bedavacı bir dine satacaklarını hesaplamamıştık. Metafor bir yana rock müzik en demode zamanlarından birini yaşıyor 60'lardan beri ve yalancı peygamberlerin çabaları artık yetmeyecek gibi kurtarmaya.

Yalnız ve güzel ülkemin görüp görebileceği en devasa sahnelerden biri geliyor seneye bu vakitlere doğru Olimpiyat Stadı'na. O zamanlarda buralarda olup olmayacağımı kestiremediğimden bilet almış değilim henüz ama rahat hissediyorum kendimi, U2 fanı dolu bir toplumumuz yok, bu görece pahalı biletlere çok yoğun ilgi gösterecek kadar ekonomik rahatlıkta insanlar hiç yok. Sahne önünün tamamı satılmış olabilir, ama eminim ki sponsorların piranalığıdır o. Medya hype'ı bu konsere en fazla 50 bin bilet sattırır, Hürriyet'e yıl boyunca bütün sayfa ilan verseler bile yetmez. 100 bin bilet satarsa ben de bu sözlerin hepsini yerim söz.

Konudan konuya atlamış oldum ama U2'dan Bono'ya atlayacaktım anca oldu. Muhteşem bir Amerika turnesi yapıyorlar, yaptılar açıkçası. Muse'un da alt grup olması orada baya bir insanı orgazma götürmüştür tahminim. Konserlerin tamamı sold-out'tu, bu turne başarısına rağmen Bono albüm satışlarından hiç memnun değil. Yaptıkları iş baştan sona bütünleşmiş, mükemmel bir kurgu olmasına rağmen geri dönüşünü alamadıklarından yakınmış İrlandalı rockstar. Yeni modern müzik dinleyicilerini eleştirmiş Bono, Adam Clayton da eklemiş; ''Artık kimse müziği keyif almak için dinlemiyor.''

Kendi fikirlerimi yazmadan önce The Boat That Rocked filmini hepinize önereyim. 60'ların rock'n'roll ruhuyla tanışmadıysanız, günümüz müzik endüstrisi hakkında geriye yaslanıp sağlam bir düşünmenize yol açacak mükemmel bir film, hatta kendimce izlediğim en iyi müzik filmi. Şimdilerin kolay ulaşılabilen rockstarlarının o zamanların radyocularının olduğu kadar bile cool olmadığını anlayabilmeniz için inanılmaz güzel bir 2.5 saat.

Evet, bundan 10 yıl öncesine kadar müzik yazarları, dergiciler, radyocular, dj'ler, müzisyenler, en önemlisi de müzik kutsaldı hepiniz hatırlarsınız. Sadece tek bir müzik grubu keşfedebilmek, onunla bütünleşmek, onunla anılmak, onunla yaşamak dinleyici için bir tutku, heyecan kasırgasıydı. Radyo listelerine bir şarkıyı sokmak, müzik dergilerinde beğenilen şarkıcının övüldüğünü görmek anlatılmaz bir histi. Elbette ki zaman bir şeylerin devinimine yol açacaktı ama kitlelerin müzik zevkini öldürmesi hiç yakışık almadı.

2000'li yılların muhteşem prodüksiyonlarına, devasa bütçelerine, inanılmaz ses kayıt sistemlerine rağmen gelmiş geçmiş en iyi albümler arasına çok şık ekleştirememesinin sebebi hızlı tüketimle açıklanabilir mi acaba. Muse, Kings of Leon ve The Mars Volta'nın tüm hırsının geriye kalan bütün grupların hırsıyla eşit olması biraz da sorunun cevabı. (Coldplay mi, hassktirin ordan) Bu kadar içi geçmiş grubun içi geçmiş kötü bir dinleyici kitlesi yaratmış olması yeni devrimi engelleyen belki de. Jetsons'larda uzay çağının müziği olarak dinlenen kötü tracklerinin heyecanını bile yaratamıyor yeni çağın müzisyenleri. Bir müzik devrimine ihtiyacımız var, gerek format olarak; internet beleşinden kurtarabilsin, gerek sound olarak; içi bayık ölü balıkları uyandırsın. (Go Does It Offend You, Yeah? :))

Takip Edilesi Bloglar

2009-10-27T18:00:00.005+02:00

Başlığı ekşi'den çaldım evet. Gördüğünüz üzere sahalara geri dönme çabalarım var, dönüyorum da. Brett Anderson yazısını yeni milat olarak kabul edin lütfen. Gerçek ilk yazım buralarda paylaşan, içini döken, başarılı bloglar hakkında olsun. Spor hakkında Blog İdman Yurdu gibi bir güzellik halihazırda mevcut. 10 dakika kurcaladığınızda kendi ağız tadınıza göre spor bloglarını hemen seçip çıkarabiliyorsunuz. Müzik için de genelde takip eden insanlar nerelere direkt gideceklerini biliyorlar ama yine de tamamını kapsayan bir oluşum henüz mevcut değil.

Punkreas ve Reset Magazine bu blogun şöhretini aşan bloglar, duymadıysanız ilk olarak oralardan başlamanız salık verilir. Alçak Basınç ve Çekme Kaset de keza öyle, yazarlarını az çok tanıyorsunuzdur, girip bir bakın. Sağ köşede bahsedilmeden saksıda çiçekler gibi duran bazı bloglardan bahsetmek daha uygun durum için, buradan sesinizi duyurmak isterseniz mail atmanız halinde 1-2 sorti daha yaparız.

WingMan Türk internet aleminin ilk interaktif dergilerinden biri. Bildiğiniz üzere Beterpan'da ben de dahil olmak üzere internet dergisi yazmaya çalışan bir kadro var. İki dergi yeni bir ortam için elbette az ama başlangıç olarak çok şık duruyorlar, takip etmenizi öneririm. İçerik olarak Wingman adından da anlaşılacağı gibi bir erkek dergisi. Geniş yazar kadrosu ve her ay çıkan dergisiyle oldukça profesyoneller. Spordan politikaya geniş bir yelpazeleri var, müziğe de el atmış durumdalar. Beterpan'ı bilmeyenler için bir kez daha yazalım, daha underground, keyifli sanat yazıları arıyorsanız adresiniz olmaya adayız.

Seslersusmakİster uzun zamandır devam eden bir blog. Aslında bu blogu oluştururken örnek aldığım blogtur kendisi, o yüzden ayrı bir yeri var gönlümde. Bu indie bloglar için de güzel bir yazısı var kendisinin, girip okumanızı tavsiye ederim. Strangelove gibi şükela grupları tanımanız açısından takip etmenize değer.
Kişisel blog kapsamında bizim kız Berraque'ın Zaman sinir bozucu bir şey. Ben de öyleyim.'i var. Bu blogdan daha fazla takip edeni olduğu için içerik yazmıyorum, pis şey. :P Jazz'ın Karalama Defteri' de yine içinde birbirinden güzel indie playlistler bulabileceğiniz, kişisel içerikli mis gibi bir blog, Keane hastası olduğunu hemen anlayacaksınız. :) Oh My Muse adından anlaşılacağı gibi Muse hastası bir kızın günlüğü, gelecek vaadeden güzel kişisel yazılar. Hayatın Nefesi'nde Pastel Zarlar'dan etkilenip blog yazmaya başlayan sevimli bir çiftimiz var, aşk üzerine güzel çeşitlemeler yapıyorlar, müzik, spor hakkında küçük küçük bahisleri de var, yakalayın. İstanbul'un Orta Yeri Sinema çoğunlukla film eleştirileri, zaman zaman müzik eleştirileri yapan başarılı bir blog, yine Avrupa Sineması sinemaseverlerin kaçırmaması gereken, her türlü etkileşimi, tekniği uzun uzadıya anlatan sinema bloglarından bir tanesi.

Bahsetmeye devam edeceğim muhtemelen sonraki yazılarda bloglardan. Bu arada Bonus Card BloggerV adında bir siteyle bloglara destek vermeye başlamış, hani niyetim davetiye istemek değildi bütün bunları yazarken ama gönderen birisi çıkarsa sevinirim. Birbirimizi desteklemek üzere... Bundan sonra tekrar yazıyorum.

Brett Anderson - Slow Attack

2009-10-26T21:56:00.005+02:00

Yazı bana ait olup orjinalini Beterpan'da bulabilirsiniz.

90'lar diğer 10'lu yıllara göre 2000'li yılların müziğinin temelini daha fazla oluşturmuştur. Mtv'nin herkesin evine girmesiyle elektronik müziğin gitgide su üstüne çıkışı, hiphop ve r&b'nin oluşumu bugünün müzik listelerinin liderlerini belirledi. Rock müzik özellikle yeni kıtada 90'larda grunge ile sağlam sallansa da adanın tarzı ve tavrı bambaşkaydı. Brit Pop 60'lardan ilham alan çok da yeni bir şey değildi ancak 90'larda Brit Pop için gökyüzünden Tanrılar indi. The Smiths'le büyüyen kuşak Oasis'i, Pulp'ı, Blur'u, Lush'ı, Suede'i ve nice güzel grubu kurdu. İçlerinden dağılmayan pek kalmadı, bugün reunionlar kol gezerken kimileri yalnız devam etmeyi seçti. Brett Anderson, bir jenerasyonun idolü, ikonu, role model'i sessiz sedasız 3. stüdyo albümü Slow Attack'i bugünlerde piyasaya sürüyor.

Brett Anderson grup devam ederken egoları için hiç bir zaman Suede'i dağıtmayacağını açıklamıştı. 2003'te gelen ayrılığın sebebi şarkıların artık Suede gibi tınlamadığı yönündeydi, kimin hangi tarafta olduğunu bilemeyiz fakat Brett Anderson'un Suede gibi tınlamadığı bir gerçek. Dog Man Star'ın yaratıcısı rockstarın sertliği gitmiş yerine singer-songwriter tanımlamasının içerdiği melankoli, hüzün, bunalım hissi yerleşmiş durumda. Suede'in b-side'larında bile bulamayacağınız derecede hüzünlü, ağır şarkılar Slow Attack'in içeriğini oluşturuyorlar. Superstarlıktan unutulmuş eski dost persona'sına geçmek Brett'in yüksek ego'sunun yanında duygularıyla da oynamış.

Bir Suede sever olarak Brett'in 2003'te 'Suede için yeni bir albüm olacaktır, sadece şimdi değil' sözüyle umutlu olsam da bu onun solo albümünü beğenmemem için hiç bir neden taşımıyor. Aksine elimizde çok ciddi, karanlık, başarılı bir albüm duruyor. Brett Anderson'un mükemmel ses tonu, şarkı söyleme tekniği şarkı ne kadar yavaş olursa olsun insanı uyanık tutmaya yarıyor, insan ondan bir şeyler kapmak için neler vermez! Kişisel kariyeri için 'göz önünde olmamak, basının etkisini görmemek baskıyı azaltıyor, hit yazmaya çalışmayı protesto ediyorum' yorumunu yapması albümün amatör ruhlu bir güzellikte olmasını açıklıyor. Sene başında gelen ve beynimi dağıtan Pete Doherty'nin Grace/Wastelands'i kadar sinematik tınlıyor Slow Attack, huzurlu bir dramın soundtrack'i olabilecek kadar naif. Öne çıkan şarkılardan The Hunted, Brett ne kadar hit yazmak istemiyorum dese de listelere iyi girebilecek ve albümü farkettirebilecek bir güzellik. Nakaratta gelen Ah'lar Suede'e döndürüyor bizi, özgür martı Jonathan sözleri dinlerken onu anımsattığını hatırlayınca sizin omzunuza konuyor. Frozen Roads'un artık ustalaşmış bir şairin elinden çıktığı aşikar, kar yağarken bir parkta yalnız oturmaya benziyor hissi. Dikkat çeken şarkılardan diğerleri Julian's Eyes, Summer ve The Swan ancak bu albümü 1-2 şarkıyla dinlemek iyi bir müzik dinleyicisine yakışmaz. 2009'un mükemmel albümlerine eklenen bir albüm gelemeyen kışı çağırıyor, playlist'in devamına Pete Doherty konuyor.

System Error

2009-10-02T10:55:00.003+03:00

Blog için işler pek yolunda değil. Ankara'da çalışmaya başladıktan sonra zamanım oldukça azaldı. Yazarlar da başlarda aktif olsa da şimdi pek sallamıyorlar işi. Kişisel olarak da aşk meşk işleri başta olmak üzere canım sıkkın, piyano kursu, spor derken hepsi üstüste geliyor, yolda müzik dinler hale geldim. Beni takip etmek isteyenler Beterpan'a girebilir, arada yazacağım yazıları oraya ekleştireceğim. Blog yeniden heyecan verene kadar kapalı, kapalı demeyelim de bekleme konumunda, olur da diğer yazarlar yazmak isterse yazsınlar. Belki blog kendi içinde devrime gider, format değişir, site değişir, kader kısmet. Görüşürüz, kendinize iyi bakın.

Kings of Convenience - Declarance of Dependence

2009-09-29T16:40:00.003+03:00

Yazı bana ait olup orjinali ve tamamını beterpan'da bulabilirsiniz.

Bir müzik delisisiniz. Ne tür müziğin günün hangi saatinde gideceğini ezbere biliyorsunuz ve bunu uyguluyorsunuz. Sabah kalkınca gününüzün hangi modda gitmesi gerektiğine karar verip ona göre play tuşuna basıyorsunuz. İşler pek yolunda gitmiyor mu; depresif şarkılar hemen oracıkta değil mi, ya da hoşlandığınız kızdan bir umut gördünüz; karın ağrılarına iyi gelen şarkılar el sallıyor değil mi, veya akşam dışarı mı götüreceksiniz onu, ne seviyor, tepinecek misiniz dans mı edeceksiniz hepsi size kalmış. Yatak saati yaklaştığında, süt kokusu evi sardığında sen dahil, bu dünyadaki herkes ne dinleyeceğini biliyor: Kings of Convenience.

Kings of Convenience’i çok uzun uzadıya anlatmaya gerek yok sanırım. Quiet Is the New Loud’dan bir Weight of My Words’u ya da aşk acılarının soundtrack’i Manhattan Skyline yorumunu dinlememiş, Riot on an Empty Street’in Know How’ını, Misread’ini tatmamış insanları Bülent Ortaçgil’in ”hiç sevişmemiş insancıkları” kapsamına sokabilirim hiç acımadan. Norveç’ten dünyamıza katılan Erlend Øye ve Eirik Glambek Bøe hayatlarımıza kattığı huzur ve mutluluğu Declaration of Dependence ile perçinliyorlar ekimin 2’sinde resmi olarak çıkacak 3. albümleriyle. Bugüne kadar liste başarısı hırsı olmadan sadece güzel müzik yapmaya odaklanan grubun en büyük yükselişi kendi ülkeleri Norveç dışında İtalya’da gördükleri 2. sıra oldu. Kuzey insanına bir gün İbrahim Tatlıses, bir gün Kings of Convenience dinletip deney yapmak en büyük arzum olmuştur bu arada, suç oranını izlemek eğlenceli olacaktır.

Declaration of Dependence’ın ilk albüm Quite Is the New Loud’a daha yakın durduğunu söylemek yerinde olacaktır. Albümün açılış şarkısı harika 24-25, Winning A Battle Losing A War güzelliğinde. Albümün 4 şarkılık harika başlangıcının en güzel anı, aynı zamanda ilk single Mrs. Cold’da sınırlarına bağlı kalmış aşığa sesleniyorlar, oynamayı seviyoruz ama nereye kadar be güzelim tandansında serzenişte bulunuyorlar ama o kadar da acıtmıyor bu sesle, gülümsetiyorlar. Me In You ve Boat Behind 4 asını tamamlıyor açılışın, Riot on an Empty Street’in indie tınıları burada bir miktar belli ediyor kendisini, özellikle 2. single Boat Behind yaylılarıyla albümün en kayda değer anlarından birisi. Ortalara doğru Freedom and Its Owner dışında daha ağır bir tempoya bürünüyor albüm, aslında başka bir grup yazmış olsa uyutucu (uyuz) derim ama Kings of Convenience’a laf atmayı kendime yediremiyorum, görmezden gelebilir miyiz? Neyse ki 2. albümün adını taşıyan Riot On An Empty Street’le harika bir şekilde kapanıyor albüm, böylece battaniyeyi üzerimize çekerken hiç pişmanlık duymuyoruz.

Rüya aleminin en sevdiği grup Kings of Convenience bizi yine saydam bulutlar arasında gezdiriyor, hırssız, huzurlu ve sıcacık yollarda. Gecenin son duasında dileyelim ki bu sefer 5 yıllık bir ara olmasın diğer rüyalara. 7/10

The Cribs - Ignore The Ignorant

2009-09-29T16:36:00.003+03:00

Yazı bana ait olup orjinali ve tamamı beterpan'da bulunmaktadır.

Bir grupta olmanın en zor tarafı diğer elemanlarla iyi geçinmek, ya da sadece geçinmek, hadi onu da geçtim birbirine katlanabilmektir. Bu yolda seneler boyunca ne dağılan gruplar gördük ki en son kanlı canlı örneği 1-2 hafta önce dağılan Oasis oldu. Oasis’in dağılmasına sebep olan kardeşler Noel ve Liam insanın kardeşi de olsa müzik konusunda sınırlarının dayanamayabileceğini gösteriyor. Dünya arenasında kardeş müzisyenler önemli bir yer kaplıyorlar, bizim ilgimizi çeken, göz atacağımız Indie Rock olduğuna göre seçenekler tarzın en önemli kardeşleri Kings of Leon veya plasesi yeni albümleri Ignore The Ignorant ile göz kamaştıran The Cribs. Tercihimiz ikinci şık.

The Cribs 2007′deki Man’s Needs, Woman’s Needs, Whatever’la kendini UK ve Avrupa piyasasına tanıtsa da aslında yeni bir grup değil. İkiz kardeşler Gary ve Ryan ve küçük kardeşleri Ross Jarman, Ignore The Ignorant ile 4. kez stüdyodan bir emekle çıkıyorlar. İlk iki albümleri kendi anavatanları İngiltere’de bile listeleri pek rahatsız edemedi. Muhtemelen hepimizin onları tanıdığı Man’s Needs şarkısının adını verdiği albümlerinde Franz Ferdinand’dan Alex Kapranos ve Sonic Youth’tan Lee Ranaldo ile çalışmaları kardeşlerin yolunu açtı ve 2007′de önemli festivallerde yer aldılar. Bu gelişmeler önlerine daha iyi bir fırsat çıkardı ve The Smiths’in yüce gitaristi Johnny Marr’ın dikkatini çektiler. 2007 Q ödüllerinde aynı zamanda Kate Nash’in de sevgilisi olan ikiz kardeş Ryan Jarman, Johnny Marr’a birlikte çalışma teklifi etti ve kariyerlerinin en önemli aşamasına böylece ulaşmış oldular.

The Cribs her ne kadar ülkemizde yeterince ilgi çekememiş bir grup olsa da İngiltere’de Nme, Q gibi dergiler tarafından sıkça gazlanıyor ve övgüleri kapıyorlar. Grubun başarılı canlı performansları onların The Sex Pistols altında 4 gece efsane albüm Never Mind The Bollocks’ın 30. yıl kutlamaları için çalmalarını bile sağladı. Grup satışlarda büyük bir başarı yaşayamazken bu kadar gazlanırken, şu an elimizde olan gerçekten sağlam albümleri Ignore The Ignorant için medyadan destek gecikmedi, overrated görebilirsiniz ama bu jenerasyon içindeki gruplardan en kültü olarak anılmaya başladılar.

Ignore The Ignorant’ın kusursuz müziğinin altında hiç kuşkusuz Johnny Marr’ın imzası var. Men’s Needs’in kayıtlarında duyabileceğiniz rahatsız edici gitarlar kaybolmuş, yerlerine çok temiz duyulan nefis bir gitar sound’u yerleşmiş. Marr’ın bilgeliği şarkıların atmosferine de aynı şekilde yansımış, The Cribs’i daha önce keşfetmedikleri alanlara götürmüş. Bir indie punk grubu saflığından bir rock’n'roll grubu olgunluğuna ilerlemişler. Yine de The Rakes, The Libertines gibi Strokes’un Is This It’inden ilham alan gruplardan olmaları onların imzasında her zaman duracak gibi, albümün genel havasını yansıtmayan Cheat On Me’yi ilk single seçmeleri grubu takip eden fanları kolayca tavlamak için yapılmış bir tavır gibi görünüyor bu yüzden. Daha önce American Hi-Fi ve Semisonic gibi Amerikan gruplarla da çalışmış Nick Launay da grubun soundunu Atlantik’in öteki yakasına taşımış, Nothing ve Last Year’s Snow’da bir The Vines havası sezmek çok mümkün. Söz yazımında daha önce izledikleri günlük hayat dertlerinden bahsetme yolunu da bir adım ileriye götürerek daha sofistike olma çabası sergilemişler. Yine kızgınlar ama bu sefer kızgınlıkları kadınlara değil! Victim Of Mass Production ve Stick to Yr Guns gibi şarkıların isimlerinden de anlaşılacağı gibi tarihsel hatalara dem vuruyorlar, Ignore The Ignorant’ın sözlerinde ‘I’m throwing England to the dogs’ gibi sert çıkışlar yapıyorlar

Jarman kardeşler büyüme yolunda kendilerine Johnny Marr’ı baba olarak seçiyor ve Ignore The Ignorant’la şansları yaver giderse büyük bir grup olma yolunda adım atıyor. 2000′lerin başlarında gelen Strokes akımını daha olgun dinlemek isteyenler için bulunmaz bir fırsat. Albüme bir kere bile şans verdiğinizde değerli bir şey bulduğunuzu anlayacaksınız. Yılın en sağlam albümlerinden. 8/10

Uzaydan dünyaya iniş: Muse, The Resistance

2009-09-10T10:40:00.008+03:00

Über füturistik grup Muse'un 6. stüdyo albümü The Resistance yarın itibariyle dünyaya iniyor. Hangi gezegenden olduklarını henüz açıklamayan Bellamy ve çetesi albüm turnesi yapmak için Teignmouth'lu oldukları teorisiyle ilk konserlerini orada verdi. Hepimiz biliyoruz ki Superman de Krypton'dan geldiğini uzun süre saklamıştı. Müziğimizi ileri taşımaya karar veren uzaylıların da gerçek kimliklerini açıklamamaları kadar normal bir şey yok. Asıl nokta dünyalıların onları ne kadar takip edeceği.

Aklı sıra yazıya Muse abartmalarıyla başlıyor, ya da aklını kaybetmiş zavallı düşüncelerinde olduğunuzu görüyorum. Her kurgunun gerçeği yansıtmadığı, gerçek de olmasa bazı düşüncelerden, müzikte olsa dahi, keyif alabileceğinizi hatırlatma lüzmunu duyuyorum. Eğer öyle olmasaydı bugün fantastik edebiyat doğmaz, Lord of The Rings, Harry Potter, Twilight gibi romanların, filmlerin peşinden milyonlarca insan koşmazdı. Muse, The Resistance ile en baştan beri sunduğu bilim, uzay, rüya, hayal aleminden dünyaya iniş yapıyor, dünya meselelerini aşkla harmanlayıp benim deyişimle farklı bir Radiohead edebiyatı yapıyor.

Albüm yorumuna geçmeden önce Muse ve Warner'ın gerçek Resistance'ına değinmekte fayda var. Malumatınız dijital çağa geçtik geçeli albümler bir yolla çıkış tarihlerinden çok daha önce yasal olmadan dinleyicileriyle buluşuyor. Muse albüm promosyonu olarak dinleyicilerine United States of Eurasia'yı 1 ay önceden Project Eurasia adında bir oyunla dinletti. 7 farklı ülkenin şehirlerinde ajanlar Muse Usb'lerini azılı Muse fanlarına ulaştırdı. Ancak The Resistance'ın tamamı yayınlanan gerçek bir albüm kopyasıyla ancak dinleyicileri tarafından ele geçirilebildi. Hatta bu öyle bir savaş haline geldi ki Muselive forumunda uluslararası bir işbirliği kuruldu, Avusturalyalı Muserlar harekete geçirildi, onlardan sadece 1-2 şarkı elde edilebilince Fransa'da albümü satın alan birisinin albümü convert etmesi ve Twitter'dan insanların haberi olması sağlandı ki Trending Topic'lerde 4 numaraya kadar çıktığını şahsen gördüm. 10 sene kadar süre içerisinde albüm yayınlanışı bakımından en başarılı örnek olduğunu söyleyebiliriz.

Muse gibi 'outsider', piyasada insanların alışık olmadığı şekilde tutunan bir grubun alternatif kaldığı sürece görmezden gelinmesi normaldi. Grup popülerleştikçe taşlanacağını, aşağılanacağını görmemek mümkün olmayacaktı. Klişelere takılmış at gözlüklü insanlar için zor bir kabulleniş Muse. Düşünün ki bir grup popüler müzik tarihini harmanlayan acaip bir albüm yapıyor, içinde r&b'den operaya, klasik müzikten metale kayan çizgide beyin döndüren işler bulunuyor ama insanların vereceği tepki 'çorba olmuş lan bu' oluyor; uzaylıları takip edemiyorsunuz gençler. Müzik sizin gördüğünüz, kabullendiğiniz kitschlerden çoktan çıktı, Mor ve Ötesi'nin muhtemelen komunizme yaptığı atıf gibi 'Siz gelmediniz ama o değişti.'
The Resistance, Muse'un diğer albümlerin aksine bir yolculuk albümü. Bütün Muse albümlerinin bir konsepti var evet ama bu bahsettiğim başka bir şey, Redd'in 21'inde uyguladığını örnek gösterebilirim. Bir bebek yerine politika var bu sefer masada, George Orwell'in 1984'ü Guiding Light oluyor Muse'a. İnsanlığı yönetenlerin ne peşinde oldukları bir aşkın çerçevesinden anlatılıyor, 'Love is our Resistance' diyor Matt Bellamy albüme ismini veren şarkıda. 1984'teki Julia ve Winston'ın aşkı ilham oluyor, insanlığı kontrol altına almak isteyen hükümetlere karşı direnişleri, birbirlerine bağlılıkları ve sözleri onlara karşı direnişimizin baş aktör olacağını söylüyor hırçın frontman. Bellamy'nin yazarken diğer etkilendiği kitap Brzezinski'nin Büyük Satranç Tahtası Muse'un hedefini gösteriyor, 'I want the truth' diye haykırıyorlar Amerika'nın siyasetçileri ve arkasındakilerine.

Albümü açan Uprising diğer Muse albümlerinin aksine tempolu açıyor sahneyi, teatral bir hava yok, doğrudan sonuca yönelik bir şarkı, ilk single seçilecek kadar da başarılı. Ana melodi kısmının Doctor Who jenerik müziğini andırdığı doğru, bilinçsiz yapılmış bir şey değil, Matt Bellamy bütün kayıtlar İtalya'da kendi evinin yakınına kurduğu stüdyoda yapıldığı için uzaylı efektleri bile deneyecek kadar zaman buluyor şarkı üzerinde. Farklı açılış farklı albümü müjdeliyor. 9/10

Devamında Oos sevenleri bekleyenleri bir sürpriz bekliyor, Resistance'ın açılış melodisi Citizen Erased'in kapanışına tekabül ediyor. Bunu da metaforik olarak biz o dönemi kapattık algısına bağlayabiliriz. Resistance albümün en aşık şarkılarından biri, bir çok insan 30 saniyelik previewlerinden beğenmese de ben çok umutluydum, haksız çıkmadım. Dom Time Is Running Out formülü uyguladıklarını söylüyor, nakaratta patlayan vokalleriyle canlı canlı dinlemenin orgazma ulaştıracağı bir şarkı. 9/10

3. şarkı şu ana kadar albümü dinleyen tüm klişeci arkadaşların bel altı vurmaya çalıştıkları yer. Undisclosed Desires Timbaland soundunda olabilir evet ama artık aşmamız gerekmiyor mu bunları. Tamam Supermassive Black Hole süpermesiv bir şok yarattı üzerimizde ama kurtulmak lazım bu bağnazlıktan. Sözleri Smbh'ye direkt bağlanıyor, 'oh baby don't you know i suffer'a 'i know you've suffered'la cevap veriliyor. Single çıkacağından ve ortalığı dağıtacağından şüphem bile yok. Dansa devam, cheesy sözlere selam. Size inat notum: 10/10

United States of Eurasia bu albümün retoriğini en net şekilde ortaya koyan şarkı. Söylenen tüm sözleri etrafında topluyor ve 'bu savaşları bırakalım artık yeter, onların sözlerine uya uya geldiğimiz yeri görmüyor musunuz'a getiriyor lafı. Doğrudan 1984 bağlantılı sözler ve epik, teatral, yükselen vokalleriyle Queen'i, oryantal piyanolarıyla Lawrence of Arabia'yı andıran bir sound'a sahip. Sonuna eklenen Chopin kısımları ve arkadan geçen bir füzeyle sona eriyor. Müzikal olarak fazla güçlü ama yine de vermek istediği hissi yeterince yansıtamadığını düşünüyorum. 7/10

Yine albümün blacksheep'lerinden olarak anılıp benim acaip beğendiğim bir şarkıya geçiyoruz. Guiding Light Muse diskografisinde yer alan hiç bir şeye benzemeyen bir yapıya sahip. Çok zorlarsak Invincible-Blackout karışımı diyebiliriz. Gitarlarında çok net bir The Edge etkisi var, vokalleri bildiğimiz Bellamy ama daha içlenmiş bir havada. Muse'un geldiği yol açısından çok önemli bir basamak, bu şarkıyı U2, No Line On The Horizon'a koysa sırıtmaz diye düşünüyorum. 9/10

6. şarkı Muse fanları için kolay sevilebilecek bir şarkı. Unnatural Selection sound olarak Muse'un her albüme bir tane sıkıştırdığı trademark'larından. Bir New Born, bir Dead Star, bir Tsp devamı. Girişteki kilise orgu (Megalomania), ortalarda giren blues ritmi ve sonlardaki metal riffleriyle eşsiz bir güzellik kendileri. 'Bizler insanız, okyanustaki damlalar değil!, 'onların anladığı dilden istediklerini vereceğiz', 'gerçekleri istiyorum' söylemleriyle bu albümün eski Muse'cular için kurtarıcısı, yeni başlayanlar için ise müziğin neye benzediğinin tanımı. 10/10

MK Ultra hemen arkasındaki tempoyu tavana taşıyan bir bomba. CIA'in insanların beynini ilaçlarla kontrol altına alma planlarının deşifre olmasıyla açıkladığı Project MK Ultra'yı anıyor Muse. Bu albümün Stockholm Syndrome'u diyebilirim, yine aynı formül uygulanmış gibi görünüyor. 'Daha ne kadar yalan söyleyeceksiniz?' diye yetkilileri göreve çağırıyor İngiliz gençler. 8/10

8'de albümü bambaşka bir boyuta taşıyan mükemmel bir güzellik duruyor. Ortasına Samson and Delilah operasından eklenen Mon Cœur S'ouvre à Ta Voix'la birlikte I Belong To You bu albümün bir janr'a sığmayacağının en net örneği. Henüz Matt'in yorumlarını duymadım ama bu şarkıyı yazarken İtalyan bestecilerden ve yorumculardan etkilendiğini düşünüyorum. Kız arkadaşının yaptığı destekleri düşünürsek çok olası. Sözleri en aşık şarkı, sonlarında gelen klarnet solosu ise bu adamların işi bildiğini yine ispatlıyor. 10/10

Geri kalan 3'lümüz Muse'un daha önceden duyurduğu senfonik canavar, Exogenesis. Matt Bellamy'nin yazdığım en iyi şeyler olarak nitelendirdiği bu 3 büyülü parça insanı düşüncelerinin derinine itip hayatıyla ilgili kararlar aldıracak kadar güzeller. Bir gece yolculuğu için eşi bulunmaz eserler, karanlık, düşünceler ve Muse. Cross-Pollination Matt Bellamy'nin liriksel olarak ulaştığı en üst nokta diyorum. Redemption'ın sonunun kitaba paralel olarak bir ölümü andırdığını hissediyorum, notalar düşüyor, adeta bir cenaze marşına dönüşüyor, şimdiden buraya vasiyet yazayım madem bununla gömün beni :) 30/30

Albüm için toplam not vermiyorum. Muse diskografisi içinde en iyilerden. 1-2 yıl sonra belki de Origin'in üstüne koyabilirim. Dinledikçe değerini anlayacaksınız.

haggard geliyor !

2009-09-09T02:58:00.003+03:00

klasik metalde ilk 3 u olusutran gruplardan biri olan haggard tekrar ulkemize geliyor.. yanlis hatirlamiyorsam nisan ayi gibi gelmislerdi en son.. gidememistim o zamanlar..

konsere daha 1 ay var.. ekim 16 da maslaktaki refresh'e geliyorlar.. hic oralara girmeden kurucesme'de verselerdi keske.. neyse geliyorlar ya simdilik onemli olan bu haggard dinleyicileri icin.. oyle ahim sahim dinlemedim kendilerini ama eppi sur mouve albumleri muzigin son noktasina yakinlastiklari bir album.. herr mannelig i her dinleyisimde yuzuklerin efendisi fragmani canlaniyor kafamda ki zaten youtube'da bir versiyonu mevcut..

en son konserlerinde tales of ithira'dan calmislar bolca..biraz eppi sur mouve beklerim ben.. gitmeye calisacagim bu sefer.. daha 1 ay var tabii ne olur bilinmez ama kotu bir konser olmayacagi kesin..

biletix - haggard

The Wombats

2009-09-04T03:51:00.003+03:00

Kendileri Liverpoollu saf bir indie grubudur.İki İngiliz bir de Norveçliden oluşuyor.Yaptıkları müziği ise daha çok Arctic Monkeys'in ilk albümüne yani olgunlaşmamış haline benzetiyorum."Humbug'u o kadar dinledim.İçime sinmedi" diyen varsa iyi bir alternatif olabileceğini düşünüyorum.Özellikle Moving To Newyork,Backfire The Disco,Kill The Director,Let's Dance To Joy Division öne çıkan parçaları gibi duruyor.Hop hop hoplanabilir,zıp zıp zıplanabilir.

A Guide To Love, Loss And Desperation

01-Tales of Girls, Boys & Marsupials
02-Kill The Director
03-Moving To New York
04-Lost in the Post
05-Party in a Forest (Where's Laura?)
06-School Uniforms
07-Here Comes The Anxiety
08-Let's Dance To Joy Division
09-Backfire The Disco
10-Little Miss Pipedream
11-Dr. Suzanne Mattox PhD
12-Patricia the Stripper
13-My First Wedding

Link

Bu arada kendilerinin en son My Circuitboard City adlı single'ı çıktı.Yeni albüm üzerinde çalışıyorlarmış.En kısa zamanda bekleriz.

My Circuitboard City

Muse Günışığına Çıkıyor

2009-09-03T16:20:00.004+03:00

Yılın albümü The Resistance'a az kala BBC ve Zane Lowe gazı vermeye devam ediyorlar. Bu kadar yıllık Muse fanıyım ilk defa gruba ilginin bu kadar yükseğe çıktığını gördüm. MSN Bugün açılışında bile Muse yazılarına rastlamak grubu uzun süredir takip eden insanlar için oldukça hoş görüntüler. Çok heyecanlıyım yeni albüm için, bakalım Matt ve Dom neler söylemişler.

Ben, Kendim ve Mr X.

2009-09-01T17:44:00.007+03:00

Yunan müzik sitesi Postwave.gr Chris Beylerle güzel bir röportaj yapmışlar. Kendi ağzımla çevireyim naçizane.

Iamx için Kingdom of Welcome Addiction nerede ve nedir?

Ait olduğum soğuk ve şehvetli Berlin'de. Iamx'in rahminden çıkma. Sıkıntının acıları ve ağrıları ferahladı. Ahlaksızlıklar, güvensizlikler ve aptallıklar iyileştirildi. Disney dünyası gibi ama içinde bol bol ruj, alaycılık, zeka ve muzırlık var.

Sizin için artık hangi bağımlılıklar hoş karşılanmıyor?

Zararlı olanlar. Bu kişisel değil kesinlikle. Birisi başka birinin ucubesidir, birinin ilacı diğerinin hastalığıdır. Sert uyuşturucular artık hayatımda değil. Yeni bir deneyime yakın değilim ama olumsuz şeylerin tekrarlanması da söz konusu değil. Çikolata ve şarap da şeytanlardan ama kabul edilebilir.

...Yeni albümü tek tek sormak istiyoruz. İlhamlar, kayıt süreci, şarkılar ne hakkında, vs. Baştan başlayalım. Nature Of Inviting.

İntrolar genelde zor olur çünkü dinleyiciyi albüme alıştırır. Albümün en farklı olanını başta koymayı severim. Burada beni cezbeden, bitiklik ve onun slow electronic funk'la bağlantısı idi, o yüzden seçtim. Melodik olarak tutuk, ritmin dikkati daha çok toplamasına çalıştım. Davullarda yırtındım biraz, genelde sesimle uyumlu değildir ve bu sayede gidişatın daha rahatsızlık verici olmasını sağladım. Vokal olarak, en dip sesimden yüksek falsettoya geçtim ve nakaratta sözlerin şizofrenliğine uygun olarak daha da dağıttım. Ben kendim ve Mr X.

Kingdom Of Welcome Addiction

Bu şarkının albümün en cesaret ve heyecan verici şarkısı olduğunu düşünüyorum. İspanyol Flamenkosu birden gaza getirici gitarlarla ve klavyelerle birleşip bir mücadeleyi anlatıyor. Görüntüler şöyle beynimde, matadorlar, krallar, terle ıslanmış havalı koyu saçlı kızlar. Dinamiklik ve narinlik aynı noktada birleşiyor.

Tear Garden
Şarkılar bazen saf şeytanlık ve içten ışığın birleşimi olmalıdır. Bana ilk geldiğinde tatlı ve ulaşılabilir gibi bir şarkı gibi görünmüştü. Çocuk şarkılarındaki gibi davullar ve şelale gibi akan piyanolar eklemeyi düşündüm. Bu havası sonradan oluştu. Vokalleri kemanlara, piyanoları baslara döndürdük.

Sözler duygusal, şiddetli ama inceden esprili. Bu bayağı bi görsel şarkı oldu, çok garip çünkü ilk akustik bir şarkı olarak başlamıştım. Müzik yapanlar uğraşmalı. Kolay veya sıradan olmaması için uğraşıyorum. Çalışınca karşılığı ve ödülü geliyor. Bunun en güzel örneği bu.

My Secret Friend

Bunu albümün bitmesine çok az kala yazdım. Sonradan aklıma gelen bir düşünceydi. Her zaman bir düet yapmak istemiştim ve sonunda o şarkıyı buldum. Imogen arkadaşımdır, nasıl olduysa şarkının ilk verse'unu yazdığım zaman aklıma hemen o geldi. Aklımda psikopatça yaşanan bir akıl oyunu ilişkisi kurdum, neden bilmem erkek ve kız kardeşler arasında. Birbirleriyle oynayan, ihtiyaç duyan ve zarar veren. Kaba bir versiyonunu ona gönderdim, üzerine ikinci verse'u ve şans eseri bir melodiyi daha yazdı. Orkestrasyonu ve akor düzeni çok basit, o yüzden dikkat çeken kısmı hep performansı oluyor, özellikle seksi basları.

An I For An I

Bu yeni bir kapı. Bence bu Iamx'in bilinçaltında yatan politizmi yansıtıyor. Genelde dünya üzerinde gördüklerime karşı çok tepkili değilim, onu yaratan para hükmü altına girmiş zavallı insanlara da. Her yerdeler, her gün karşı karşıyayım. Bu fonksiyonel olmayan elektronik yol negatif enerjime ulaşmak için beni odaklandırdı, ya da akışıma bıraktı, nasıl demek isterseniz. Cızırtılı gitarlar, yanlış notalar, sert davullar. Size ve dünyaya sokayım. İstekli ruhlara ve beyaz yalanlara karşı intikam.

I Am Terrified

Kusurları açığa çıkaran, toy bir terapi baladı. En basit olmaya çalıştıklarımdan biri. Phil Spector, Suicide'la tanışıyor gibi bir his. Yumuşak ve hoş karşılayıcı başlıyor, yavaşça çıldıran orkestral bir canavara dönüşüyor. Yaylılar, üflemeliler, tüm gerçek olay burada Berlin'de The Unfall Orchestra tarafından kaydedildi. Geri kalanı, olağan bir şekilde ben kaydettim.

Think Of England

Berlin içimdeki ve etrafımdaki herşeyi yeniden yapılandırmamı sağladı. Geriye adım atıp durdum ve kendime bir baktım. Aşklarım, endişelerim, bunalımlarım. Berlin'deki özgürlük benim işime odaklanmamı sağladı. Özgüven ve cesaret samimiyetle Londra'da bulabildiğim şeyler değildi. Beni kimin sevdiğini umursamamamı ve ne kadar para kazandığımı düşünmememi sağlıyor, işin ironik tarafı şimdi İngiltere'de yaşadığımda elde ettiğimden daha başarılı bir süreçteyim. Beni o ülke yarattı ama bozdu da. Berlin bir kısmımı düzeltti. Eski evimi her zaman seveceğim ama orası tekrar inşa edilir, yakılır ve üzerine bir cehennem kurulursa. Bu şarkı her zamankinden farklı olarak rock orkestrasyonuyla yazıldı. Tabii sözlerde biraz oyun var. Google'layın derim.

The Stupid, The Proud

Geçen yıl boyunca beynim din hakkında oldukça dikenli bir haldeydi. Sözlerde bu tad var. Müzik olarak çıplak olmasını istedim, ilk yazdığım gibi. Prodüksiyondan ve ses mühendisliğinden oldukça zevk aldım albümde ama bu şarkının akustik olması gerektiğini hissettim. Çok duygusal nevrotik Johnny Cash şarkısı gibi biraz. Hipnotize edici ve merhametsiz. Bu aralar benim favorim çünkü gürültülü davul ve distortion duymaktan yoruldum.

You Can Be Happy

Bu şarkıda da Unfall kullanıldı. Uçucu bir yaylı orkestrasıyla kısık sesli kadın vokal marşını karıştırmak istedim. Gruptan Janine'in sesini kullandık. Onun kısmı, 'It's a cruel world for small things but with lies and luxuries, in the in-between, you can be happy'. Annem benim başkalarının acılarını anlayabilmemi sağlamış biliyorum. Bazen karşımdakinin hissettikleriyle aynı hissettiğim düşüncesiyle heyecanlanıyorum. Özellikle umutsuz ve kırılganken. Her zaman bunun üstesinden gelmek ve mutluluğa sahip olmak için bir savaş var. Belki bu da benim felsefemdir. Çoğu zaman uyanmam gerekiyor. Şarkıyı bilerek yüksek tempolu ve acı-tatlı bir havada yaptım ki bana bunları hatırlatsın.

The Great Shipwreck Of Life

Bence başlık herşeyi açıklıyor. İlhamım burada Fellini'den geliyor. Onun acımasız güzel gerçekçiliğine bayılıyorum. Klasik bir trajikomik film yapımcısı. Hayatın tüm iniş ve çıkışlarını tüm renkleriyle, coşkusuyla ve korkunçluğuyla anlatıyor. Aklımda bütün bunlar varken melodisini yazdım. Bas ve davulun işbirliğinde baştan sona oyuncu bir şekilde geçiyor. Verse'leri 3 yıl önce, nakaratı 3 hafta önce yazdım. Onun gibi yazabileceğimi düşünmedim. Görüşümü basite indirgedim ve herkesin bağ kurabileceği bir şekilde yazdım. Başarısız.

Running

Her albüm belli bir zaman periyodunun bir fotoğrafı. Günlükteki bir kaç satır. Yaratıcılık bir saat gibi, düdüğüyle bir bekçi gibi geliyor ve sonu yok. Onu cd'ye yazmak bir süreç. Her zaman kendi kuyruğumu kovalıyor gibi hissediyorum. Bilinmeyenden kaçıyor ve sonra kovalıyorum. Ateist olmama rağmen ilahileri severim. Noel'de ne olduğundan hoşlanmam ama Noel ilahilerini severim. Albümü bana adanmış bir ilahiyle bitirdim, tekerlek üzerinde bir fare. Sarhoş, yarım elektronik tekrarlar kilise piyanosu altına saklanıyorlar ve diyorlar ki - bunun devamı var.

Röportaj: Kostas Brellas

Ephrat - No One's Words

2009-08-22T01:04:00.004+03:00

ephrat'ın 2008 yılında yayınlanan ilk albümü no one's words, progressive rock/metal türüne ait, yılın en başarılı örneklerinden. porcupine tree, tool, riverside, king crimson, opeth ve niceleri gibi bugünün müziğinin bayağılaşması, kültürünün yozlaşmasına dert yanan müzik severlere ilaç olabilecek kalitede müzik yapan grupların peşisıra gelen ephrat'ın, kısmen dağınık ve konsept bir kimlikten uzak olmasına rağmen dinleyiciyi doyuran, dinleyicinin ufkunu açan ve kalite hissini yaşamasını sağlayan albümü no one's words; sonrasında gelecek albümlerin olası kalitesini şimdiden kanıtlamış olmalı. 59:38 çalma süresine sahip albüm, insideout etiketiyle piyasaya sunuldu.

ephrat'ın ilk eseri olan albümde genel bir konsept niteliği aramak çok da doğru olmayabilirdi. pain of salvation'dan tanıdığımız daniel gildenlöw'un da besteleyip kaydettiği bir parça (the sum of damage done) içeren albüm, steven wilson'ın hünerli elleriyle epey yoğrulmuş. sanat severe kalite hissinden önce, kaliteli bir kaydı tattırması, albumün mastering ve miksajında steven wilson'ın imzasının olmasıyla açıklanmalı. bilindiği üzere, steven wilson progresif müzik severler için bir dahidir. çoğu müzisyenin örnek aldığı, saygı duyduğu ve takdir ettiği bir müzisyen olmasından çok, yaratıcılığına rağmen tevazusunun ön plana çıkarılmasının gerektiğini düşündüğüm müzisyenlerdendir. öyle ki, no one's words albumünde back vokallerin bir kısmını da üstlenen steven wilson, gruptan daha önde gözükmemek adına resmi sitesinde ve grubun myspace sayfasında bundan bahsetmemiştir.

daniel gildenlöw ve steven wilson gibi iki dahinin, çalışmalarına dahil olduğu bir grubun, muhtemelen kaliteli müzisyenlerden ibaret olması gerekirdi zaten. albümdeki parçaları tek tek incelediğimizde, bahsettiğim kalite gerçekten zihinlere çarpacaktır; üstelik sadece bireysel performanslarla değil, ortaya konan eserlerle.

albüm toplamda altı parçadan ibaret (59:38). albümün tracklisti ise şöyle:

1. The Show (10:31)
2. Haze (7:13)
3. Better Than Anything (8:26)
4. Blocked (4:55)
5. The Sum Of Damage Done (9:36)
6. Real (18:58)

1.the show: ephrat'ın no one's words albümünün 10:31 çalma süresine sahip, açılış parçası the show ile, ephrat müzik dünyasının zirvesine bir merdiven dayamış diyebiliriz. hareketli bir sample ile açılan parça, aslında geneline bakarsak çok da sert olmayan yapısına, güçlü bir girizgahla davet ediyor dinleyiciyi. sonrasında parçanın temasına doğru bir çekim hissetmek mümkün, işte progresif müziğin sürükleyiciliği... özellikle lior seker'in parçadaki vokali, albümün sonraki parçaları için epey umut vaad ediyor. tema yerli yerine oturduktan sonra, başarılı bir progresif müzik eserinde olmazsa olmaz olan değişim rüzgarları, 5:45 itibariyle fırtınaya dönüşüyor. albumün tatlı sert mizacına rağmen, en dokunaklı kısımlarından biri başlıyor. dinleyiciyi epey saracağından şüphem yok.yan flüt ve akustik gitarın uyumu, diğer gitarların da katılımıyla geçiş temasını oldukça etkileyici kılmış gerçekten. parçada, teknik müzik yapma kaygısının güdülmediği hissediliyor.ancak böyle bir tema yaratmak için zaten tekniklerle desteklenmiş sağlam bir hayal gücü gerekirdi. omar ephrat, steven wilson'a yakışan bir arkadaş olduğunu kanıtlıyor böylece.

zamanın aksine, ters yöne doğru hızla yol alan dünyanın, maddiyat çemberinin ortasına çakılmış bir elma gibi dönmesinden bahsediyor; lakin geç kalmışlık iz sürmeli. şov devam ediyor!

2.haze: ephrat'ın no one's words albümünün 7:13 çalma süreli, ikinci parçası. albümün ilk parçası the show'daki gibi, aksak ve aksayan bir sample ile açılıyor parça; ardından cennetten kovulma bir kadının, paatos'un vokalisti petronella nettermalm'in sesiyle, etiketini alıyor.albümdeki diğer parçalara nazaran fazlaca dikkat çekiyor ilk dinleyişte. nistepen daha sert davul partisyonları, çeşitlemeler ve ölçü kaydırmalarla üzerinde çok çalışıldığını belli eden bir parça, haze. sabit bir tema üzerinde işlenen parça, kendini gitarlara emanet etmiş gibi görünüyor. ayrıca ölçü sonlarındaki küçük yanıltmalar ve sürprizler de parçayı daha hareketli bir moda sokmuş. davul ve bas gitarın uyumu sağlıklı bir alt yapı sunuyor. üzerine yığılmayan, özenle temaya devredilen gitarlarsa ephrat hakkında "olmuş!" dedirtiyor. ayrıca parçada kullanılan yaylılar ve tomer z'nin özenle seçtiği belli olan zil seti fazlaca dikkat çekiyor. kayıt kalitesi de üst düzeyde olunca, albumün en başarılı ve yaratıcılık mahsulü parçalarından biri orta çıkıyor.

konuk vokalist petronella nettermalm'ın vokali, gerçekten parçayı apayrı bir mertebeye ulaştırıyor.bir kadının en etkileyici yanı bekleyişini ve çaresizliğini olanca masumluğuyla sergilemesidir belki de, petronella nettermalm bunu epey etkileyici yansıtmış:

"come play with me..."

3.better than anything: ephrat'ın no one's words albumünün, 8:26 çalma süreli üçüncü parçası. grubun yaratıcılığının ön planda olduğu, muhteşem bir progressive metal eseri. dingin bir başlangıç; yerini isyan ve sonrasında kabullenmeye bırakan bir yapıya göre dizilmiş notalardan oluşması bir yana, çeşitliliği, doyuruculuğu ve progresiviteden ödün vermeyen yapısıyla apayrı bir şarkı better than anything. çalma süresi boyunca, duyguları bir mellotron misali olgun ama çocukça; bir balyoz gibi sert ve ustaca dövebilen bir ephrat eseri.

özellikle parçanın yapısı oldukça emek verildiğini belli ediyor. sürekli gelişen/değişen ve temaya hakim bir yürüyüş, itinalı bir tartım parçayı albümün en başarılı parçalarından kılıyor. özellikle tomer z'ye bir parantez açmak gerektiğini düşünüyorum. album kayıtlarında seçtiği davulun tonu, kayıtlara bu parçada bir başka oturmuş. tuşelerinin yürüyüşe hakimiyeti ve yaratıcılığıyla da blackfield'da çalmış bir davulcunun performans ve başarısını belli ediyor.

gitarlar oldukça hakim parçanın yürüyüşüne. duruş ve kalkış zamanlamalarında kendini belli eden itina, ephrat'ın aynı zamanda oldukça teknik elemanlardan kurulu bir grup olduğunun altını çizmekte. vokalleri incelediğimiz zaman, albumün son parçası ve şaheseri real'dan sonra, en etkileyici ve uyumlu ses yelpazesini fark ediyor dinleyici. lior seker, vokalinin gücüyle oldukça ön planda.

hayallerinden sıyrılmak durumunda kalan bir adamın durum değerlendirmesini oldukça hassas şekilde işlemeye çalışmış, başarmış da.

4.blocked: ephrat'ın no one's words albumünün, 4:55 çalma süreli dördüncü parçası. albümün tek enstrumentali olma özelliğini de taşıyan parça, açılışından itibaren kulaklara, oradan zihne ve nihayetinde duygular arasında inşa ettiği köprülerden azametle yürüyor. tomer z'nin başarılı performansının albumün geneline yayıldığını şimdiden kabul etmek abartı olmaz. durağan bir tema üzerinde, sololarla pekiştirilen ve adeta nakşedilen ezgileriyle blocked, duygulardan mantığa giden yolları tıkamakla mükellef gibi.

5.the sum of damage done: ephrat'ın no one's words albumünün, 9:36 çalma süreli beşinci parçası. öncelikle grubun vokalisti lior seker hakkındaki her şeyi ve omar ephrat'ın yaratıcılığını unutun. daha da önemli bir isim var karşımızda: daniel gildenlöw. parça ve vokal performansı bizzat daniel gildenlöw'e ait. başka bir değişle, yapım olarak bir ephrat parçası değil ancak icrasında ephrat elemanlarının kaliteli müzisyenler olması çok büyük bir artı.

daniel gildenlöw, pain of salvation'da yaptıklarının aksine çok daha farklı ve özgün bir parça hazırlamış albüm için. sarsıcı bir başlangıç, ardından yürüyüşü bir anda durduran akustik gitarla çalınmış dingin partisyonlar dizisi ve sonrasında... anlayacağınız daniel gildenlöw ephrat severleri progresif müziğe doyurmuş. şarkının değişmeyen tek parçası ismi demekte sakınca yok. ancak bu kadar yardımcı ve yan temayı harmanlamak ve birbirine bağlamak ancak daniel gildenlöw gibi insan üstü bir yaratıcılıkla bezenmiş bir müzisyenin eseri olabilirdi. parçanın vokalini başka bir vokalist de yapsa, eminim çoğumuz bu parçanın bir gildenlöw eseri olduğundan şüphe duymazdık.

parçanın teknik detaylarına girmek oldukça güç olur. çünkü zaten böylesine dahi bir müzisyenin eserinde her ayrıntı yerli yerinde olmalıdır ve parça gerçekten de teknik olarak çok üst seviyelerde. daniel gildenlöw'ün vokal performansı sadece parmak ısırtmakla kalmıyor, pain of salvation'un geleceği hakkında da fikirler veriyor. beş kısımdan oluşan parça, daniel gildenlöw'ün yalnızca ephrat'a hediyesi olmasa gerek. hayatın en çok sesli mozaiklerinden...

6.real: ephrat'ın no one's words albumünün, 18:58 gibi uzun bir çalma süreli altıncı ve son parçası, mutlak tanımıyla şaheseri. "sonu sürekli değişen masal nedir?" diye sorulsa cevabı oldukça basittir. hayatı, masal tadında anlatan ama dinleyenin keşfetmesini umduğum detaylarıyla bezeyen, bir türlü bitirilemeyen masalın, babanın çocuklarına aktarışını anlatan bir masal ya da şarkı. birinden birini tercih etmek gerekirse, kanımca bu parça bir masal tadında her şeyiyle. progresif müzik adına bir dönüm noktası, bir kilometre taşı olabilecek kadar düzenli ve muhteşem bir kurgu, teknik ve akıcı olduğu kadar duyguları körükleyen bir anlayış, yer yer babasından masal dinleyen bir çocuğun meraklı sükuneti ve karşınızda, real.

masalların başlagıçları genellikle belirsizdir, o sebepten yardımcı nesir kalıplar kullanılır. oysa ephrat'ın başarımı burada oldukça göze çarpmalı, muhteşem bir serim, inanılmaz bir düğüm, insanı parçanın başına sürükleyen bir çözüm. bu, aykırı ve sonu belirsiz bir masal aslında. ephrat grubunun belki de tarihinin en başarılı parçası olacak real, bundan korkmamak anlamsız olurdu. o derece mükemmel bir parçayla karşı karşıyayız.

öncelikle girişte akustik gitarla bas gitarın dansı, sonrasında savaş davullarını andırırcasına dörtnala koşmaya başlayan bir arap atı, mellotronon en nazik hali ve masal... ardından düğüm bölümünde işler karışıyor, başka bir tema parçaya hakim olurken, arka planda bir önceki temadan izler var.ardından geleceğe dönüş...07:54 itibariyle, progresif müziğin ne olduğunu ispatlayan bir anlayış, genelde techno türünde kullanılan bir sample ve muhteşem ama muhteşem bir sentez...çözüm yaklaşırken bastıran hüzün, bir müzisyen için doruk noktası kıvamında. duyguları allak bullak edecek kadar etkili ama bir o kadar da naif. özellikle tüm progresif müzik severlerin kaçırmaması gereken bir parça, real. ephrat'ın sanatının doruk noktası, masalı...

the incident

2009-08-20T17:32:00.002+03:00

eylul ayi cildirdi.. 14 eylul the resistance sonrasi 21 eylulde porcupine tree'nin son albumu the incident'in cikis tarihi olarak belirlendi.. the resistance'i sindiremeden ustune the incident bizi zorlayabilir fazlasiyla..

myspace sayfalarinda preview yayinlamislar 7 dakikalik.. internet sitelerindende kesin cikis tarihini verdiler.. artik bize isin en tatsiz kismi beklemek kaliyor.. ha beklerken hayal kurmak yasakmi? tabii ki degil.. yeni album, yeni turne, yeni turkiye'ye gelme umutlari demek.. tool,placebo, 1 kereligine de olsa muse geldi artik bunlari canli izlemedigim her gun bir kayip niteliginde.. duyun sesimizi insafsizlar.. tamam sakinim..

7 dakikadan sonra hemen bir on-yorum yaparsak saniyorum porcupine tree ''sentimental'' havasinni bir kenara birakmis ve ''in absentia'' ruhunu katmis olabilir bu albume.. 7 dakikada sen neler yapmissin be demeyin.. sizde dinleyin.. bana oyle geldi.. album kapagida tam bir el classico..

myspace preview

volcano choir'dan çılgın single

2009-08-17T11:07:00.002+03:00

bir takım sağlık sorunları nedeniyle internete pek giremesem de bon iver sempatizanlarına bu güzel haberi vermeden geçemedim ,
bon iver'in başka bi projesi olan volcano choir'ın yeni albümü eylül gibi yayınlanıcak , albümden çıkan ilk single island,IS geçenlerde yayınlandı .henüz 2-3 kere dinlemiş olsam da eylüle kadar sabretmenin cok kolay olmıycagını soyleyebilirim , umalım ki albüm internete daha erken düşsün eheh.

downlöööaad

pain of salvation

2009-08-16T23:25:00.003+03:00

merak etmeyin son derece amacsiz olarak dream theater ile karsilastirmayacagim pain of salvation'u.. sadece ufak bi hatirlatma amacim..

yeni album mujdesi'nin uzerinden cok gecmeden yeni bir bomba daha salindi pain of salvation tarafindan.. son habere gore yeni album double album olarak piyasaya surulecek.. album icin studyo calismalari devam ediyor ve pain of salvation inceden hayranlarini mest etmek icin turnelerine yeni albumden 2 sarkiyi dahil etmisler.. gercekten o kadar dinledik ki albumleri artik yeni sarkilara cok ihtiyacimiz var.. hemde double albume iki defa ihtiyacimiz var.. tek korkum double album den sonra uzun bir sure ara vermeleri.. bu kadarda yuzsuz olabiliyorm zaman zaman.. geldikce daha cok gelsin istiyor insan..

son olarak flame to the moth ile bitirmek istiyorum.. ne sarki be.. youtube'a giremeyen buradan..

Matt Pond PA

2009-08-15T00:24:00.006+03:00

Mithra'nın canı sıkılmıştı.Adeta artık yeni şeyler dinlemek istiyordu.Bu aralar Arctic Monkeys'in yeni albümü haricinde,dinlediği yeni müzik yoktu.Ekşiye girmişti.Tesadüfen sol framede "az kişinin bildiği süper şarkılar" kısmından lg isimli şahsın görüşüne uyup Matt Pond PA'nın Amazing Life adlı parçasını indirmişti.Normalde başkalarının tavsiyelerine uyduğunda sukut-u hayale uğrasa da bu sefer olmuştu sanki.Matt Pond PA o zamanki ruh haline uygun güzel müzikler yapıyordu.Hemen araştırılmasına soyunulmuştu.

Matt Pond PA 98 yılında Philadelphia'dan çıkmış.Tecrübeli bir grup olarak adlandırılabilir.Grubun tabii ki en önemli kişisi Matt Pond.Vokallik görevini üstlenmekten başka şarkıları da kendisi yazıyor.The O.C adlı bir zamanın pek güzel dizisinin soundtrackinde de kendilerinin bir Oasis coverı olan "Champagne Supernova" bulunuyor.Bunun dışında da yanlış saymadıysam 7 tane albümleri bulunuyor şimdiye kadar.

Matt Pond PA'yı tanıyalı az süre olmasına rağmen listemde epey sıkıca duracağa benziyor.Hafif müzikleriyle sevgimi kazandı.Ekşide az kişinin bildiği şarkılar kategorisinde yer alan amazing life hakikaten çok güzel şarkıymış.Buradan "lg" şahsına teşekkürlerimi iletirim.Bunun dışında da The Freeep adlı Ep'leri ve Several Arrows Later adlı albümlerinin oldukça iyi olduğunu belirtmeliyim.

The Freep (2008)

01.Hearts and Minds
02.Our Braided Lives
03.Five
04.One and Only
05.Imperfect
06.Three
07.First Light
08.Amazing Life
09.One

The Freep'e buradan kendi sitelerinden ulaşabiliyoruz.

Several Arrows Later (2005)

01.Halloween
02.So Much Trouble
03.The Trees and the Wild
04.Several Arrows Later
05.It Is Safe
06.Emblems
07.City Song
08.From Debris
09.Brooklyn Stars
10.The Moviegoer
11.Spring Provides
12.Devil in the Water

Link

Last Light (2007)

01.Last Light
02.People Have a Way
03.Locate the Pieces
04.Wild Girl
05.Honestly
06.Taught to Look Away
07.Sunlight
08.Basement Parties
09.Until the East Coast Ends
10.Foreign Bedrooms
11.The Crush
12.Giving it All Away
13.It's Not So Bad At All

Link

prenses kulvari & kacak

2009-08-10T17:43:00.006+03:00

standart a bagli kalmamis isleri seviyorum.. kacak in esin iris ile duet yaptigi sarkiyi zaten gormussunuzdur mtv de.. prenses kulvari da inceden cikis yapmaya baslayan bir grup.. ovunc ile ortalikta beliriyorlar su siralar..ben begendim tarzlarini.. kacak ve esin iris'in soyledigi slogan yok iste gitar ve scream vocal ile mest ediyor yer yer..

kacak & esin iris - slogan yok

prenses kulvari - ovunc

Reverend And The Makers - French Kiss In The Chaos

2009-08-10T00:50:00.007+03:00

İngilizlerin müziğe en büyük katkıları Manchester'dan olmuştur sanırım, yoksa Liverpool mu demeliyim? Belki Radiohead'ciler de Bristol için bastırırlar ama kişisel favorim Muse'un ve Coldplay'in çıkış noktası da Devon. Bahsimiz bunlardan hiç biri değil şu an; üstüste iki yazımın, hatta belki de olsı bir Richard Hawley yazımın konusu olacak şehrin adı Sheffield. Sheffield United isimli güzide spor kulübünden de kulak aşinalığı olan Sheffield'ın hiç kuşkusuz bugüne kadar en büyük başarısını Arctic Monkeys getirdi. Ve onlardan sonra da hemen aynı türde müzik yapan leziz grup Reverend And The Makers geldi.

Reverend And The Makers başlangıçta ısmarlama bir proje olarak düşünülmüştü. Jon Mclure isimli frontman'imizin potansiyelinin farkında olan prodüktörler Arctic Monkeys gibi bir albüm yap da köşeyi dönelim önerisi getiriyorlar. Adamımız oralı olmuyor bu önerilere ama yaptığı şarkılar da bendini çiğneyip aşınca tamam diyor, yapalım bu işi. İlk albüm State Of Things turnayı hemen gözünden vuruyor. Özellikle Heavyweight Champion of The World single'ı Britanya'yı sağlam dans pistine çıkarıyor, pusudaki NME de yapıştırıyor next best thing etiketini. Dinlemeyenler varsa State of Things'i baştan sona öneririm, özellikle Arctic Monkeys'in albümünden hayal kırıklığı duyan ve bu grubu da ilk defa gören birileri varsa rahatlıkla söyleyebilirim ki sizin aradığınız şey State of Things. İlk 5 şarkısıyla normal bir birey otobüs beklerken bile kendisini funky hareketler yaparken bulur çok rahat söyleyebilirim. İngilizler sıradan bir debut albümünü 5 numaraya kadar satış listesine taşımaz, o yüzden referansları gayet sağlam.

2007'deki The State of Things'den bir yıl sonra grubun davulcusu Richy Westley huzursuzlanıp grubu bırakacağını açıklıyor, Jon McClure'un canı bu işe çok sıkılıyor, o da müziği bırakabileceğini söylüyor çeşitli medya kuruluşlarına ama bırakmıyor. 2009'un şu günlerinde elimize geçen French Kiss In The Chaos için Stuart Doughty alıyor drumstickleri eline, gitarlara da eski Milburn gitaristi Tom Rowley geçiyor. İlk albüm kadar başarılı görünmüyor, (satış grafikleri ancak 19.luğa çıkarabildi elemanları) elimizde pek de iyi bir albüm yok bu sefer. Sound olarak Arctic Monkeys'den daha çok Kasabian'ı andırıyor bu sefer Reverend And The Makers. İlk single Silence Is Talking bu seneki dans pistinin gediklilerinden biri. Mermaids'de Blur tadı geliyor ağızlara, tekrar birleşip ortalığı sallayan abilerimize de selam edelim bu vesileyle tekrar. Hidden Persuaders albümün en başarılı şarkılarından bir diğeri. Bir State of Things hastası olarak ona vereceğim rating 9'dur ve yine herkese tavsiye ederim. French Kiss In The Shadows'u ise vokalden memnun kalanlar dinleyebilir, ama başlangıç olarak tavsiye etmem. Tavsiye ettiğim 3 şarkıyı buluşturun bir yerlerden, geri kalan şarkılar yerine de Monkeys dinleyip son albümü sevmeye falan çalışın.

radiohead bişeyler yapıyor!

2009-08-09T21:09:00.003+03:00

aylar sonra thom yorke yeni albüm öncesi işe girişerek , geçtiğimiz günlerde 111 yaşında ölen son ingiliz 1.dünya savaşı gazisi harry patch ile aynı isimi taşıyan tribute tadındaki single'la geri döndü .
radio4'da eski bir röpörtajını dinlediği harry patchten ve onun savaş hakkındaki düşünce ve konuşma üslubundan çok etkilenen thom yorke , genel tarzlarının biraz daha dışına çıkarak , yeni albümde de kullanıcağının sinyallerini verdiği , sadece telli çagılar kullanılan bir orkestrayla şarkıyı kaydetmiş ve şarkıya ilahi-msi bi tını katmış . şarkının kaydının bir manastırda yapıldığı da grup tarafından verilen bilgiler arasında .

şahsi yorumum thom yorke'un björkle düeti i've seen it all kadar intaara sürükleyici ve ve 5 dakikalığına yaptığınız işi bıraktırıcı bi güçte oluşu , dolayısıyla diyebilirim ki gud cab tom hay fayf .

şarkıyı itunes'da 1dolara satışa sunup bütün geliri ingiliz gazi ve şehit aileleri derneğine bağışlamaya karar verilmiş , yani korsanını her zamanki gibi 24 saat içinde silme şartıyla *HEA* çattır çattır indirebilirsiniz kehekeh

lö korsan dö la şanson

youtube'a girebilenler için videosu

the gossip - çokacayip güzel çok da yeni çıkmamış ama eski de diyemiyceğimiz underrated albümleri, "music for men"

2009-08-07T17:51:00.004+03:00

yazlıkta olmam sebebiyle uzun süredir güncel haberlerden ve bloglardan uzak kalmış olmam ve her yıl olduğu gibi yazlığın üzerimdeki en feci en lanet etkisi olan türk pop müziği dayatmasından biraz olsun uzaklaşabilmek ve eski halime kısmen de olsa dönebilmek için dedim ki bakalım yeni albümlere ne var ne yok ,
bir de ne göreyim !! gossip albümü çıkmış bile hem de tee haziranda..
huharca buldum repit linki bastım entıra obez bi amerikalının grand canyona yaptığı turistik bi gezi sırasında şans eseri mcdonald's bulmasının ardından yaşadığı şevki yaşar gibi . anlatabildim mi bilemiyorum ama o derece bi hırstı bu , çünkü 1 saat öncesinde arctic monkeys'in yeni albümünü indirmiştim , her ne kadar albüm ağustos sonu çıkıcak olsa da .. ve ilk dinleyişimde sıkıldığım bi albüm oldu , bu iyiye işaret değildi çünkü burda arctic monkeys'den bahsediyorduk dostum , onlar asla sıkıcı olmamalıydı , korktum sordum kendi kendime .. yoksa arctic monkeys de metric'e özenip 2009 büyük müzikal sıçış harekatına mı katılıcaktı?!?! ya da daha da kötüsü killers gibi şan şöhret yolunda şımarıp müziği 2. plana mı atıcaklardı ?!?
bu sorular kafamı karıştırırken dedim ki sakin olmalıyım 2. dinleyişe kadar beklemeliyim çünkü ilk dinleyiş her zaman güvenilir değildir . sanıyorum 1 aylık tatil beni olduğumdan daha da paranoyaklaştırmıştı ..
derken the gossip'in yeni albümü çıkageldi .. yağmurlu bir londra sabahında güneş gibi doğdu daha ziyade . music for men isimli bu albümü sizinle paylaşmadan edemedim .
ayrıca aylardır süren insanlar little boots'un tam olarak nesini seviyor da herkes bu kadar fan'ı merakım da tam gaz devam etmekte .

haydi öyleyse biraz indirelim ne dersiniz

iyi bayramlar diliyorum .

eksoekso , müğzikgörl

jj - jj n° 2

2009-08-07T15:44:00.002+03:00

Sarışın sevmem, soğuktan nefret ederim ama neden hayallerimin ülkesi İsveç? Tabii ki müzik yüzünden; müzik beni bu hale getirdi. Yeni bir grup keşfediyorum, menşesi neymiş diye bakıyorum, karşıma %70 İsveç çıkıyor. Diyorum bu tesadüf değil; birbirimiz için yaratılmışız. Sonra aynaya bakıyorum, şüpheye düşüyorum. Ondan sonra yine bir grup buluyorum, yine İsveç çıkıyor, yine aynı sözleri sarfediyorum, yine aynaya bakıyorum, Hakan Kurşun'un dediği gibi dönüp duruyoruz. İşte bu kısır döngünün son ayağı jj.

jj hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Gizemli adam(lar). Grup mu, solo proje mi, bu bile muamma. Sincerely Yours firmasından çıkma ve İsveçli bir grup oldukları biliniyor, başka da bir şey bilinmiyor. Bir ben böyle gizemli olamadım valla. Yakından çıkar yeni bilgiler elbet. Gerçi öğrendiğimde başım göğe mi erecek, bilmiyorum. Ama güzel albüm yapmışlar ya, insan merak ediyor.

Tür olarak türlü spekülasyonlar var. Last.fm'de, sağda solda görebilirsiniz. Ben en çok dream pop'u yakıştırdım kendilerine hafif elektronik sosa bulanmış. Birazcık Beach House'a benzettiğim için de olabilir tabii bu. Albümde favorilerim Things Will Never Be The Same Again, Ecstasy ve My Hopes and Dreams.

1 Things Will Be Never The Same Again
2 From Africa To Malaga
3 Ecstasy
4 Are You Still In Valida?
5 My Love
6 Intermezzo
7 My Hopes and Dreams
8 Masterplan
9 Me & Dean

Bahadir Akkuzu

2009-08-07T13:13:00.002+03:00

kurtalan ekspres'in sempatik ''saruman'' ini kaybettik.. allah rahmet eylesin..

in the studio

2009-08-05T22:50:00.002+03:00

facebook grubundan muse un studyo fotograflari yayinlandi gecen gunlerde.. the resistance in cikmasina daha 1 ay var ama, heycan yapmamak elde degil..

4 Temmuz 2009 Dream Theater - Küçükçiftlik Park / İstanbul

2009-08-01T22:30:00.015+03:00

Mike Portnoy'un, John Petrucci'nin forumlarında en ufak bi ihtimal mesajları beklenmiş, haftada 3-4 kez dreamtheater.net, ek$i sözlük ve dvk forumları aşındırılmış, sonunda güzel haber gelmiş ve doğrulanmıştı. 2 yıl aradan sonra Dream Theater 4. kez İstanbul'da olcaktı. Bunun üzerine de mayıs sonunda biletler alınmış, konser anı beklenmeye, setlistlere baksam mı bakmasam mı diye düşünmeye, sonra da dayanamayıp bakılmaya başlanmıştı tarafımdan.
Bu arada setlist bulmak istediğinizde www.setlist.fm'i şiddetle öneririm. Çok başarılı bir site. Siz de rahatlıkla ekleyebiliyorsunuz gittiğiniz konserlerin setlistlerini ve kendinize gittiğiniz konserlerden bir ajanda çıkarabiliyorsunuz, geçen günleri yâd ediyorsunuz.
Gün geldi, gittik güzel İstanbul'a. Her konserden sonra daha da seviyorum ben İstanbul'u. Sonum hayrola. Neyse.

hmmm... yaşanabilir aslında burda...

Şehirde küçük bir gezintiden sonra, saat 4 gibi sıraya girildi; tam da sıra iyice kalabalıklaşmaya başlamadan biraz önce. Bol su tüketildi, birer de bira. Kafalar kıyaklaştırıldı. 6'da açılması gereken kapı 7 buçuğu geçtikten sonra açıldı, görevliler yuhalandı. Her şey olağandı yani.
Ön grup Cynic. Saat 20:30... 1-2 kez görmüştüm adlarını, büyük olasılık Dream Theater'ın ön grubu olarak çıktıkları konserlerden... Diskografilerini edindim sonra(ki biri '93(Focus) diğeri '08(Traced In Air) çıkışlı olmak üzere topu topu 2 albümleri var), bi bakılır di mi ön gruplara? Âdettendir. Baktım; öyle abartılcak bir şey bulamadım. Şimdi adını da hatırlamadığım 2-3 şarkıları oldukça başarılıydı ama diğer şarkılar içinde bana fazla yeni şeyler sunmadı, genel olarak sabit bir yapı içinde giden şarkıları var. O yüzden Cynic'te de fazla eğlenmedim, zaten amacım Dream Theater olduğu içni sahnede kaldıkları 45 dakika çok geldi bana. Hele sonlara doğru sahne arkasından "Aha Labrie'nin kafası... Lan Labrie el salla!", "Ahanda Petrucci. İyi şişmiş ayı" gibi cümleler sarf ettim. Cynic severler kızıcak bana ama evet çok sıkıldım. Küçükçiftlik Park'ın lunaparkına göndermede bulunarak "Bu aletler çalışıyor mı yoksa süs mü? Geldiğimde binmek isterim" cümleleriyle bir diyalog çabasına girdi solist ama hepsi bu kadardı. Çaldılar, indiler. Teknikleri gerçekten çok iyi, ses sistemleri ve kalitesi de bir ön grup için çok üst düzeydeydi ama hatırlatmak gerekir ki ilk albümleri 1993'te yayınlanan, baya sağlam bir kemik dinleyicisi bulunan bir grup Cynic. Yani fazla takılmayın onlar hakkında bu yazdıklarıma :)

soldan sağa: John Myung, görünmeyen Mike Portnoy, James Labrie

15 dakikalık bir sahne düzenlemesi ve ışıklar kapanıyor ve Dream Theater sahnede. Seyirci içiçe, yer ayarlamaya çalışıyoruz kendimize ve önümüzdeki Tuborg standına güvenlik görevlilerinin bıdı bıdılarına rağmen yapışıyoruz, önümüz açık, sahneye sağ taraftan bakıyoruz ama her yerine de hakimiz. Giriş In the Presence Of Enemies Pt. 1'le yapılıyor. Pt.2'den çok daha fazla sevdiğim Systematic Chaos şaheseri. Pt.1 tam bir giriş şarkısı gerçekten, Chaos In Motion turnesinde de Pt.1 ve 2'yi çalarak girdikleri konserleri çok kıskanırdım, çok güzel oldu benim için. Video da var elimde ama malesef ses kalitesi berbat olduğu için koymuyorum. Müthiş bir intro solosundan sonra başlıyoruz DT ile birlikte akıp gitmeye, şarkıyı söylemeye. Ben klâsik konser manyaklığıma paralel olarak çığırmaya başlıyorum ve konserin ortalarından sonra her zamanki gibi diyaframım patlama noktasına gelicek, biliyorum ama durdurmak ne kelime kendimi, böyle düşündükçe daha da sapıtıyorum. Seyirci galeyanda, gayet iyi tepki veriyorlar gruba ve turnenin son ayağı olması nedeniyle yorgun olmalarına rağmen özellikle Portnoy ayağa kalkarak, el kol yaparak, lama gibi Petrucci'nin üstüne, anfilerine, oraya buraya tükürerek bizlere sevgisini gösteriyor(:P) Yalnız Petrucci biraz keyifsiz, suratsız, hımbıl bir havada. Bakıyor seyirciye ama 1-2 mimik dışında pek tepki yok. "Eyvah!" diyorum için için.

görünen Mike Portnoy

Presence bitiyor ve efsanevî albüm Scenes From A Memory'den Beyond This Life başlıyor nefes almadan. Seyirci kopuyor. Oldukça uzun bir şarkı ama seyirci oldukça iyi dayandı hareketlilik anlamında ve nerdeyse şarkı boyunca yüksek bir katılımla eşlik etti gruba. Kişisel çalışlarda hiçbir sorun yok, sadece Petrucci'nin gitarı arada çok kısık, ama idare ediyoruz.
Sırada gecenin herkes için en büyük sürprizi Misunderstood. Six Degrees Of Inner Turbulance'ın ve belki de DT diskografisinin en deneysel şarkısı. Seyirci beni şaşırtarak bu şarkıya da baya bir tepki veriyor ve tekrar ümitleniyorum Türk Rock/Metal Müzik dinleyicileri açısından; zira bok atmayı pek seven ama aynı standartta iş yapmaya gelince bir o kadar bir bok yapmayan bir milletiz. Deneysel, dinazorvarî Petrucci solosu tıpkı albümdeki gibi çalınıyor saniyesi saniyesine, sadece aradaki solo gitar böğürtüleri yok o kadar.
Ve son albümden "N'olur çalsınlar n'olur yahu!!!" dediğim şarkı. İlk kez Bulgaristan'da, yani İstanbul'dan 3 konser önce çalınmış ve beni neşe sellerine boğmuştu; son albüm Black Clouds & Silver Linings'in açılış şarkısı A Nightmare To Remember(ANtR)! Albüm çıkalı nerdeyse bir hafta olmasına rağmen daha CD'yi almamış ve almadığım gibi CDriplerini de indirmemiştim. Bilen bilir, nete düşen(kaliteli ve kalitesiz olmak üzere)versiyonlarında girişi yoktu bu şarkının. Zönk diye giriyordu distortionlı bölümden. Bi baktık şarkı klavyeyle giriyormuş. Hmmm dedik tabi. Kütür kütür bir giriş ve işte bu şarkıda fark ettim ki şarkıları yedire yedire, acele etmeden, sindirerek sunuyorlar bize. Gayet güzel herşey... Taa ki Petrucci'nin yavaş bölüme girdiğinde akortunun bozuk olduğunu anlayana kadar. Bir "What da fuck?" mimiğiyle Petrucci akortu hemencecik düzeltmeye çalışıyor ama hem Petrucci'nin sinirleri altüst oluyor hem de seyirci "N'oluyoz lan?" moduna giriyor. Durum anlaşıldıktan sonra, holeyler, alkışlar gelse de Petrucci'ye destek amaçlı, işe yaramıyor, şarkı boyunca müthiş bir somurtkanlıkla çalıyor adamcağız. Gitarın bu hımbıllığı dışında şarkı sorunsuz geçiyor ve ben şarkının son bölümündeki Continuum kısmında iyice kendimden geçiyorum; gerçekten çok güzel bir bölüm ve melodi.

James Labrie

ANtR'dan sonra seyirciyi biraz sakinleştirmek için geliyor bizlere Akdeniz Akşamları'ndan bir Hollow Years. DT'yle alakalı olmayanların Space-Dye West ile birlikte en çok sevdikleri şarkısı. Girişte yumuşak bir Petrucci - Rudess bölümü ve sonra şarkıya giriş. Albüm versiyonunu değil, Budokan DVD'sinde de çaldıkları ve büyük olasılık şarkının orjinal hâlini çalıyorlar; şirket baskısı yüzünden piç olmuş versiyonu değil yani. Küçük bir ffark var gerçi, nakaratta bir mısra daha geçiyor o kadar. Ama o da ne? Yine Petrucci, yine bir sorun... Büyük olasılık Petrucci yanlışlıkla clean olan bölümde distortion'u açtı ve bir anda feedbackler, dip sesler bütün Küçükçiftlik Park'ı sardı ve büyük olasılık bir dakika boyunca da devam etti. ANtR'dan daha fenaydı burası, seyirci de baya rahatsız oldu bu sefer. Sorun yavaş yavaş giderildi yer ve sahne mixerları tarafından ama "Petrucci bitti artık" dedim ben kendi kendime, "ne bi mimik bekle artık ne bi sempatiklik..."
Gidenler hatırlar; 29 Haziran 2007 Dream Theater İstanbul Konseri'nde The Spirit Carries On'da teknisyen Petrucci'ye yanlış akortlu bir gitar vermiş ve şarkıyı piç etmişti resmen. Şarkı o efsanevî gitar solosuna gelene kadar gitarı değiştirip de anca yetişebilmişti garibim.
Daha sonra geldik Awake'in 15. yılı şerefine Awake şarkılarına. İlk önce Caught In A Web. Başta tanıyamadım şarkıyı aynı girmelerine rağmen, klâsik bütün diskografisini ezbere bildiğin grubun konserinde şarkıların adlarını unutma sendromu(sendroma gel hele). Başta Innocence Faded zannettim ama daha sonra çevredekilerin de yardımıyla kendime geldim ve şarkıya bırakabildim kendimi, diskografiyi kafamda tartmaktan vazgeçerek.
Daha sonra İstanbul konserinden önce çıktıklarında çaldıkları bir kaç konserin setlistinde gördüğümde çok şaşırdığım entrümantal dev Erotomania. Dinlemesi bi zevk, çalması ayrı(öhöm!). Petrucci'nin bu güzide "Gitar etüdünden şarkı yaptım hajı nasıl?" eseri benim için çok zevkli geçiyor ama seyirci baya sıkıldı bu şarkıda. İlla bir vokal ister zaten seyirciler. Hımbıllar :P

John Petrucci

Erotomania'dan sonra Awake üçlemesi tamamlanıyor ve Voices'ın o müthiş bass gitar girişi bahanesiyle John Myung'a kulak veriyoruz. 2007 konserine göre çok daha iyi ve kaliteli bir bass ve davul sesi vardı konser boyunca, 2007 bu açıdan bir felaketti; hele ki hem setlistiyle hem de performansıyla hem de müthiş ses sistemiyle gözümde 27 Temmuz 2008 Metallica Konseri'nden sonra tek geçeceğim 2005 konserinden sonra(evet ayıptır söylemesi 3. DT konserimdi... öhöm nambır tu... evet. hı hı...). Voices'ta seyirci katılımı oldukça iyiydi, zaten forumlardan ve sözlükten takip ettiğim kadarıyla insanlar konserden önce de sonra da baya sevinmişti bu şarkının setlistte yer almasından.
Awake faslı kapanıyor ve bana beni anlatan şarkılar listemin zirvesinde yer alan ve tam bir "Haydi gelin Yengeç Burcu Erkeği'ni anlatalım" şarkısı olduğuna dair kalıbımı basacağım şarkı Solitary Shell başlıyor. Şarkı güzel güzel devam ederken Petrucci - Rudess atışma bölümü başlıyor ve yaklaşık 5 dakika böyle gidiyor. Benim için sorun yok, iki tane virtüöz karşımda bilete dahil pıtır pıtır atışıyorlar, onlar orda atışırken arkada Portnoy bagetini sahne mixerine fırlatıp, ondan geri gelen baget tekrar tutabilme oyununa başlıyor, ilkini beceremiyor, sonra yapıyor ve alkışı alıyor seyirciden. Ama forumlarda da okuduğum şarkı uygunsuzluğunun da haksız bir eleştiri olmadığını ekleyebilirim. Solitary Shell o sade hâliyle çok daha güzel ve bunun yanında DT'nin diskografisinde de bu konser setlistinde de atışma yeri açmak için çok uygun bir çok şarkı var. Yine de benim için hiç bir sorun olmadığından sesimi çıkarmadan, arada sırada Petrucci insafsızına kızarak(ayı nasıl da çalıyo ama ya)(çok şişmiş ama... hıh) şarkıyı tamamlıyoruz.

John Myung

Daha sonra son albüm Black Clouds & Silver Linings'in ilk single'ı A Rite Of Passage(ARoP). Konserin parlayan yıldızı kesinlikle. Albümde dinlerken "O kadar çılgın bir şarkı değil yahu, abartmayalım lütfen beyler bağyanlar" desem de bu konsere kadardı. ANtR'da da anladığım gibi ARoP da sindire sindire çalındı ve çok başarılıydı gerçekten de. Seyircinin tepkisi albüm daha yeni çıkmasına rağmen müthişti ve nakarat hep bir ağızdan söylendi. Petrucci de konser boyunca ilk kol hareketini ara bölüm girişindeki riffte yaptı ve "Riff girdim ulan! Alkış yapın bağa! Sevgiye ihtiyacım var" dedi bize. Biz de "Horaley!" diye bağırdık ona.
Ve bisten önceki son şarkı. DT'nin Greatest Hit'i Pull Me Under. Konserin hâliyle katılım olarak en yüksek şarkısıydı ve bir çırpıda bitti gayet de uzun bir şarkı olmasına rağmen.
Kısa bir alkış faslından sonra hemen sahneye çıktılar ve Metropolis Pt. 1 girdi. Potbori mi yoksa tamamı mı diye düşüncelere gark olduk etrafımızdakilerle. Ben tamamı çalınsın isterdim halbusi. Bu bölümü de baya uzatınca umutlandım aslında bi ara ama ta ki Rudess bir Barış Manço havasıyla Zen Riffer'la ayakta vıjı vıjı klavye çalmaya başlayana kadar. Müthiş bir andı, yine Chaos In Motion turundan imrendiğim bir sahnedeydi ve iki tane virtüöz; başka bir deyişle AYI ayakta, kütür kütür atışıyorlardı. Sonradan insanlarla konuştuklarıma göre önde dinleyenler, yani paralı kısım(hıh size)(kaptığınız penalar kovalasın sizi) Rudess'i duyamamışlar ama biz kütür kütür duyduk valla; müthişti. Daha sonra yine Images And Words'ten bir efsane olan Learning To Live'e bağladılar Metropolis'i ve kısa bir süre sonra da bunu epik eser A Change Of Seasons'ın son bölümü olan Crimson Sunset'le potboriyi tamamladılar.
John Petrucci yaşadığı bir sürü probleme rağmen baya iyi dayandı. Bence teknisyeni hakkında bir düşünmeli.
Mike Portnoy yine en sempatik adamdı sahnedeki ve seyirciyi sıcak tutmak için elinden geleni yaptı.
Bol bol da tükürdü :)

Jordan Rudess

Jordan Rudess yorgun muydu neydi anlamadım ama bariz bir "Bitse de gitsek" havasında olduğu açıktı. En aktif olduğu an son şarkıdaki Zen Riffer bölümüydü ve burda da zaten seyirciyle bir iletişime girmeden direk Petrucci'yi muhattap aldı.
John Myung hiç beklemediğim bir şekilde sempatikti. Bol saç savurmalı triplerine alışık bizlere uzak olmamıza rağmen bol bol mimik dağıttı, sahnede en çok gülen ve eğlenen adam oydu Portnoy'dan sonra. Bazen Portnoy'dan bile çok eğlendi hatta.
James Labrie standarttı, ne bir eksik ne bir fazla. Konser sırasında hissedilmese de daha sonra videolarda baktığım kadarıyla aslında baya da detone olmuş Labrie. Olsun. Kaşların yeter :P
Seyirciyi yine omuz omuza selamlayarak terk ettiler sahneyi.
Ve umutlarımız yine aynı turnede DT'yi bir kere daha görmeye kaldı.
Bu sefer The Count Of Tuscany ve The Best Of Times'ı dinleyebilmek için!

Setlist:
In The Presence Of Enemies Pt. 1
Beyond This Life
Misunderstood
A Nightmare To Remember
Hollow Years
Caught In A Web
Erotomania
Voices
Solitary Shell
A Rite Of Passage
Pull Me Under
------------------------------------
Medley: Metropolis Pt. 1 / Learning To Live / A Change Of Seasons(Crimson Sunset)

Arctic Monkeys - Humbug

2009-08-01T14:18:00.006+03:00

Yazının başlığını çok düşünmedim aslında, albümü 3. ve 4. dinleyişimden sonra aynı başlık geliyordu gözümün önüne: Arctic Monkeys: Çocuklar büyüyor. Yine de bu kadar süredir beklenen bir albüm için subjektif bir başlık yerine albüm ismini koyayım dedim sonra. En alt kısma inip link arayanlara torrent sitelerini öneririm yine, zira albüm çıkma tarihlerinden genelde 1 ay önce neredeyse mükemmel kalitede düşüyor kayıtlar. Kurtuluşu ne olacak bu işin hep beraber göreceğiz.

Alex Turner The Last Shadow Puppets projesiyle turnayı gözünden vurdu 1-1.5 senedir. Miles Kane ile oluşturdukları etkili oluşum kabına sığmadı, yan projeden çıktı turnelere döküldü. Bana sorarsanız Arctic Monkeys'den çok daha öteydi yaptıkları iş. Çok büyük bir Monkeys fanı olmasam da gençleri duyar duymaz sevdim ama yaptıkları iş punk altı yüksek enerjili indie rock müzikti sonuç olarak ilk iki albümde. Aynı işi The Libertines'de de beğendik, Monkeys'den sonra olsa da Reverend And The Makers'da da beğendik. Shadow Puppets'da duyduğumuz ise gerçekten orjinale yakın bir müzik, yüreğin bir parçasına dokunan, müzik tarihinin ucunda da olsa bahsedilebilecek bir albüm. Belki de bu yüzdendir Alex'ci tayfa The Age Of Understatement ile keyiflenirken Monkeysciler telaşlandı grubu kaybedebilecekleri için. Ama görünüşe göre grup da büyümeye karar vermiş Alex'in yolunda.

Albümün prodüktörlüğünü Queens Of The Stone Age'den Josh Homme'un yapması eminim ki çoğu kişiyi heyecanlandırdı. Şu an piyasanın en yetenekli adamlarından biri olarak anılmasının yanında dehasını kimse tartışma gereği duymuyor. Kendisi albüm kayıtları sırasında yaptığı açıklamalarda kafamızı biraz daha yamulttu:

''Kaydederken Hendrix ve Cream dinliyoruz ve yaptığımız iş Black Sabbath koleksiyonundan çıkmış gibi duruyor.''

Albümün açılışıyla kendisini hissettiren bu sert havanın hangi yörelerden çıktığı hakkında bir fikir oluşturuyoruz böylece. My Propeller alıştığımız hızlı Monkeys açılışlarından biriyle karşılamıyor bizi, ama karşımızda Shadow Puppets da yok. Vokallerine Caleb Followill geçse rahatlıkla Kings Of Leon yapmış diyebileceğim bir şarkı, seksi, biraz karanlık ve daha olgun. Hemen arkasından ilk single Crying Lightning geliyor, Favorite Worst Nightmare'in yoluna en yakın isim albümde. Nakarattan sonra patlayan gitar ve davullar ve alışılmamış gitar solosu grubu indie'den çıkarıyor, Arctic Monkeys artık bir rocknroll grubu. Hemen bozulmayın eski fanatikler, Dangerous Animals sizin için yazılmış, Fake Tales Of San Francisco'nun Humbug versiyonu, biraz daha ciddisi. Sharpen the heel of your boot, and you press it to my chest and you make me wheeze, and to my knees you do promote me. Büyüyorlar demiştim değil mi? Ve tamam Shadow Puppets etkileri diyoruz Secret Door'un başında ama yine yanılgı. Bu albümün Shadow Puppets'la tek ortak noktası Alex Turner. Grup kendi yolunu çiziyor Secret Door'da da, yine KoL albümünden örnek vereceksem bu albümün Use Somebody'si bu şarkı, oldukça başarılı. Albüm akıp gidiyor, uzun süre dinlenecek olduğunu garanti ediyor, Fire And The Thud'un güzel akışında. Burada albümün ikinci kısmının başladığını söylemek mümkün, Potion Approaching adeta bir ayraç gibi. Albümün en umut veren 3 şarkısı geliyor arka arkaya, ilk dinleyişimde budur dediğim Cornerstone, insanın içinde gittikçe büyüyen Dance Little Liar ve Sabbath'tan kopmuş Pretty Visitors. İkinci kısım birinci kısıma çok rahat basar diyorum şimdiden. Son olarak Doors'umsu bir kapanış şarkısı The Jeweller's Hands, yine karanlık, nerede eski Monkeys'ler dedirten.

Arctic Monkeys diskografisi için bir milestone olacak bu albüm, şimdiden rahatlıkla söyleyebiliriz. Sözler büyümüş, müzik olgunlaşmış ve Monkeys'in önünde yeni kapılar açılmış durumda. Grup dağılsa bile potansiyelini artık yansıtan Alex'in her daim müzik piyasasında olacağını görmek güzel diyorum ve 7 diyorum 10 üzerinden. İlk iki albüm belki daha yüksek puan alır ama çocuklar büyüyor ve şimdiden büyüklerin piyasasında tutunacaklarını gösteriyorlar, bu bakımdan önemli.

Why? - Eskimo Snow

2009-07-29T00:54:00.003+03:00

Kendilerini yeni yeni dinliyorum.Aslında bu Amerikalı grup 97'de kurulmuş.Oldukça eskiler diyebiliriz.Yoni ve Josiah Wolf kardeşler ile Doug Mcdiarmid'in başını çektiği bir grup.Grubun solisti Yoni Wolf grubun aynı zamanda sözyazarı ve klavyecisi.Kendileri için indie ve hip-hop grubu olarak geçiyor.Hip-hop ile indieyi nasıl birleştirebiliriz gibisinden deneysel çalışmalarda bulunuyorlarmış.Fakat bu son yaptığı şarkılarda pek bir hip-hop duyamadım.Daha çok downtempo indie grubu gibi olmuş.Eski şarkılarını bilemiyorum,ama Eskimo Snow'da durum değişmiş sanırsam.Biraz da içine folk atmışlar.Kışlık albüm gibi olmuş.Bence saklanılası,iyi bir albüm.

Eskimo Snow

01-These Hands
02-January Twenty Something
03-Against Me
04-Even The Good Wood Gone
05-Into The Shadows Of My Embrace
06-One Rose
07-On Rose Walk, Insomniac
08-Berkeley By Hearseback
09-This Blackest Purse
10-Eskimo Snow

Link

sound of solitude sonrasi myslovitz

2009-07-24T15:15:00.003+03:00

once bi hatirlayalim.. hatirlamiyorum tam ama tahminim 6-7 yil oldu myslovitz'in bu sarkiyla cikis yapmasi.. uzun bir surede dinlenmisti.. gecen sokakta yururken kulagima kimin yaptigini anlamadigim bir cover hali geldi ve '' lan harbiden boyle bi sarki vardi ne oldu acaba buna'' dedim kendi kendime.. hangarda nefesleri buharli buharli cikan klipleri kafamda dondu durdu.. icinizde muhakkak dinleyen vardir ama sahsen ben sound of solitude disinda tek bir sarkisini bile hatirlamadim myslovitz'in ve '' bu grup bunu haketmiyor'' diyerek gecen gun biraz ustune gittim myslovitz'in ve hicte fena sarkilari olmadigini gordum.. zaten sound of solitude gibi bir efsaneyi cikartan grubun temelinin bos olmasi dusunulemezdi.. isin ilginc yani internette tam 9 albumune rastladim myslovitz'in.. sorun bendeydi sanirim gecen yillar boyunca..

son albumlerini 2006 da yayinlamislar.. dagilmislarmi, devam ediyorlarmi net bir bilgi bulamadim.. hayalet grup olmuslar son yillarda.. ama hala polonyanin en iyi grubu olarak gosteriliyor.. gelip gecen olmamis kendilerini bu sure zarfinda.. tum albumlerini tabii ki dinleyemedim ama, dinledigim kadariyla lehce olan sarkilarina dikkat etmek lazim myslovitz'in.. sanirim lehcenin kulaga guzel gelmesinden kaynaklanan bir sevimlilik var sarkilarinda.. dedigim gibi halen devam ediyorlarmi bulamadim ama bir yeni album yakisir gibi duruyor.. 3 yil uzun bi sure myslovitz.. son olarak solist birine benziyor ama cikartamadim..

disco

Endonezya'dan kaliteli trip-hop: Everybody Loves Irene

2009-07-22T19:51:00.006+03:00

Post-rock bağımlısı olup çıktıktan sonra daha fazla müzik keşfedebilmek için bazı siteleri sıkı takibe aldım. Sirenssound da işte bu sitelerden biri. Her ne kadar post-rock ağırlıklı olsa da arada gerçekten kaliteli trip-hop müzik de konuluyor siteye. İşte bu siteyi sıkı takibe alma nedenim de ünlü grupların albümlerini indirmekten ziyede bazı kıyıda köşede kalmış grupları keşfedebilmekti, tıpkı Everybody Loves Irene gibi..

Gelelim Eveybody Loves Irene'e..Endonezya'da 1998'de 3 kişi olarak kurulmuşlar ve o zaman grubun ismini aldığı vokalist Irene Hanım ortalarda yokmuş. O zamana kadar birkaç isim değiştirmişler fakat; kalıcı vokalist olarak Irene Yohana gruba katılınca hem soundları biraz daha oturmuş hem de grubun isim konusunda çektiği kararsızlıklar son bulmuş.

Yaptıkları müzik için Massive Attack ve Portishead'in biraz daha depresif olanı diyebilirim sanırım.

Anlatmakla olmaz bu işler diyenler için:

myspace
sirenssound
last.fm

"The very first thing you must learn about flying is gravity" en sevdiğim albümleridir, denemeye hevesli olanlara duyurulur.

Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings(2009)

2009-07-22T16:40:00.003+03:00

1. A Nightmare To Remember (16:10)
2. A Rite Of Passage (8:35)
3. Wither (5:25)
4. The Shattered Fortress (12:49)
5. The Best Of Times (13:07)
6. The Count Of Tuscany (19:16)

James Labrie - Vokaller
John Myung - Bass gitarlar
John Petrucci - Gitarlar ve geri vokaller
Mike Portnoy - Davullar ve geri vokaller
Jordan Rudess - Klavye, piyano, continuum ve mini-board
John Petrucci ve Mike Portnoy – Prodüksiyon
Paul Northfield – Mühendis, mix ve vokal için yardımcı prodüktörlük
Chad Lupo – Yardımcı mühendis
Hugh Syme – Sanat yönetmeni, albüm kapağı dizaynı ve görseller
Daragh McDonagh – Fotoğraflar
ROADRUNNER RECORDS - 29 HAZİRAN 2009

Son 10 yılın bazılarına göre en çalışkan, bazılarına göre de en boş ve kafa yorucu bi şekilde çalışan grubu olan, bu yüzden de gözümde yaptıkları müzik türü içinde aldıkları eleştiriler ve bu tarzda müzik yapan diğer gruplara oranla çok ama çok yüksek olan popüleriteleri nedeniyle "progressive metalin MetallicA'sı" tanımlamasını almış olan Dream Theater'ın yeni albümü Black Clouds & Silver Linings(BC&SL). '99 çıkışlı efsanevî konsept albüm Metropolis Part-2: Scenes From A Memory(SFAM) albümünden sonra geçen bu yıl içinde çıkardıkları 5. stüdyo albümleri... ki bu 10 yılda yayınladıkları 3 konser albümü de cabası.

Albüm klavyeci Jordan "Wizard" Rudess'in gotik ve karamsar bir klavye girişiyle başlıyor albümün adını tam anlamıyla yansıtır bir şekilde. Şarkımız A Nightmare To Remember. Daha sonra grupça sert bir giriş ve Mike Portnoy'un albüm çıkmadan önce forumunda verdiği ipucundaki gibi The Glass Prison varî bir riffle şarkı ilerliyor. Gitarist John Petrucci imzalı sözlerde bir trafik kazası öncesi, kaza anı ve kazadan sonra yaşanan koma hâli işleniyor. İlk 3,5 dakikada kaza öncesi ve kazaya yaklaşıyoruz ve bu kısım son derece agresif ve akıcı bir şekilde ilerliyor, yerinizde durmak oldukça zor eğer thrash metale yakınlığınız da varsa. Bu bölüm 4:28'de girişteki klavye temasına uygun bir vokal melodisine bağlanıyor. Ve sonra müthiş bir yavaş bölüm başlıyor: Tam bir Dream Theater şaheseri. Kazadan sonra yaşanan komanın incelendiği bu bölümde, yavaş yavaş yedirilen çok güzel arpejler ve vokal melodileri bizleri mest ediyor. Hemen sonrasında da Petrucci - Rudess solo atışmaları ve union bölümler yer alıyor. Uzun bir süre boyunca, şarkıda tanıtılan rifflerin çeşitli varyasyonlarıyla enstrümantal bir şekilde devam ediyor, Portnoy DT hayatı boyunca ilk kez ayısal bir Blast Beat'i bizlere sunuyor. Son bir nakarattan sonra Mike Portnoy, son yıllarda sadece davul çalmaktan sıkıldığını bizlere tekrar hatırlatıyor ama ne hatırlatış. Böğürüyor kendisi malesef. Vokal kısmının sonunda "Roaaaaarrr!!!" diyor bir aslan misali. Şarkının en berbat anı. Daha sonra yine Portnoy'un kendi forumunda verdiği bilgilerle anlaşılıyor ki, Petrucci'nin ilk olarak yazdığı vokallerin, yumuşak olduğunu ve o kısımdaki rifflere uymadığını, daha sert bir şeyler gerektiğini, bu yüzden brutal vokali bile denemek istediğini söylüyor Petrucci'ye. Hatta Opeth'ten Mikael Akerfeldt'i bile çağırmayı düşünüyor, konuk sanatçı olarak. Ama daha sonra "Turda ne bok yiycez lan?" diye de düşünüyor ve vazgeçiyor bundan. Petrucci ise, bunun DT fanları için çok radikal bir adım olduğunu söylüyor ve biraz mırın kırın ediyor anlaşılan. Sonunda çeşitli mix denemelerinden sonra Portnoy'un ne brutal ne düz vokaliyle yaptığı son hâli kabul görüyor. Bahsettiğim mix varyasyonlarını aşağıdaki linklerden indirebilirsiniz:

Brutal Portnoy

Brutal Portnoy ve temiz çocuk James Labrie
Albüm hâli

Daha sonra 4:38'de başlayan güzel bölüm bu sefer Rudess'in Continuum'u eşliğinde tekrar ediliyor ve klâsik DTvâri "orkestral ağırlıkta kapanış"la grup yerini Rudess'in son gotik notalarına bırakıyor ve şarkı da yağmur ve şimşek efektleriyle kapanıyor.
Şarkının en mükemmel yeri hiç kuşkusuz sololar başlayana kadarki kısım. Gerçekten insanı sürüklüyor ve şarkının nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Ama sololardan sonra beni son albümlerde en çok rahatsız eden şey başlıyor ve DT'nin son yıllarda bir âdet, şarkı yapma rehberi hâline getirdiği ve Six Degrees Of Inner Turbulance'tan(6DOIT) beri bizlere sunduğu aşırılaştırılmış solo kısımları. Meselâ ilk Petrucci solosu gayet başarılı bir şekilde başlamasına rağmen sonunda yine sapıtıyor ve sadece müzikal masturbasyona gidiyor. Keza Rudess de öyle... Basçı John Myung şarkının gidişatı ile bir manyak tuşesi eşliğinde çılgınlar gibi çalan Portnoy arasında bağlantı kurucam diye kayboluyor garibim. Ancak vokalist James Labrie de arada derede müthiş bir performans sergiliyor ve gerçekten sesini kaybetme eşiğine geldiği '95 yılındaki gıda zehirlenmesinden beri ne kadar gelişme kaydettiğini gösteriyor. Şarkının alkış alanları Portnoy'un müthiş ritmleri ve Labrie'nin vokal performansı oluyor benim için.
Daha sonra, sözlerinde John Petrucci imzası taşıyan, son yıllarda pek bir moda olan gizli ve radikal tarikatları konu olan, albümün ilk single ve klibine sahip olan A Rite Of Passage geliyor. Oryantal bir bass girişiyle Myung bizi selamlıyor ve şarkının ilk kısmının gidişatı bu bass partisyonu üzerinden belirleniyor. Gidişat gayet oryantal yani. Daha sonra vokaller selamlıyor bizleri... Albümde ilk dinlediğim şarkıydı ve öyle bir vokal girmişti ki "Hadi lan DT mi bu?" dedirtmişti bana. Distortion'lı vokali kökledikleri ve Labrie de sesini oldukça kükrememsi(?) yaptığı için tanıyamamıştım neredeyse. İlk bölüm neredeyse susmak bilmeyen geri vokallerle, adeta bir koroymuşçasına devam ediyor ve çok akılda kalıcı bir nakarat tekrarlanarak şarkının 2. kısmına geliniyor. Yapı olarak Sacrificed Sons'a(Octavarium) çok benzeyen A Rite Of Passage'ın bu kısmında sert bir heavy metal riff'i bizleri karşılıyor ve coşturuyor ortalığı. Güzel ve yaratıcı bir Petrucci solosu kulaklarımızın pasını siliyor ve yerini Rudess alarak Home(SFAM) tonundaki(ama tadında değil) oynak solosunu icra ettikten sonra, deneysel bir mini-klavye bölümüyle, son albümlerde eksik olmayan vıjı vıjı tarzı sololarına bir yenisini ekliyor. Son bir nakarattan sonra şarkı tamamlanıyor. Dinleyene kadar çok iyi bir konser şarkı olduğunun farkında değildim fakat gerçekten coşturuyor da coşturuyor konserde. Ama buna, daha sonra yazacağım 4 Temmuz 2009 Dream Theater İstanbul Konseri'nde değinicem. ORADAYDIM!!! :P
Şarkıda takdirleri Myung yazdığı güzel riffle, Petrucci de yazdığı güzel solo ve 2. bölüm riffiyle alıyor. Portnoy daha çok şarkının stabil kalmasını sağlıyor bu şarkıda, ön plana çıkma derdi yok. Eleştiri ve negatif enerjimiz vıjı vıjıları yüzünden Rudess'e!

Sırada Wither. Phrasal verb şarkısı. "Let it out, turn it on, staring down, open up" gibi bir çok phrasal verb'le John Petrucci, sözlerinde, yaratıcılığın bazen nasıl çekilmez bir şey olabileceğini hatırlamış olacak ki, özellikle söz yazımında karşılaşılan sıkıntıların biz genç müzisyenleri delirtmemesi için bize öğütler veriyor. Adam belli ki söz yazamamış, tıkanmış ve bu şarkının konusunun da bu bunalımın olmasını istemiş. İyi bir düşünce. Güzel ve sade bir arpejle başlayan şarkı, ilerledikçe bu yapısını bozmuyor ve 2. Forsaken(Systematic Chaos) vakası olarak dinletiyor kendisini. Queen'in efsanevî gitaristi Brian May tarzı(hem armonik yapısı hem de -sağ ve sol kanalda da aynı sololu- kaydediliş şekliyle) bir soloyla şarkı son bir nakarata bağlanıyor ve "Let It Out" phrasal verb'iyle şarkı tamamlanıyor. Albümün 2. single'ı olması beklenen şarkıda takdir kimseye gidemiyor çünkü bir özelliği yok. Dinlenebilen bir şarkı tabii ki ama özel bir çaba yok. Tam bir grup şarkısı.
The Shattered Fortress... Tohumları Awake'ten The Mirror'la atılan, 6DOIT'teki The Glass Prison'dan itibaren yer alan 5 albümde birer şarkıyla temsil edilen ve Mike Portnoy'un alkolle mücadelesini anlatan, Alcoholics Anonymous(12 adım programı)'un son 3 halkası. Şarkı fade in bir riffle başlıyor, devam ediyor ve daha sonra anlıyoruz ki bu riff This Dying Soul'un türemişi. Ve şarkı boyunca bir potbori dinlemeye hazır olun çünkü şarkı müzikal olarak tamamen önceki şarkılardan, The Glass Prison(6DOIT), This Dying Soul(Train Of Thought), The Root Of All Evil(Octavarium)ve The Repentence(Systematic Chaos) alıntılardan oluşuyor ve The Glass Prison'ın ilk notalarıyla tamamlanıyor. Arada geçen 12:49'luk süre boyunca bazı hoş riff çeşitlemeleri olmasa herhangi bir DTsever bunu bir kes-yapıştır müzik programında rahatlıkla yazabilir ve söz yazması için Portnoy'a demosunu gönderebilirdi yaptığı bu çalışmanın. Konsept olmayan ama başlı başına bir konsept düşüncesi dahilinde(şarkılarıyla, içinde barındırdığı gizli bağlantılarla, şarkı içi çılgın bağlantılarıyla, sözleriyle) yapılmış Octavarium albümünden sonra Portnoy "Artık birbiriyle bağlantılı albümler, şarkılar yapmayı düşünmüyoruz. Bunun en üst noktasını Octavarium'da yaptık ve o evreyi tekrarlamak istemiyoruz." demişti ve açıkçası bu sözler, benim 12 Adım Programı'nın son halkası hakkındaki beklentilerimi çok yükseğe çıkarmıştı; yine alıntılar bekliyordum ama çok farklı bir şeyler olacağını düşünüyordum. En büyük korkum olan "bütün şarkılardan alıntı" düşüncesini ise "O kadar basite inmez yahu" diye reddediyordum ama karşımda bulduğum malesef tam tamına bu oldu. Bu yüzden şarkının bütün eksi puanları Portnoy'a, bana kurşunlar.
Albümün sondan 2. şarkısı The Best Of Times. Portnoy'un 4 Ocak 2009'da kaybettiği ve Dream Theater'ın da isim babası olan babası Howard Portnoy için yazdığı eser. Hatırlatmak gerek; bir uçak kazasında kaybettiği annesi için de A Change Of Seasons başyapıtını yazmıştı. Yapı olarak Systematic Chaos'taki The Ministry Of Lost Souls'a(tMoLS) çok benziyor. Özellikle sonlara doğru. Ondan farklı olarak giriş çok yumuşak ve akustik. Yumuşacık bir piyano partisyonunun üstüne ilk önce bir keman solo, daha sonrasında da Akdeniz sahillerinde naylon telli gitarını çalan Petrucci kulak pası silen, yumuşacık bir solo çalıyor. Aynı adam, daha sonra fade in'le öyle bir riff giriyor ki... Petrucci'nin albüm boyunca ulaştığı doruk noktası! Bu solomsu mükemmel, müthiş, harika riff devam ediyor, biraz çeşitlendiriliyor sahibi tarafından ve şarkı başlangıcındaki hüznün aksine gayet mutlu bir şekilde akmaya devam ediyor şarkı. Sözlerde babasıyla hoşça vakit geçiren bir çocuk, bu çocuğun büyürken babanın da bir rahatsızlığa kapıldığının(kanser) öğrenilmesi anlatılıyor ve kendi yolunda bir teşekkür ediyor babasına hayatına yaptığı katkıdan ötürü. Akılda kalıcı bir nakaratla şarkı bütün akıcılığı ve neşesiyle devam ediyor. Daha sonra şarkı başladığı hüzne, az önce bahsettiğim tMoLS yapısıyla, Rudess'in klavyesiyle dönüyor ve hüzün akıyor bu sefer de bir süre. Son bölümlerindeki "Thank you for that, thank you for this..." tarzındaki sözlerinin müzikle alakasızlığı hariç şarkıda rahatsız edici bulduğum bir şey olmadı, çok güzel ve yine tMoLS yapısında bir çıkış solosuyla Petrucci bu güzel şarkıyı sonlandırıyor. Alkışlar girişteki ve sondaki performansı yüzünden sonuna kadar Petrucci'ye. Son kısmındaki müzik - söz uyumsuzluğu hariç hiç bir eksik bana göre.
Ve son şarkı. Son 2 albümde eski fanlarının gönlünü tek bir şarkıyla(Octavarium ve In the Presence of Enemies) almayı başaran DT, bu albümde de bunu The Count Of Tuscany'le yapıyor. The Best of Times gibi akustik bir giriş ama daha belgeselsel(?), klasik yerine daha akustik bir arpej. Güzel bir Petrucci solosu bittikten sonra yeni bir arpej yavaş yavaş sertleşiyor. Oldukça uzun ve zevkli bir giriş ve çok tatlı bir kaç Petrucci - Rudess union bölümüne sahip. MetallicAvari sert bir riffe yelken açıyor şarkı daha sonra. Sözler başlıyor ve romansal bir yapıda olan sözler akıyor kulaklardan. Şarkının ortasına kadar bu sert yapı korunurken, bir önceki riffle alakasız olmasına rağmen müthiş akılda kalıcı bir nakarat, "I!!! Wanna be alive!!!" sözleriyle bizi karşılıyor ve daha ilk dinleyişte, tıpkı A Rite Of Passage'ın nakaratı gibi hemencecik aklımızda kalıyor. Daha sonra, DTvâri şarkı bitiriş yöntemlerinden biri olan ve temponun yavaş yavaş düşerek hisli bir Petrucci solosuyla şarkının sonlanması durumu başlıyor ama saatlerimize bakıyoruz... Daha dakika 10... Nasıl yani? N'ayır şarkı burada bitemez çünkü daha 9 dakika var şarkının bitimine ve DT hidden track yapmayı, yayınlamayı sevmez; seveni de sevmez(:P)... Bu şarkı bi şekilde tamamlanmalı derken bu güzel ortamı yavaşlatan Petrucci köprüsüyle bir anda kendimizi su altı belgeselinin hasında buluyoruz. Yanımızda mavi resiflerde yüzen kolum kadar koca koca balıklar, mercanlar, karşımızda elinde su geçirmez gitarı, ayağında volume ve delay pedallarıyla Petrucci ve fonda hisli ortam yaratan klavyesiyle ve ayrodinamik dazlak kafasıyla rahatça yüzebilen Rudess. Pink Floyd'un efsanevî gitaristi David Gilmour'dan ve Echoes(Meddle) yapısından fırlamış bir bölüm bizi bekliyor. Yaklaşık 3 dakika Petrucci sahne alıyor, alkışlarla sudan çıkıyor ve daha kurulanmadan şarkının başında kumsalda bıraktığı akustik gitarını yine eline alarak çok akılda kalıcı, nakaratsız bir bölümü icra etmeye başlıyor. O çalıyor, Labrie söylüyor, şu güzel Akdeniz Akşamı'nı renklendiriyorlar. Şarkının bence 4. bölümü (giriş, MetallicAvarî, su altı solo, sonuç) olan bu bölüm modumuzu iyice tatil moduna sokuyor ve "Nerde benim sırt çantam? Otostop çekerek Olympos'a gitmek istiyorum ibneler!" naralarıyla bu günlerde gitmekle pek bi meşgul olduğum yaz okuluna sövdürüyor. Şarkının olumlu tarafı bütün gruba, zira müzikal açıdan bence tek kelimeyle mükemmel bir şarkı. Olumsuz yanı ise... Dikkat ettiyseniz böyle bir tatil modundan bahsettiğimdir. Olumlu bir şey yani değil mi? Ama sözler o kadar alakasız ki o müzikten, bir kardeş var abisinin hikayesini , daha doğrusu abisinden esinlenerek oluşturulmuş bir karakterin hikayesini anlatan ama ne hikayesi bu hala çözebilmiş değilim ve az önce söz ettiğim o "olumlu" bölümlerde bir ağlama, yakınma havası mevcut. Yani kısacası en kötü özelliği şarkının malesef yine müzik - söz uyumsuzluğu... Şarkı, albüm boyunca yer alan en güzel "vooo vooooo voooooooo"larla son buluyor ve böylece albüm ve sahildeki martılar gaklaya gaklaya bizlere veda ediyor.

Albüm DT dinleyenlere yeni birşey getirmiyor. Beklentiler çok yüksek olmadığı takdirde bu beklentileri karşılayabilir de. Güzel sololar, hızlı ve aksak davul ritmleri, bir çok virtüözlük numarası. Ancak bunun yanında bir çok soru işareti getiriyor ki benim için 2 tane var:
1. Son iki albümdür ciddi şekilde yaşanan söz - müzik uyumsuzluğu, Petrucci'nin sıkıştığı yerde hemen sıkış bir hikaye uydurmaya çalışarak science - fiction yazarlığına soyunmaya çalışması. Bırak o işi Spielberg yapsın arkadaşım. Otur Lost izle sen, kas çalış falan, iyice şişir kendini.
2. Rifflerin birbiriyle alakasızlığı. Sanki stüdyoya giriyorlar, ilk aklına gelen riffleri birbirine yapıştırıyor gibiler. BC&SL'de gidişat olarak rahatsız etmeyen, korkutmayan tek şarkı Wither, o da 5:25'lik bir süreye sahip olduğu için zaten.
Vokalist James Labrie son 5 albümdeki en iyi performansını bence bu albümde sergilemiş. Müthiş bir iş çıkarmış bence ve benden kocaman bir 10/10'u hak etti. Ayakta alkışlıyorum!
John Petrucci. Şarkılara olan etkisinin büyüklüğünü(kendisi bütün albümlerin prodüktörlüğü Portnoy'la ortak yapar) göz önüne alarak onun gibi müthiş bir gitaristten her zaman bu riffler arası bağlantı sorununu çözecek çözümler bekliyorum. Systematic Chaos'ta yaptığı şeyler oldukça güzeldi ama bu albümde... Bu konuda sınıfta kalıyor. Ama gelin görün ki tam sınıfta bırakıyorum adamı, öyle bir solo veya riffle geliyor ki "Lan it... Gayet uslu olan kız arkadaşım seni görünce bi' hoş oluyo zaten... Daha ne istiyosun benden? Otur yerine 5/10!" dedirtiyor bana.
Mike Portnoy'un da şarkılara olan etkisinin çok büyük olduğunu bildiğimden notunu kırıyor, sırf A Nightmare To Remember'daki müthiş ritmleri ve Petrucci'ye olan inadımdan notumu 6/10 veriyorum. A Nightmare To Remember ve The Count Of Tuscany hariç fazla öne çıkma girişimi yok kendisinin.
Başın sağolsun bir de.
John Myung... Garibim. Duyulmuyor bile albümlerde doğru düzgün bassı. Bu konuya kaç albümdür müdahale etmediği için onun da notunu kırıyor ve saygımdan ötürü 7/10 olarak yazıyorum defterime.
Jordan Rudess ise en düşük notu alıyor benden. Konserde silah sokmadılar içeri yoksa o Continuum'unun fişini koparacaktım tek bir kurşunla. O yetmezmiş gibi bi de mini-klavye çıkardı başımıza şimdi de. Vıjı vıjı deneysel bir şeylere girişmese olmaz. Deneye deneye bi hâl oldu. 3/10!
Prodüksiyon tonlar açısından oldukça başarılı. Yani elemanların bireysel teknisyenleri çok iyi işler çıkarmış yine. Mix mükemmel. Kayıt olarak kulağımı bazen rahatsız eden tek sorun Portnoy'un kick tuşelerinin tak tak beyin sömürecek seviyeye geliyor olması ama bu sorun son yıllarda çıkan çoğu metal müzik albümünün ortak sorunu. Hatta bir ismi bile var artık: Overproduction. 8/10
Albüm kapağı ve artworkler bir DT klâsiği artık: Harika! 10/10!

Albüm genel olarak benden 5/10 alırdı ama sırf A Nightmare To Remember ve The Count Of Tuscany'nin hatrına 6/10'a yükseltiyorum notumu. Progressive metalden zevk alıyor, uzun şarkılar dinlemek sizi rahatsız etmiyorsa mutlaka dinleyin, bir Dream Theater fanıysanız yine dinleyin tabii ki ama asla beklentinizi çok yüksek tutmayın.
Üzülüyorsunuz sonra :)

la roux

2009-07-21T23:34:00.004+03:00

bende daha yeni tanisiyorum la roux ile.. bir kac arastirma yaptim daha yeni yeni parlayan bir grup.. aslinda tek bir kisi gibi gorunebilir ama solist kizimiz disinda birde arka plandaki kahraman bir abimiz var.. basarili kadinin arkasinda bir erkek var bu sefer.. la roux ingiliz cikisli ve elektronik muzik yapan bir grup.. solist elly jackson henuz 20 yasinda ve la roux'un diger gruplardan ayrilmasindaki en buyuk etken bana gore.. bunu az da olsa dinleyerek hemen farkettiriyor..

ilk cikislarini 4 sarkilik single ve self titled ile yapmislar ve dinledigim kadariyla 4 sarkida ilac niteliginde.. bu da farkedilmis olucakki la roux temmuz ayi basinda yine kendi adini tasiyan albumle ilk ciddi sinavina cikti.. albumu %100 dinleyemedim ama baslangic icin in for the kill ve bulletproof akilda kalici sarkilar.. albumde bir diger dikkatimi ceken ise sarkilarin birbirini tekrar niteliginde olmamasi..bir kac video izledikten sonrada elly jackson in sadece sesiyle degil, hareket ve mimikleriylede sira disi bir kisilik oldugunu goruyoruz.. diger yandan 20 yasinda oldugunu ogrenince ''aa gencmis'' tepkisini vermistim cogu insan gibi.. ama gelin gorun ki en fazla 17 gosteriyor bana gore..

kendi tarzinin hakkini verip birazda sira disilik katarak heyecan veren bir grup diyerek sonuca bagliyorum la roux u..

Track list

In For The Kill
Tigerlily
Quicksand
Bulletproof
Colourless Colour
Im Not Your Toy
Cover My Eyes
As If By Magic
Fascination
Reflections Are Protections
Armour Love
Growing Pains (UK Bonus Track)

myspace

Rock'n Coke 2009

2009-07-20T16:52:00.005+03:00

Bu yılın başından belliydi böyle olacağı. Birbirinden sağlam çıkmış ve çıkacak albümler 2009'u efsane bir yıl olarak hatırlamamıza yetebilir miydi bilemem ama şu Rock'n Coke'lu 2009 aklımda yer edecek bir sene olma özel ödülünü kazandı. Korn konserine gitmediğim için onunla karşılaştıramayacağım fakat özellikle son Linkin Park konseriyle de muhtemelen Türkiye'nin en kalabalık konserine imza atıldı 2009'un 19 Temmuz'unda.

Kendi hikayeme Pazar gününden başlayacak olmam benim tembelliğim değil tamamen kendi seçimim. Cumartesi gününü çok fazla Türk grupla doldurmuş Coke'cular, Prodigy dışında ilgimi çeken bütün gruplar da Pazar gününe yazılınca 'fazladan bir günlük eziyet yapma kendine' dedim. Hoş Cumartesi günü öğle saatlerinde İstanbul'daydım, ama gölgede gezip tozmak festivalde tek günde kıpkırmızı olan suratımı olası bir faciadan kurtardı.

Pazar günü konserler başlamadan bi saat önce konser alanına daldım. Standları dolaşıp çadırda çalan kötü kız grubunu kestim. Bu sene standların flash ismi Vodafone'du. Herkesin arkadaşlarıyla çıkıp müzik yapmalarına izin veren Vodafone'cular Muse'un festivale gelmeyişini kapatmış oldular, çıkan 2 gruptan biri ya Micheal Jackson ya da Muse çaldı. Ard arda Bliss, Plug In Baby, Time Is Running Out duydum ki artık olayı kanıksamış olduğumdan gidip izleyesim bile gelmedi. Gençler sizi bar ortamlarında görmek isteriz dedim içimden.

Günün ana sahnede ilk konseri D2 idi. Bu grubu ilk defa duydum fakat sahneleri oldukça etkileyiciydi. Sıcakta beynim ezilmesin diye uzaktan kestim performansı, seyirciyle iletişim başta olmak üzere çok iyi bir saat geçti ana sahnede. (Bu sene cola ve biranın tadı güneşten midir bilmem daha güzel geldi sanki neyse.) Daha serin olan çadırda Fuat'ı izlemek bir süre sonra farz oldu, Fuat 50 Cent'ten başlayıp herkese şöyle bir dokundurdu. İçimdeki rocker akşamı bekliyor olmasaydı yo, yo diye dalacaktım ortama ki ana sahneden Cold War Kids sesleri geldi, koşar adım uzaklaştım. Cold War Kids'in 'anavatanımızdan uzakta ilk kez çalıyoruz, çok keyifliyiz, teşekkür ederiz' tipinde açıklamaları dışında Hang Me Up To Dry ve We Used To Vacation'da benim de dahil olduğum 10-15 kişilik gruba bakıp eşlik ettiğimiz için teşekkür etmesi hoştu. Gündüz sahnesi için güzel tercihti, buradan organizatörleri kutlamak lazım. Konser sonrası gelen arkadaşlarla geyik, yemek, içmek derken uzaktan Manga & Cartel'in coşkusuna az da olsa eşlik ettik ama bir RnC klasiği Hayko Cepkin'i pas geçtik. Manga & Cartel sahnesinde ekranlardan sözlerin büyük fontlarla yazılmasında Show Tv yöneticilerinin parmağı olduğunu düşünmedim değil. Seyirci zaten genel olarak sözleri biliyordu, ne de olsa efsane Cartel var sahnede, gereksizdi. Saatler 19:00 gibiyken konuşmayı tercih eden arkadaşlarımı Razorlight heyecanıyla terk eyledim. Johnny Borrell ve arkadaşları çok iyi bir performans verdiler; seyirciyle iletişim kurmaz, burnu büyük denilen Johnny aşağı indi hepimize bir gülümsedi kaçtı. Setlistlerinde fazladan beklediğim Who Needs Love, I Can't Stop This Feeling I've Got ve LA Waltz gelmedi ama tatmin olmadığımı söylersem yalan söylemiş olurum. Bu 3 şarkının yerini son turnelerinde yeni albümden 2-3 şarkı almış ki yeterince anlaşılabilir bir sebep. Yeni şarkıların en iyilerinden Wire To Wire sahnenin zirvesiydi, Johnny yere yattı, önce kibritlerini sonra da yürekleri yaktı. Wire To Wire'dan sonra 2-3 şarkı daha çaldılar ama beklemedim, America ve Hostage of Love uzaktan çok bayık görünüyordu, Coca Cola tobunun içinde de Pamela vardı ve kaçmazdı ! Pamela'yı gündüz vakti soundchecklerinde izlemiştim ama akşamki gösteri gündüzden çok daha iyiydi. Fuat ve Janelle Monae eşlik ettiler, sahnenin ışıkları yandı ve göz alıcı bir şey çıktı ortaya.

Buraya kadar herşey çok normal ve 5 üzerinden 3.5tan 4lük seyretti. Arkadaşların Linkin Park için Kaiser'de biraz ilerleyelim telkinleriyle daldık kalabalığın içine. Kaiser Chiefs'ten beklentim orta derece bir performans göstermeleriydi ama hiç de öyle olmadı. Müge'yle toplamda çalınan 11-12 şarkıdan sadece 1-2 tanesini bilmiyorduk ve çok çok çok fazla eğlendik. Bu konserden çıkardığım çok ders var paylaşalım: 1) Kaiser Chiefs zaten Güney Afrika'dan bir futbol takımının ismini almış bir grup, biliyoruz ki futbola ilgileri var ve tahminim gelmeden bir Türk takımının maçına gitmişler. Ricky sürekli sahnenin önüne gelip 3lü çektirmeye çalıştı ama bizim dangalak seyircimiz son ana kadar anlamadı. 2) Demek ki neymiş Türk rock müziği seyircisi stada maç izlemeye gitmiyormuş. 3) Yine Türk rock müziği seyircisi Hey Hey yapmaya bayılıyor. Şöyle anlatayım: Sahnedeki adam heeeeey diyor seyirci aynı melodiyle karşılık veriyor. Bizim seyircimizin katılımı ancak böyle olup sahnedeki adam el çırpma temposunu göstermeden ellerini yormak istemiyorlar genelde. 4) Kaiser Chiefs beklediğimden iyi performanslı bir grup çıktı. Thank You Very Much'ı çok bekledim, bir tek o hayalkırıklığı oldu ama Müge'yle Love Is Not A Competition But I'm Winning'in ilk notalarını duyunca çocuğumuz olmuş gibi sevindik. Linkin Park'a ayrı bir paragraf gerekiyor fakat günün ana yemeğinden önce Razorlight ve Kaiser Chiefs'e İngiliz havasını İstanbul Park'a getirdikleri için çok teşekkür etmemiz gerekiyor. Teşekkürler çocuklar.

Kaiser indikten sonra nefes alanı iyiden iyiye daraldı. Zaten ön bariyerin önündeki 3 sıralık Linkin Park fanboyları öne geçmeye izin vermiyordu, arkadakiler de yüklenince çıkalım uzaktan izleyelim dedik ama yine dayanamadık. Sahne arkasına götürülmek üzere konserden önce arkadaşımızın titizlikle hazırladığı Türk bayrağı konser başlarken sahnedeydi, sevindirik olduk. Chester da kırmızı tişörtle çıkınca çok kan gövdeyi götürecek bu geceyi dedik, o da 2 şarkı sonra fırlattı attı tişörtü. Linkin Park Underground üyesi arkadaşlarımızdan öğrendiğimize göre grubun Türkiye'yi bu kadar atlamasının nedeni burada albüm satılmamasıymış, onlar da burada bu kadar dinlendiklerinin farkında değillermiş. Türk seyircisi ise debut konserlerinde Linkin Park'a adeta rock tanrıları gibi davranarak biraz olsun utandırmıştır onları. Bugüne kadar gittiğim konserlerin hepsinden kalabalıktı, işin garibi normal bir Teoman konserinde eşlik edilme yüzdesi bu konserin altında kalır, çok eminim. Bise kadar Linkin Park izliyoruz oha diye bakıyorduk sahneye ve eşlik ediyorduk ki biste gelen Faint, One Step Closer'la dağıldık, dağıttık. Bizim gruptan bir arkadaş pogo başlattı ve sahnenin sağ tarafında 1-2 dakika sağlam pogo yaptık, ezilenler oldu, içimizden ölenler oldu :P ama herşeyiyle değdi diyebileceğimiz 1.5 saate yakın zaman geçirdik. O yorgunlukla da aslında izlemeyi çok istediğim Santogold'a gücümü yetmeyeceğine karar verip bu muhteşem güne son koydum. Başka zaman Santi! Teşekkürler Cola.

Fotoğraflar by Elif Coşkun. İzinsiz kullanılamaz.
İzin için: elifcosk@gmail.com

Beirut - Live At The Music Hall Of Williamsburg

2009-07-14T23:33:00.003+03:00

Amerikalı Zack Condon'un Balkan esintili grubudur Beirut.Dinledikçe insanı huzur kaplar,ağızda da hafif bir tebessüm oluşabilir.Kendisinin bir konser kaydı çıkmış.Canlı canlı daha da güzel oluyor.

Live At The Music Hall Of Williamsburg

01-East Harlem
02-The Shrew
03-The Concubine
04-Mimizan
05-La Javanaise
06-The Akara
07-Cozak
08-My Night With The Prostitute From Marseille
09-Gulag Orkestra
10-Forks and Knives (La Fete)
11-Brazil

Link

Bu ay ne dinleyelim?

2009-07-01T02:59:00.003+03:00

Evin yolunun günlerce unutulabildiği şu günlerde müzikten kopamayanlar için bi liste yapayım dedim. Eski şeyleri tekrar tekrar döndürüyoruz tabi ama şöyle bi bakalım neler geliyur.

Moby'nin Wait For Me'si hakkında Berrak uzun uzadıya yazmıştı altta ki bu ayın en mühim albümü olarak gösterilen, aylardır beklenen bir albümdü bu. Moby gibi yaz adamının albümü şimdi dinlenmez de ne zaman dinlenir?

Rob Thomas'ın Cradlesong'u hakkında bişeyler karalamayı da ben planlıyorum şimdiden. Matchbox 20'nin yakışıklısı kendi yolunda ilerlerken 2009'a bir iz bırakıyor Temmuz başında.

Stellastarr* adlı güzide post rock grubumuzun yeni stüdyo albümü için 7 Temmuz'u beklemeniz gerekmiyor, biraz deşerseniz linkini bulursunuz. Albümün adı Civilized.

Grubuna isim koymakta sıkıntı çekmeyen Chris Daughtry'nin soyadıyla aynı adı taşıyan grubunun yeni albümü Leave This Town da yolda. It's Not Over gibi güzel mainstream Amerikan rock şarkılarından yenilerini bekliyoruz.

Metal dinleyicisi için önemli günlerden biri 14 Temmuz. Niçin derseniz, Judas Priest'ın A Touch Of Evil: Live adlı konser albümü piyasada olacak.

21 Temmuz hareketli bir gün olacak zira Sugar Ray, Tantric ve Magnolia Electric Co. sırasıyla Music For Cougars, Mind Control ve Josephine albümleriyle boy gösterecekler.

Bu ayın son albümü ise Rock'n Coke kadrosuna sonradan eklenen Howling Bells'den gelecek. Biz konserden sonra albümü edineceğiz, eşlik etmemizi beklemesinler, det. İsmi Radio War. Bu arada baktım da bu 3. eleştirili albüm ismi.

Bu ayın yenilikleri böyle. Ağustos yanaşırken Cobra Starship, Third Eye Blind, Sister Hazel, Lil Wayne, Mariah Carey, Dolores O'Riordan, Matisyahu ve ve veeee Arctic Monkeys albümleri de yanaşıyor. Eylül'de yılın albümü Muse'den gelecek, az sabredin.